CHAPTER 1

JIRIN

18:00 น.

Rrrrrrrrrr...!!!

“ฮัลโหล”

“กว่าจะรับได้นะ! ฉันโทรไปเป็นรอบที่ร้อยแล้ว!!!”

“ขอโทษทีนะวี คือจีทำงานอยู่”

“แล้วนี่เลิกงานรึยัง!”

“อืม”

“งั้นมาเจอฉันหน่อย!”

“เจอ?”

“เออ! เดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้ รีบๆมานะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุย แค่นี้แหละ!”

ปึก!

วีวางสายไปแล้ว แต่ฉันก็ยังยืนงงอยู่ที่เดิมอยู่เลย ไม่เข้าใจว่าวีมีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับฉัน เพราะร้อยวันพันปี วีไม่เคยโทรมา จะว่าไป ฉันยังไม่ได้บอกชื่อฉันเลยใช่มั้ย งั้นบอกก่อนแล้วกัน จะได้ไม่งง ฉันชื่อจีรินนะ เรียกสั้นๆว่าจีก็ได้ ตอนนี้ฉันเรียนรัฐศาสตร์ปี3แล้วล่ะ ตั้งใจจะเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ฉันเลยเลือกเรียนม.เปิดตั้งแต่แรก เหตุผลที่ต้องทำงาน เพราะทางบ้านฉันค่อนข้างลำบากน่ะ ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัด ตอนมาเรียนก็มาพร้อมวีนี่แหละ นั่นสินะ คงจะสงสัยกันอีกเรื่องใช่มั้ยว่าวีเป็นใคร งั้นฉันอธิบายเลยละกัน วีเขาชื่อจริงว่าวีรินน่ะ เป็นพี่สาวฝาแฝดของฉันเอง แต่เราแยกกันอยู่ตั้งแต่เริ่มมาเรียนแล้วล่ะ เพราะวีสอบชิงทุนม.ดังได้ ส่วนฉัน เอ่อ ไม่ค่อยอยากจะพูดเลย ว่าหัวฉันมันทึบไปหน่อยน่ะ บวกกับตั้งใจจะทำงานหาเงินเองด้วย เลยไม่คิดจะสอบที่ไหนตั้งแต่แรก พอมากรุงเทพก็ตัดสินใจมาเรียน ม.เปิดเลย

ตึ๊ง!

เหมือนไลน์จะเด้งนะ คงเป็นวีที่บอกว่าจะส่งโลเคชั่นมาให้ เพราะปกติ ฉันไม่ค่อยจะมีเพื่อนหรอก จะมีก็แต่เพื่อนๆที่ทำงาน คือฉันทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟน่ะ กลางวันก็ทำที่ร้านอาหาร กลางคืนก็ทำที่ผับ ส่วนถ้าวันไหนหยุดงานก็มีรับจ็อบบ้าง อะไรที่ฉันทำได้ ฉันก็ทำหมด ถ้าสุจริตอ่ะนะ ไม่อยากเลือกงาน เพราะรู้ดีว่าฐานะอย่างฉันคงไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก เพราะถ้ามัวแต่เลือก มีหวัง อดตายแหงๆ(~~)

LINE

_virin: มาที่ร้านนี้

_virin sent a location.

เป็นไลน์ของวีจริงๆด้วย วีนัดให้ฉันไปหาที่ร้านอะไรสักอย่าง อืม งั้นน่าจะต้องนั่งรถเมล์สาย...

ปี๊นๆๆ...!!!

นั่นไง มาพอดีเลย งั้นฉันขอขึ้นรถเมล์ก่อนนะ เดี๋ยวไม่ทัน ดูท่าทางวีจะรีบด้วย ไม่รู้มีอะไรสำคัญ...x_x???

#Jirin End

RYU

“เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวโง่” ผมถามน้องชายผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามแบบฉบับของผม ก่อนนั่งลงไปตรงหน้ามัน

“กูถามให้ตอบ” ที่ผมต้องพูดอีกประโยคทั้งๆที่ปกติแล้ว ผมไม่ค่อยจะชอบพูดสักเท่าไหร่ก็เพราะมันเอาแต่นั่งซดเหล้า ทำเหมือนเสียงผมเป็นอากาศธาตุ

“ไอ้เรียว!” คราวนี้ผมกดเสียงต่ำ จ้องมันตาเขม็ง มันถึงได้ยอมเงยหน้ามองผม ในขณะที่แก้วเหล้าก็ยังอยู่ในมือ

