CHAPTER 5

​

เขาถามฉันแบบนี้ทำไม แล้วที่ฉันบอกไปว่าไม่ใช่วีริน เขาไม่เชื่อฉันเหรอ

“ฉัน ฉันไม่ได้แอ๊บ แต่ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้น ฉันไม่ใช่วีริน ก็ฉันบอกนายไปแล้วไง ถอยไปนะ ฉันจะกลับ” ฉันฝืนบอกเขาไปรัวๆทั้งที่ยังกลัวเขาจนทั้งตัวมันสั่น แต่เขา เขาไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนเลย มิหนำซ้ำเขายังโน้มตัวลงมาหาฉันเรื่อยๆจนฉันแทบไม่กล้าหายใจ

“ผู้ร้ายปากแข็ง”

“ฉันเปล่า ฉันไม่ใช่...”

“เลิกแถสักทีเหอะ เธอนี่แม่ง นอกจากจะไม่รู้จักสำนึกในความผิดแล้ว ยังปั้นน้ำเป็นตัวได้โคตรเก่ง แต่โทษนะ ที่มุกนี้มันใช้กับฉันไม่ได้ บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้โง่เหมือนไอ้เรียว” เสียงเขามันฟังดูเลือดเย็นยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งสายตาคู่นั้นยิ่งน่ากลัว

“โอ๊ย!” อยู่ๆเขาก็บีบแก้มฉันแล้วกระชากเข้าไปหาเขา มันเจ็บ ทั้งเจ็บทั้งกลัวจนตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว

“นาย ฮึก นายปล่อยฉันเถอะนะ ฉันกลัวแล้ว ฮือๆ ฉันไม่ได้ทำ ฮึก ฉันพูดความจริงนะ”

“ความจริงเหรอ ถึงขนาดนี้แล้วยังจะแถไม่เลิกอีกหรือไง เธอเห็นฉันมีเขาเหรอห้ะวีริน!”

“โอ๊ย!” เขาบีบแรงขึ้น

“เธอมันผู้หญิงหน้าด้าน สกปรก ไร้ยางอาย! นอกจากไม่คิดจะสำนึกความผิดที่ทำเอาไว้กับไอ้เรียวแล้ว เธอยังร่านไปรับจ๊อบเอากับใครได้หน้าตาเฉย สร้างเรื่องก็เก่ง แล้วผู้หญิงอย่างเธออ่ะเหรอ ที่ไม่สมควรจะได้รับบทเรียน” เขากดเสียงต่ำ จ้องหน้าฉันตาไม่กะพริบ แล้วไอ้สายตาแปลกๆแบบนั้นของเขาคืออะไร

“นะ...นาย นายหมายความว่ายังไง บทเรียนอะไร”

“ก็บทเรียนสำหรับผู้หญิงไร้สามัญสำนึกอย่างเธอไง“ เขายิ้มมุมปากออกมา แต่มันดูไม่เหมือนรอยยิ้มเลยสักนิด และสายตาที่เขามองฉันตอนนี้ มันทำให้ฉันนึกอะไรออกขึ้นมา

“นาย ฮึก นายต้องการอะไรกันแน่ แล้วที่นายบอกว่าจะให้ฉันมาขอโทษผู้ชายที่ชื่อเรียว นายโกหกงั้นเหรอ!”

“ฉลาดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วมั้ง”

“นี่นาย!”

“หึ! ถึงเวลาที่ผู้หญิงอย่างเธอจะต้องรับกรรมบ้างแล้ว ในเมื่อเธอไม่เห็นคนอื่นมีค่า ฉันก็ไม่จำเป็นต้องให้คุณค่ากับเธอเหมือนกัน อ้อ! ลืมไป ผู้หญิงที่ขายตัว ทั้งมั่ว ทั้งร่านไปทั่วอย่างเธอ มันก็ไม่มีค่าอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“นาย...” ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้ นอกจากจะไม่ยอมรับฟังอะไรแล้ว เขายังดูถูกฉันสารพัด ทำเหมือนฉันไม่ใช่คน

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่นายคิด ฮือ ฮึก นายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เรื่องของนาย แต่ฉันยืนยันคำเดิม ว่าฉันไม่ใช่วีริน และฉันจะไม่รับกรรมอะไรจากนายทั้งนั้น ฉันจะกลับบ้าน!” ฉันพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วผลักเขาออก ก่อนวิ่งไปที่ประตูห้องนอน วันนี้ตายเป็นตาย ยังไงฉันต้องหนีชะตากรรมโหดร้ายนี้ให้ได้

“จะไปไหน!”

