บททั้งหมดของ เมื่อหงส์ม่วงร่วงหล่นจากฟ้า หวนคืนอีกคราเป็นบุปผาในจวน: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงซุบซิบดังระงมรอบด้าน บ้างเอ่ยด้วยน้ำเสียงเวทนา บ้างแฝงแววเหยียดหยัน บทสนทนาของผู้คนเริ่มผันแปรจากเจ้าสำนักบุปผาพิษเสียสละช่วยผู้คน มาเป็นบทสนทนาเรื่องคุณหนูใหญ่จวนจินหนิงโหวถูกโจรป่าลักพาตัว ท่ามกลางความวุ่นวาย เหอซินมามายกยิ้มมุมปาก มองกลุ่มคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ในขณะที่ไป๋อวี่ตัวสั่นงกๆ อยู่บนพื้น ทันใดนั้น เงามืดเบื้องหน้าพลันแหวกออก หมาป่าสีเงินตัวใหญ่พุ่งทะยานออกมาจากป่า ขนมันสะท้อนประกายราวเกล็ดหิมะต้องแสง ผู้คนแตกฮือถอยหนีด้วยความตระหนก มือปราบหลายคนรีบชักดาบ ตั้งท่าแนวป้องกันแน่นหนา เหอซินมามารีบกระโดดหลบไปยืนหลังหัวหน้ามือปราบ ในขณะที่ไป๋อวี่รีบถดตัวถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว หัวหน้ามือปราบจ้องหมาป่าตรงหน้า ใจสั่นรัว เพียงมองก็รู้ว่าสัตว์ตัวนี้ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา หากมันคิดจะโจมตี เขาเองจะปกป้องผู้ใดได้ ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าจะรอดไปได้หรือไม่ “ใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ” เสียงใสทว่ามั่นคงดังตามมา ร่างระหงในอาภรณ์สีม่วงอ่อนก้าวออกมาช้า ๆ แววตาสงบนิ่ง ไร้ร่องรอยตระหนกมิคล้ายผู้ที่เพิ่งรอดจากเงื้อมมือโจร นางก้าวเข้าใกล้หมาป่

หลิงเสวี่ยเหยาฝีเท้าชะงักกึก หยางเซียวหลงอยู่หลังประตูบานนี้ หากเพียงเขาเปิดเข้ามา นางก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีก “คุณหนูใหญ่” เสียงของหลิวหนิงซินดังขึ้นเรียกสติ เสียงนั้นเย็นและกดต่ำ “เชิญท่านเข้าไปรอในห้องพักข้าสักครู่เถิด” กล่าวประโยคหลังจบหลิวหนิงซินก็แย้มยิ้ม แม้ใบหน้าจะดูปกติ แต่หลิงเสวี่ยเหยารู้ดีว่าคงกังวลใจไม่แพ้กัน หานชิงหรูแม้จะปิดบังใบหน้าอยู่ แต่ก็ยังมองออกว่าคล้ายใบหน้าเดิมของนางมากเพียงใด หากเด็กคนนั้นเห็นก็คง... “เพราะเหตุใด?” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยถาม มองหลิวหนิงซินที่ชะงักไปเล็กน้อย “ผู้ที่อยู่หลังบานประตูนั้น...” ใบหน้าเถ้าแก่เนี้ยเคร่งเครียด คิ้วขมวดแน่น “สติวิปลาส เกรงว่าจะสร้างความวุ่นวายให้แก่คุณหนูใหญ่” หลิงเสวี่ยเหยางับปากตัวเองแทบไม่ทัน เมื่อครู่นางเกือบหลุดขำออกมา เดิมทีศิษย์ทั้งสองคนนี้ ความคิดไม่ค่อยลงรอยกันนัก จึงมักจะทะเลาะกันอยู่บ่อยๆ การได้เห็นคนคุ้นเคยทำให้นางอดนึกถึงเรื่องราวครั้งอดีตไม่ได้ “เชิญทางนี้” หลิวหนิงซินพานางเดินนำไปทางฝั่งขวามือ ที่ซึ่งเป็นหอนอนของตน ภาย

เมืองหรงซวี่ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองใหญ่ทั้งสี่แห่ง ที่ถูกดูแลโดยสำนักบำเพ็ญเซียนชื่อดังทั้งสี่สำนัก เป็นเมืองหลวงที่ถูกปกครองโดยฮ่องเต้แห่งต้าหรง ทั้งยังเป็นศูนย์กลางความเจริญ หลังจากผ่านประตูเมืองเข้ามา หลิงเสวี่ยเหยาก็เลิกม่านขึ้นเล็กน้อย พลางสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ ชาวเมืองต่างพากันใช้ชีวิต พ่อค้าแม่ขายต่างส่งเสียงเรียกลูกค้า ในขณะที่เด็กเล็กวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ในมือยังถือไม้เสียบถังหูลู่ไว้ด้วย ครั้งอดีตนางเคยมาเมืองหลวงทุกปี เพื่อมาร่วมพิธีเสริมดวงชะตาตามคำสั่งของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ทุกครั้งที่มาหยางเซียวหลงมักจะขอให้นางพาไปลิ้มลองอาหารในร้านต่างๆ ทั้งยังรบเร้าให้นางพาเขาไปเที่ยวในสถานที่ขึ้นชื่อ และงานเทศกาลประจำปี ครั้นรถม้าเคลื่อนผ่านอาคารทรงสูงสี่ชั้น ที่มีป้ายเขียนประดับไว้ว่าหอหลิงจู๋ นางก็รู้สึกหน่วงในใจ คำสัญญาที่ให้ไว้กับศิษย์เอก ที่นางไม่อาจรักษาไว้ได้ยังคงดังก้องในหัว แววตาอ่อนลงเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินกระโดดโลดเต้นเข้าไปในโรงสุราแห่งนั้น คล้ายเห็นภาพซ้อนทับกับดรุณหนุ่มที่นางผูกพัน มือบางปล่อยผ้าม่านลง ก่อ

