บททั้งหมดของ Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: บทที่ 131 - บทที่ 140

"Iba na siya, Dante. Nakikita mo, hindi ba?"Ang boses ni Louisa ay isang mahinang bulong sa gilid ng kanyang kristal na baso, ngunit hindi ko na kailangang ituro niya ang halata. Nanonood na ako. Nanonood na ako sa loob ng mga linggo. Bilang kanyang kapatid, bilang lalaking nakakita sa kanya sa kanyang pinakamataas na tuktok at kanyang pinakamalalim na pagbagsak, ako ang eksperto sa kalagayan ni Sera Reyes.Sumandal ako sa mahogany bar ng gala, hinihintay ng aking mga mata ang aking kapatid sa gitna ng puno ng taong ballroom. Hindi siya naging mas tahimik. Iyon ang unang napansin ko. Karaniwan, kapag bumalik ang isang babaeng katulad ni Sera sa isang lalaking tulad ni Roman Knight, inaasahan ng mundo ang paglambot, isang pag-atras sa background. Inaasahan nilang magiging pinakintab na accessory siya sa imperyo niya.Ngunit hindi nagpapakita si Sera. Hindi niya ginagawang mas maliit ang sarili upang makaangkop sa mga puwang ng buhay ni Roman. Tumatawa siya, nakaangat ang kanyang ulo,

"Sabihin mo sa akin na handa ka, Sera."Ang boses ni Savio ay parang graba sa linya, tumatagos sa katahimikan ng aking opisina. Hindi siya marunong ng maliliit na usapan, at hindi siya nag-aalok ng walang-kabuluhang mga pahayag. Siya ang estratehista, ang lalaking nakakakita ng tatlong galaw nang mauna sa lahat, at alam niyang ang gagawin ko ay higit pa sa isang panlipunang paglitaw. Ito ay isang deklarasyon ng digmaan laban sa lumang bersyon ng aking buhay. Ito ay isang ganap na pagsuko sa isang bagong isa."Handa na ako," sabi ko, sumandal sa aking silya. Hindi nangatal ang aking boses. Ang aking pulso ay isang matatag, ritmikong tibok sa aking leeg."Kung gayon pumunta at magpakita," sagot ni Savio, at naririnig ko ang multo ng isang ngiti sa kanyang tono. "At maging eksakto kung sino ka habang tinitingnan ka nila. Huwag mo silang bigyan ng isang pagganap. Bigyan mo sila ng katotohanan. Mas mahirap para sa kanila na wasakin iyon."Ibinaba ko ang telepono, nararamdaman ang bigat ng

"Eksakto ang mga headline sa inaasahan natin, Roman. Kinuha nila ang bawat larawan mula sa gallery."Tumayo si Priya sa pintuan ng aking opisina, mahigpit na hawak ang kanyang tablet. Hindi ko na kailangang tingnan ang screen upang malaman kung ano ang kanyang nakikita. Nag-scroll na ako sa digital na wasak bago lumamig ang aking unang tasa ng kape. Malaking saklaw ang coverage. Nasa lahat ng lugar ito. Konektado ang aking pangalan at ang pangalan ni Sera sa bawat lead paragraph, nakapaskil sa mga high-resolution na litrato namin na nakatayo sa harap ng blue na painting na iyon. Isang wildfire ang haka-haka. Tinatawag ng bawat outlet itong isang pagsasama.Sumandal ako sa aking silya, kumakalaykay ang katad sa ilalim ng aking bigat. Naramdaman kong kakaibang hiwalay ako sa ingay. Sa loob ng mga taon, ang aking buhay ay pinamahalaan ng ritmo ng pahayagan. Namuhay at namatay ako sa persepsyon ng publiko. Ngunit ngayon, ang opinyon ng mundo ay naramdamang parang malayong static. Pinipili

"Hapunan lang ito, Roman. Tumigil ka na sa pag-aayos ng tai mo na para bang naghahanda ka para sa isang deposisyon."Nahuli ko ang aking repleksyon sa salamin sa koridor, nananatili ang aking mga daliri sa buhol ng seda. Nakatayo si Sera sa likuran ko, sinusubaybayan ng kanyang mga mata ang aking mga galaw nang may halo ng pagkaaliw at isang bagay na mas malambot. Hindi lang ako nag-aayos ng tai.Naghahanda ako upang pumasok sa isang yungib ng mga leon na hindi nagbabahagi ng aking apelyido. Ang pagtawag ni Louisa Reyes sa isang bagay bilang "hapunan" ay parang isang bagyo na tinatawag ang sarili nitong simoy ng hangin. May labindalawang tao sa guest list. Lahat ay pamilya at mga kasama ng Montague. Lahat ng taong nakakita sa aking pagkabigo sa kanya sa unang pagkakataon."Alam ko kung ano ang isang hapunan ng Montague, Sera," sabi ko, sa wakas ay ibinaba ang aking mga kamay. "Isang tribunal na may mas magandang alak.""Hindi ka mali," inamin niya, lumapit upang pinuhin ang mga lapel

"May alitan kami."Sumandal ako sa malamig na salamin ng aking bintana sa opisina, nakapatong ang telepono sa aking tainga. Ang mga ilaw ng lungsod sa ibaba ay isang guhit lamang ng ginto at puti, ngunit ang aking atensyon ay nasa loob, nakatutok sa pag-uusap na natapos oras na ang nakalipas. Para sa isang lalaking nakikitungo sa mga hostile takeover at high-stakes litigation, ang pag-amin sa isang domestikong hindi pagkakaunawaan ay dapat sanang naramdamang isang kabiguan. Hindi iyon ang naramdaman. Naramdamang parang pag-unlad."Gaano kasama?" Matalim ang boses ni Felix nang may agarang alalahanin. Alam niya ang kasaysayan. Alam niyang sinusunog namin ni Sera ang mga tulay sa halip na itayo ang mga ito. Malamang hinihintay niyang sabihin ko sa kanyang pinapalitan ang mga kandado o bumalik na sa speed dial ang mga abogado."Hindi masama," sabi ko, mababa ang aking boses. "Totoo.""Pagkakaiba?" tanong ni Felix. Naririnig ko siyang gumagalaw sa kabilang linya, malamang nagbubuhos ng in