“มึงกลับไปเหอะ กูอยากอยู่คนเดียว” กลายเป็นมันไล่ผมซะงั้น นี่ผมพี่มันนะเว้ย จริงสินะครับ ผมยังไม่ได้บอกเลย ว่าถึงผมจะเป็นพี่มัน แต่ก็เรียกตัวเองว่าพี่ได้ไม่ค่อยเต็มปากหรอก เพราะเราสองคนเป็นฝาแฝดกัน อายุห่างกันไม่กี่นาที ส่วนชื่อเหรอ ไอ้ผีตายซากตรงหน้าผมมันชื่อเรียว ส่วนผมริว เราเรียนบริหารเหมือนกัน ตอนนี้อยู่ปี3 เอาเป็นว่าคร่าวๆแค่นั้นละกัน ทีนี้ก็กลับมาเรื่องที่ผมกำลังคุยกับมันอยู่ดีกว่า ผมไม่เข้าใจมันเลย ทำไมต้องจมปลักอยู่กับอะไรเหี้ยๆเพราะฝีมือคนอื่น ทั้งๆที่มันพาตัวเองออกมาจากความบัดซบพวกนั้นได้ แค่มันพยายาม

“ทำไมไม่ลืมยัยนั่นซะ”

“กูทำไม่ได้”

“ทำไม่ได้?” ผมเอียงหน้ามองมัน มันที่กำลังจะเอาเหล้ากรอกปากตัวเองอีกรอบ

“กะอีแค่ผู้หญิงเลวๆคนเดียว มึงจะจำอะไรนักหนา”

“กูก็ไม่ได้อยากจำ แต่มันลืมไม่ลง มึงไม่ใช่กู มึงไม่รู้หรอก ว่ามันทรมานแค่ไหน เวลาต้องเห็นเขา แล้วต้องนึกถึงเรื่องพวกนั้น”

“งั้นย้าย ม. จบมั้ย จะได้ไม่ต้องเห็น ไม่ต้องเจอ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น” ผมคิดว่าทางนี้ดีสุดแล้ว ที่จะทำให้มันลืมผู้หญิงสันดานสกปรกคนนั้น

“ย้าย ม.?” ไอ้เรียวมันถามออกมาแบบคนเหม่อลอย

“อืม ย้ายไปเรียนที่อื่น จะได้จบเรื่อง เดี๋ยวกูช่วยจัดการให้” ผมบอกมันแล้วตบไหล่มันเบาๆ มันก็นิ่งนะ ไม่พูดอะไร เพราะงั้นผมจะถือว่ามันยอมแล้วกัน ก็ดีครับ มันยอม ผมจะได้ค่อยสบายใจหน่อย อย่างน้อยผมก็ไม่ต้องทนเห็นน้องชายในสภาพผีตายซากแบบนี้ต่อ เพราะแค่มันเป็นมาครึ่งเดือน ผมก็เกินจะทนเต็มที

#Ryu End

JIRIN

@Nimmaan Inn’

“ตกลงว่าตามนี้นะ ถ้าแกยังเห็นว่าฉันเป็นพี่แก!” พูดจบวีก็ลุกขึ้นทันที ก่อนฉันจะเห็นว่าวีหันหลังเดินออกไปโดยไม่สนใจฉันอีก

“วี เดี๋ยวก่อนสิวี วี!” ฉันวิ่งตามออกไป แต่ไม่ทันแล้ว วีขึ้นรถไปกับใครแล้วก็ไม่รู้ คงเป็นแฟนวี แฟนคนที่วีบอกว่ารักเขามาก มากจนมันกลายมาทำร้ายคนที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างฉันให้เดือดร้อนไปด้วย

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนะ” ฉันมองตามรถที่วีนั่งออกไปด้วยความกังวล นึกถึงเรื่องสำคัญที่วีบอกแกมบังคับฉันในร้านเมื่อกี้แล้วมันมืดแปดด้านไปหมด ความจริงแล้วฉันไม่ได้อยากทำ แต่วีขู่ฉันถึงขั้นตัดความเป็นพี่น้อง แล้วจะให้ฉันทำยังไงได้ ถ้าไม่ใช่ทำตาม...(-!!!-)

วันต่อมา

@มหาลัย

“มันต้องเป็นแบบนี้จริงๆเหรอจี”

เชื่อมั้ยว่าตอนนี้ฉันยืนขาสั่นอยู่หน้าคณะบริหารของม.ดังแห่งหนึ่ง ซึ่งมันคือมหาลัยที่วีเรียนอยู่ และตอนนี้ ฉันอยู่ในชุดนักศึกษา...ของวี

พูดมาถึงตรงนี้ พอจะเดาออกกันใช่มั้ย ว่าเรื่องสำคัญที่วีบอกแกมบังคับให้ฉันทำคืออะไร ใช่แล้วล่ะ วีบังคับให้ฉันมาเรียนแทนในนามของเธอ ส่วนเหตุผล วีบอกแค่ว่าอยากไปอยู่กับแฟน ห่างเขาไม่ได้ หึ ดูเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นสักนิดเลยใช่มั้ย มันไม่คุ้มเลยสักนิดที่ฉันต้องเสียสละงานของฉันในกลางวันเพื่อมาเรียนแทนพี่สาวที่ติดแฟน แต่ที่ฉันต้องฝืนทำมัน เพราะฉันยังอยากเป็นพี่น้องกับวีต่อไป