โถงหลักในจวนจินหนิงโหววันนี้ครึกครื้นเป็นพิเศษ เมื่อเหล่าสาวใช้ที่กำลังจัดเตรียมสถานที่เห็นคุณชายใหญ่ของจวนก็รีบจัดแต่งอาภรณ์และทรงผม เดิมทีคิดจะก้าวไปทักทาย และเสนอตัวรับใช้ แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เดิมก็เรียบเฉยอยู่แล้ว วันนี้กลับดูคล้ายถูกฉาบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง จึงเกิดหวาดกลัวขึ้นมา คุณชายวัยดรุณปกติจะมีสาวใช้อุ่นเตียงคอยปรนนิบัติเป็นเรื่องปกติ แต่หานอี้เฉินนั้นไม่ใช่ เขาปฏิเสธไม่รับสาวใช้เข้าจวน และรับเพียงบ่าวชายเท่านั้น เคยมีบ่าวหญิงนางหนึ่ง ถือว่าตนหน้าตาสละสลวย แอบย่องเข้าห้องนอนของคุณชายใหญ่ หวังให้ตนได้พึ่งใบบุญ คิดจะฉวยโอกาสตอนหานอี้เฉินหลับ รวบหัวรวบหางเขาเสีย ทว่า ยังไม่ทันได้ปีนขึ้นเตียงกลับถูกเขาถีบตกเตียงเสียก่อน ไม่แค่นั้น เขายังลงมือสังหารนางทิ้ง เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นนักฆ่า ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจมากเมื่อรู้เรื่อง สั่งให้ทุกคนปิดปากเงียบ ทั้งยังสั่งห้ามไม่ให้สาวใช้คนใดก็ตามเข้าไปใกล้เรือนของคุณชายใหญ่เด็ดขาด เรื่องในครานั้นยังคงหลอกหลอนเหล่าสาวใช้ที่ทะเยอทะยานอยู่เสมอ แต่ก็มีบางคนที่ไม่สนใจข่าวลือ แล้วลอบเข้าเร

เรือนชิงหลันในยามโหย่วนั้นสงบเงียบ ลมเย็นพัดผ่านกิ่งไม้ กระทบกระดิ่งลู่ลม จนเกิดเสียงไพเราะราวท่วงทำนอง กลิ่นหอมเย็นของดอกมะลิอบอวลไปทั่วเรือน หลิงเสวี่ยเหยานั่งอยู่บนตั่งคอยลูบหัวสุนัขขนฟู หมาป่าตัวนี้เมื่อคลายความระแวดระวังกลับทำตัวเกาะติดนาง ทั้งยังรู้จักออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู “อาเซ่า ดูเหมือนอาการเจ้าจะดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานคงฟื้นพลังกลับมาได้” เสียงนุ่มละมุนของนาง ทำเอาใจของมันสั่นวูบอย่างไม่รู้ตัว “เมื่อพลังเจ้ากลับมา คงสามารถกลับร่างเดิมของตนได้ เมื่อถึงตอนนั้น เจ้าควรกลับเผ่าของตนไปเสีย” สุนัขตัวใหญ่ลุกพรวด กระโดดลงพื้น ยืนจ้องหน้านางอย่างไม่พอใจ มันเห่าเสียงดังฟังคล้ายจะบ่นปนน้อยใจ “เหตุใดเจ้าถึงได้คิดจะอยู่ในเมืองหลวงต่อเล่า มันอันตราย” หลิงเสวี่ยเหยาเอ่ยเสียงแข็ง แม้กฎหมายจะไม่ทำร้ายเผ่าหมอกลวงตา แต่การที่เขาเข้าเมืองหลวงมาแบบลับ ๆ โดยไม่แจ้งหากถูกพบ จะเท่ากับฝ่าฝืนกฎ สัตว์เวทย์ร้องเจื้อยแจ้ว เล่าเรื่องของตนคร่าวๆ ฟังแล้วก็ชวนเวียนหัว หลิงเสวี่ยเหยานวดขมับของตนเอง ก่อนจะเอ่ยต่อ “ตามหาน้องสาว? เจ้าแน่ใจหรือ ว่