“ว้าย!!!” เขาตามมาดึงแขนฉันไว้แล้วดันตัวฉันจนติดประตู แขนทั้งสองข้างของฉันก็ถูกสองมือแข็งๆของเขายันไว้กับประตูไม่ต่างกัน

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย!” ฉันตวาดบอกเขาไปทั้งเสียงสั่นๆและน้ำตาพร้อมกับพยายามจะบิดแขนให้หลุดออกจากมือเขา แต่ยิ่งบิด มันก็เหมือนเขายิ่งบีบรวบข้อมือฉันแรงขึ้น

“ปล่อยเหรอ หึ สะดีดสะดิ้งเก่งแบบนี้นี่เอง ไอ้พวกผู้ชายถึงได้ติดใจกันนัก เธอคงรู้สินะ ว่าต้องมารยายังไง ถึงจะเพิ่มราคาให้ตัวเองได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเลือดเย็นก่อนเลื่อนหน้ามาใกล้ฉันจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆของเขา

“เธอคงทำแบบนี้กับผู้ชายทุกคน”

“มันไม่ใช่แบบนั้น ฮือ ฮึก นายกำลังเข้าใจผิด จะต้องให้ฉันบอกนายอีกสักกี่ครั้ง ฮึก ว่าฉันไม่ใช่วีริน ฮือๆ ฉันไม่ใช่จริงๆ”

“งั้นเหรอ งั้นถามไรหน่อยนะ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง ที่ต้องโกหกซ้ำๆซากๆ บอกแล้วไงว่าไม่เชื่อ ยังไงวีริน ก็ต้องเป็นวีรินวันยังค่ำ และในเมื่อเธอคือวีริน เธอก็ต้องรับกรรมที่เธอก่อ!” อยู่ๆเขาก็เปลี่ยนจากสีหน้านิ่งๆเลือดเย็น เป็นกัดฟันส่งสายตาอำมหิตใส่ฉัน ก่อนเขาจะเหยียดยิ้มร้ายออกมาอีกครั้ง

“ได้ข่าวว่าอ่อยเก่ง ลีลาเด็ด แสดงให้ดูหน่อยสิ ไอ้ลีลาที่ทำเอาพวกผู้ชายมันหลงนักหลงหนาจนต้องเรียกใช้บริการไม่ขาด” ตอนนี้บอกตามตรงว่าฉันจุกจนพูดไม่ออกแล้ว ฉันหมดปัญญาแล้วที่จะทำให้เขาเชื่อ ฉันไม่รู้ต้องทำยังไง ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ

“เฉยทำไม ทำสิ” เขาบอกฉันนิ่งๆ แต่สายตาแสดงออกชัดเจนว่าสมเพชฉันมากมายแค่ไหน

“ยังจะนิ่ง?” เขาเอียงหน้ามองฉัน ฉันที่ตอนนี้พูดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ มีแต่เขาที่อยู่ๆก็ยิ้มมุมปากน่ากลัวออกมา

“ฉันนึกออกแล้วล่ะ ว่าที่เธอนิ่ง คงเพราะชอบให้กระตุ้น หึ แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก”

“อื้อ!!!” ฉันไม่คิดเลยว่าอยู่ๆเขาจะพุ่งเข้ามาจูบฉัน จูบที่ไม่สมควรจะเรียกว่าจูบเลยสักนิด

“อือ อื้อ!” ฉันพยายามเบี่ยงหน้าหลบปากร้ายๆของเขาไปทั้งซ้ายทั้งขวาไม่หยุด แต่เขาก็ยังตามมาจูบฉันอย่างบ้าคลั่ง เขาทั้งดูดทั้งดึงปากบนปากล่างฉันจนฉันทั้งเจ็บทั้งแสบไปหมด ฉันรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวของเลือด และความทรมาน ไม่มีอีกแล้ว จูบแรกที่ฉันอุตส่าห์พยายามทะนุถนอมไว้ให้ผู้ชายที่เขารักฉันและฉันก็รักเขา จูบที่แสนหวานและนุ่มละมุนราวกับกลีบดอกไม้สีสวยที่ฉันเคยวาดฝันเอาไว้ ตอนนี้มันถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ในเมื่อผู้ชายใจร้ายคนนี้แย่งชิงจูบแรกของฉันไปยังไม่พอ เขายังยัดเยียดความร้ายกาจให้ฉันจนฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว จูบนี้มันมีแต่ความป่าเถื่อนรุนแรง ไม่เหมือน ไม่เหมือนกับจูบที่ฉันวาดฝันเอาไว้สักนิดเลย

“อือ ฮือ ฮึก” ฉันเริ่มหมดแรงขัดขืนเขาแล้ว ในเมื่อเขาเอาแต่ยัดเยียดความป่าเถื่อนให้ฉันไม่หยุด แขนฉันที่ถูกเขายันเอาไว้กับประตูก็แน่นิ่งลงไปแล้ว ตอนนี้ฉันทำได้แค่ยืนร้องไห้นิ่งๆให้เขากระทำจนพอใจ ก่อนฉันจะรู้สึกว่าเขาถอนจูบออกมาแรงๆอย่างไม่คิดทะนุถนอมอะไรเลยสักนิด

