All Chapters of Pinakamalaking Pagsisisi ng Ex Kong Asawa”: Chapter 21 - Chapter 30

Pumunta si Isabella sa kama nang alas-onse y medya.Sinabi ni Roman na susunod siya agad. Sa halip, pumunta siya sa kanyang study, inalis ang jacket, at umupo sa upuang inuupuan niya sa karamihan ng gabi mula noong diborsyo kapag may bagay na hindi niya maitabi. Pinatay niya ang karamihan ng mga ilaw. Ang desk lamp lang, ang maliit na dilaw na bilog nito sa kahoy.Umupo siya kasama nito.Mr. Ashford.Dalawang beses niya itong sinabi. Minsan sa pormal na pagpapakilala, na inihahanda niya ang sarili at napanatili. Minsan sa terrace, sa dulo, habang papaling na. Enjoy your evening, Mr. Ashford. Pantay. Mainit. Ang eksaktong tono na ginagamit niya para sa hospital director at sa mga board member at sa mamamahayag at sa bawat ibang tao sa silid na iyon na propesyonal niyang iginagalang.Si Roman siya nang tatlong taon.Sinubukan niya ngayong hanapin ang eksaktong uri ng kung paano niya ito sinabi noon. Ang totoong bersyon. Hindi pormal. Ang paraan ng pagtawag sa kanya mula sa kabilang sili

Alam ni Sera na dumating siya ng alas-diyes y medya-nuwebe dahil isang linya ang ipinadala ni Ada sa panloob na sistema: Nandito na siya.Tinapos niya ang talatang binabasa niya. Gumawa siya ng dalawang tala sa gilid ng pahina. Kumuha siya ng tubig mula sa pitsel sa kanyang mesa. Sumapit ang alas-onse, kinuha niya ang folder ng Draven at naglakad patungo sa silid-pulungan.Labing-pitong minuto.Hindi ito palabas. Tamang tagal lamang ito para sa isang lalaking humiling ng pulong tungkol sa isang transaksyong sarado na at hindi na maaaring baguhin.…Labing-anim na minuto nang naghihintay si Roman sa pasilyo ng Montague Industries nang lumitaw si Ada at sinabing: "Ihahatid ko na kayo kay Ms. Montague."Hindi ganoon ang hitsura ng pasilyo sa kanyang inaasahan. Inasahan niya ang makabagong salamin at kromo, na may parehong estilo ng sarili niyang gusali. Ang nadatnan niya ay mas luma roon. Madilim na kahoy na dingding. Mga nakabalangkas na dokumento sa pader na hindi basta palamuti—may hi

Dumating si Garrett ng alas-nuwebe dala ang isang folder na hindi niya ipinadala nang maaga.Iyon ang unang napansin ni Roman. Palaging nagpapadala si Garrett ng mga dokumento nang maaga. Labing-isang taon silang magkatrabaho, at hindi kailanman nagbago ang tuntunin: hindi dapat magulat ang isang kliyente sa isang pulong. Ang katunayang may dala siyang bagay na hindi pa nababasa ni Roman ay nangangahulugang sinadya niyang huwag itong ipadala muna.Isinara ni Roman ang kontrata sa mesa niya. "Umupo ka."Umupo si Garrett. Inilagay niya ang folder sa pagitan nila ngunit hindi agad ito binuksan. May itsura siya ng isang lalaking naging matagal nang nagdedesisyon kung paano sisimulan ang isang usapan at napunta sa isang paraang hindi niya lubos na komportable."Kailangan kong ipaliwanag ito sa'yo nang maayos ang pagkakasunod-sunod," sabi ni Garrett. "Mahalaga ang pagkakasunod-sunod."Tumango si Roman. "Sige, magsimula ka."Binuksan ni Garrett ang folder.Walong buwan bago ang diborsyo, nag

Umuwi si Isabella ng alas-tres kwarenta't lima at natagpuan si Roman sa sitting room nang walang bukas na ilaw, sarado ang notebook sa coffee table sa harapan niya.Ibinaba niya ang bag niya. Tiningnan siya. Tiningnan ang notebook. "Ano iyan?""Umupo ka," sabi niya.Umupo siya sa kabila niya na may maingat na postura ng isang taong pumasok sa isang silid at agad na naunawaan na may nagbago rito.Sinabi niya sa kanya ang lahat. Ang pulong nila ni Garrett kaninang umaga. Ang Harlan Group at ang tatlong hurisdiksyon at ang sampung-araw na bintana. Ang mga estruktura ng shell na tahimik na winasak ng isang taong may mga koneksyong wala si Roman at hindi niya alam kung saan hahanapin. Sinabi niya sa kanya na gumasta si Sera ng malaking personal na kapital para pigilan ang isang sapilitang pagbili ng kompanya niya. Sinabi niya sa kanya na ginawa ito ni Sera habang inihahanda na ang mga papeles ng diborsyo. Na wala siyang natanggap para dito. Na wala siyang sinabi tungkol dito. Na nang tanun

Labing-isang minuto nang nakaupo si Roman sa sasakyan.Patay ang makina. Nakapatong ang mga kamay sa kandungan niya. Hindi hawak ang telepono, hindi tumatawag, wala siyang ginagawang matatawag na produktibo. Nakaupo lang sa labas ng Montague Industries sa isang naka-parada na sasakyan, na hindi niya nakasanayan at hindi niya maipaliwanag maliban sa katunayang ang pag-alis ay nangangailangan ng isang desisyong hindi pa niya kayang gawin.Dumating ang katok sa bintana nang walang babala.Lumingon siya. Nakatayo si Dante Reyes sa bangketa, tinitingnan siya sa kabila ng salamin nang may ekspresyon ng isang lalaking bumaba mula sa gusali na may tiyak na layunin at napagdesisyunan na kung ano ang sasabihin niya.Ibinaba ni Roman ang bintana.Nagtinginan sila. Hindi ito minadali ni Dante. May katahimikan siyang ginagamit nang sinasadya at hindi siya naguguluhan dito."Umiyak siya nang minsan," sabi ni Dante.Lubos na tumigil si Roman."Ang gabi matapos siyang pumirma." Pantay ang boses ni Da