“ทำใจดีๆจี ถือว่ามาเอาความรู้” ฉันฝืนยิ้มให้ตัวเอง ก่อนตัดสินใจก้าวขาเข้าไปในคณะ ห้องเรียนคาบแรกของวันนี้ อืม... รู้สึกว่าจะอยู่ชั้น4

“ต๊าย!” อยู่ๆเสียงนี้ก็ดังขึ้น พร้อมกับเจ้าของเสียงสองสามคนที่เดินมาดักหน้าฉันระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินไปขึ้นลิฟต์ แล้วที่แปลกไปกว่านั้น คือสามคนนี้มองฉันเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่คน ...?-?

“มีอะไรเหรอ” ฉันมองสามคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“ยังมีหน้ามาถามอีกนะ จะแอ๊บไปไหนไม่ทราบ คนเขารู้กันทั้งคณะแล้วจ้ะ อ้อ! ไม่สิ ต้องบอกว่าคงจะทั้งมหาลัยแล้วมากกว่า” ยิ่งยัยพวกนี้พูด ฉันยิ่งไม่เข้าใจ

“บอกมาตรงๆเลยได้มั้ย คือฉันไม่เข้าใจเรื่องที่พวกเธอพูดจริงๆ”

“อ้อเหรอ ไม่รู้เหรอ นี่ถามหน่อยเหอะ ว่าทำยังไงหน้าถึงจะหนาขนาดเธอเหรอจ๊ะวีริน ฉาวไปทั้งมหาลัยขนาดนี้ ถึงยังกล้ามาเรียนอีก” งงเหมือนฉันมั้ย คือพวกนี้พูดอะไร แล้วอะไรคือฉาว ฉันไม่เข้าใจ เข้าใจอารมณ์มั้ย คือฉันมืดแปดด้านไปหมดแล้วตอนนี้

“หมายความว่าไง”

“ชิ ยังแอ๊บไม่เลิก บอกตามตรงนะ ว่าถ้าฉันเป็นเธอ คงเอาปี๊บคลุมหัวตลอดชีวิต ชาตินี้คงไม่กล้าออกไปไหนอีกเลย” ฉันว่าฉันคงคุยกับคนพวกนี้ไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ ไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องรู้ ลิฟต์นี่ฉันก็ไม่ขึ้นก็ได้ ในเมื่อบันไดก็มี

“อ้าว จะไปไหนเหรอ หรือทนรับความจริงไม่ได้จ๊ะ” พวกนั้นจะตามมาทำไมกันนะ บันไดก็ดันอยู่อีกฝั่งนึงซะด้วยสิ

“ยังตามมาไม่เลิกอีก” ฉันหันไปมองพวกนั้นพลางรีบเร่งเดินให้เร็วขึ้น เพราะฉันเริ่มเรียนรู้แล้วล่ะ ว่าพวกนั้นไม่ได้มาดี แต่จงใจมาหาเรื่องชัดๆ แต่จะว่าไป คนอื่นๆที่มองมาทางฉัน ก็ทำสีหน้าแปลกๆเหมือนกัน แบบนี้มันชักไม่ปกติแล้วนะ ตกลงวีไปทำอะไรเอาไว้กันแน่ ?

ปึก!

ซวยแล้วไง! ฉันมัวแต่มองหน้ามองหลังจนไม่รู้เผลอไปชนใครเข้า แต่ถ้าให้เดาคงเป็นผู้ชาย ไม่ผิดแน่ เพราะผิวสัมผัสมันเรียบๆแข็งๆ อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าตัวเขาก็สูงมากด้วย เพราะหน้าฉันอยู่แค่อกเขาเอง เพราะงั้น ฉันต้องเงยสินะ ถึงจะเห็นหน้าเขา และฉันคิดถูกจริงๆ เขาเป็นผู้ชาย แถมเป็นผู้ชายที่ เอ่อ หล่อมากด้วย ทั้งหุ่นทั้งหน้า โคตรเป๊ะ เหมือนนายแบบเกาหลีไม่มีผิด คือปกติฉันไม่ใช่ผู้หญิงประเภทคลั่งโอปป้าเกาหลีหรอกนะ แต่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคนนี้ เขาหล่อเบอร์นั้นจริงๆ หล่อจนฉันใจสั่นไปหมด กว่าจะก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างได้ บอกตามตรงว่าโคตรต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก

“เอ่อ ขะ...ขอโทษ”