“กระตุ้นแค่นี้พอมั้ย” เขาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่ฉันรับรู้ได้ว่าเขาสาแก่ใจ สายตาเขาที่มองฉันคู่นั้นไงที่มันบอกฉัน ส่วนฉันในตอนนี้น่ะเหรอ บอกตามตรงว่าน้ำตามันยังไหลไม่หยุด ฉันไม่รู้เลยว่าจะต้องทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากชะตากรรมร้ายๆนี้

“นายปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือ ฮึก อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง ฮือๆๆ” ถึงฉันรู้ว่าความหวังมันริบหรี่ และฉันมืดแปดด้านแล้วก็จริง แต่ถึงยังไง ก็ขอให้ได้พยายามทำอะไรบ้าง เผื่อเขาจะใจดีนึกสงสารฉันขึ้นมา แต่ดูจากสายตาของเขาที่มองฉันตอนนี้แล้ว มันทำให้ฉันเริ่มแน่ใจว่าความสงสาร คนอย่างเขาคงไม่มีทางมี

“ถ้าเดาไม่ผิด นี่คงเป็นมารยาอีกเล่มนึงของเธอ” ที่ฉันคิดไว้มันไม่ผิดเลยสักนิด ฉันเริ่มเรียนรู้แล้วว่าคนอย่างเขามันดีแค่หน้าตา แต่หัวใจมืดบอด ดำสนิท มีแต่ความใจร้าย

“นายจะคิดยังไงก็เชิญเถอะ ฉันจะไม่ห้ามนายอีกแล้ว แต่ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้าน ฮือ ฮึก ปล่อยให้ฉันกลับเถอะนะ อย่าทำแบบนี้เลย”

“ฉันจะทำ! แล้วก็รู้เอาไว้ว่าฉันจะไม่ทำแค่นี้ บอกแล้วไงว่าฉันจะให้เธอรับกรรม ฉันเสียเวลากับมารยาของเธอมานานพอแล้ว คราวนี้ ถึงเวลาเอาจริงสักที!” สายตาเขาน่ากลัวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“นะ...นาย นายจะทำอะไร” เขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับพญามัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตฉันได้ตลอดเวลา

“ยัดเยียดเวรกรรมให้เธอไง!”

“อื้อ ไม่ ไม่นะ ปล่อยฉัน อย่าทำแบบนี้ ฮือๆๆ...” ฉันเบี่ยงหน้าหลบเขาไปพร้อมทั้งเสียงประท้วงและน้ำตา เพราะเขาพุ่งเข้ามาดูดดึงซอกคอฉันอย่างรุนแรงจนฉันทั้งเจ็บทั้งแสบ ไม่มีเลย ไม่มีทีท่าว่าเขาจะปล่อย

“ฮือๆ ปล่อยฉัน ฉันไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำอะไรน้องชายนาย”

“หุบปากแล้วยอมรับกรรมแต่โดยดีดีกว่า อย่าทำให้ฉันโมโหมากกว่านี้” เขายังดูดดึงซอกคอฉันไม่หยุด

“ฮือ ฮึก ฉันเจ็บ ฮือๆ นายจะให้ฉันรับกรรมอะไร บอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ ฮือๆ ขอร้องล่ะ หยุดเถอะ อย่าทำฉันเลย ฮือๆ อย่าทำแบบนี้”

“ไม่ให้ทำแบบนี้ แสดงว่าอยากให้ทำแบบอื่น? ได้!”

แกว่ก!!!

“กรี๊ด!!!” เขากระชากเสื้อนักศึกษาฉันจนขาด ตอนนี้เหมือนเสื้อทั้งสองฝั่งมันแยกออกจนเห็นเสื้อชั้นใน ส่วนกระดุมมันเหมือนจะกระเด็นลงพื้นไปหมดทุกเม็ด ในขณะที่ปากเขาก็ยังไม่หยุดขบกัดดูดดึงซอกคอฉัน

“นายอย่านะ ฮือๆ ปล่อย ปล่อย!” ฉันพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดแล้วผลักเขาออก แต่มันไม่ได้ผลเลย แล้วฉันควรทำยังไง!? หรือว่า...

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ฮือๆๆ ใครก็ได้ช่วยที” ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้วนอกจากวิธีนี้

“หึ โง่รึเปล่า คอนโดมันเก็บเสียง เธอแหกปากให้ตาย ก็ไม่มีหมาตัวไหนมาช่วยเธอหรอก”

“นายมันเลว!”

“ก็น่าจะเหมาะกันแล้วกับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ”

“กรี๊ด!!!”