CHAPTER 2

คำนี้ก็เหมือนกัน กว่าจะพูดออกมาได้ เล่นเอาลำบากแทบแย่ เพราะมัวแต่อึ้งในความหล่อของเขาอยู่ บ้าจริง ความหล่อนี่มันดาเมจรุนแรงชะมัด แต่!!! ทำไมเขาถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ มองด้วยแววตานิ่งๆ หน้าก็นิ่ง แต่ทำเอาฉันแทบไม่กล้าหายใจ มันเหมือนเขาไม่พอใจฉัน ไม่สิ! ไม่ใช่แค่ไม่พอใจ แต่มันเหมือนรุนแรงกว่านั้น แล้วเขาโกรธอะไรฉันล่ะ แค่ฉันเดินชนเขาเอง ก็ฉันขอโทษแล้วนะ ส่วนอาการตะลึงในความหล่อของเขา ฉันว่าฉันก็เก็บมิดแล้วเหมือนกัน ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมายจนถึงขั้นกับเสียมารยาทสักหน่อย...?-?

“อย่างเธอขอโทษเป็นด้วยเหรอ” เขาพูดประโยคนั้นด้วยเสียงนิ่งๆ แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเขาจงใจแดกดัน เพราะสายตาที่เขามองฉันมันก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่ได้เป็นมิตรเลยสักนิด แล้วฉันก็งงมากด้วย งงทั้งท่าทางของเขา แล้วก็คำพูดของเขาที่ฉันเพิ่งจะได้ยินไป

“นายหมายความว่าไง” พอฉันถาม ฉันก็ได้ยินเขาทำเสียง ‘หึ’ ในคอ แล้วมองฉันนิ่งๆ แต่ฉันรู้สึกได้ว่าเหมือนเขากำลังสมเพช เหมือนฉันมีหน้าถามออกไปได้ยังไง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ อะไรประมาณนั้นน่ะ ก่อนอยู่ๆเขาก็เดินเข้าหาฉัน เล่นเอาฉันถอยหลังแทบไม่ทัน เพราะตอนนี้หน้าเขานิ่งก็จริง แต่มันน่ากลัวแปลกๆ

“คนที่รู้ดีที่สุด ก็คือเธอ” นั่นไง เขาคิดเหมือนที่ฉันรู้สึกจริงๆ แถมเขาพูดนิ่งๆจบก็หันหลังเดินไปเลย ปล่อยให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว

...ทำไมทุกคนที่เห็นฉันทำท่าทางแปลกๆเหมือนกันหมด?

แล้วไอ้คำพูดเขามันหมายความว่าไง เขาพูดเหมือนฉันไปทำอะไรผิด แน่นอน เขาต้องคิดว่าฉันเป็นวี แล้วตกลงวีไปทำอะไรใครไว้กันแน่ หรือที่วีให้ฉันมาเรียนแทน มันไม่ใช่แค่เหตุผลเพราะว่าติดแฟนอย่างเดียว...🙁???

#Jirin End

RYU

@ในเซค

ผมเดินเข้ามาในเซคอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ไม่คิดว่าเมื่อกี้จะเจอกับผู้หญิงคนนั้น

“ทำหน้านิ่งอย่างนั้นคือยังไงวะสัส” พอผมเดินมานั่งปุ๊บ ไอ้เหี้ยลันมันก็ทักผมปั๊บ ลันที่ว่านี่หมายถึงไอ้อลัน เพื่อนสนิทผมเองครับ ผมเรียกมันสั้นๆว่าลัน ส่วนนิสัยมัน เอาไว้ดูไปเรื่อยๆละกัน มันไม่ได้นิ่งเหมือนผมหรอก ส่วนระดับความเลว ผมไม่แน่ใจว่าเรามีเท่ากันมั้ย แต่ที่รู้ๆคือถ้าจะหาความดีจากพวกผม รับรองว่าไม่มีทางเจอหรอกครับ เพราะพวกผมไม่ใช่คนดี โดยเฉพาะผม

“แหม เหี้ยลันครับ ไอ้เหี้ยริวมันก็หน้ายี่ห้อนี้ทั้งปีป่ะวะ” ส่วนนั่นเสียงไอ้ริกครับ เพื่อนสนิทอีกคนนึงของผม เต็มๆมันชื่อริกเตอร์ แต่เรียกยาวๆ แม่งเปลืองน้ำลายว่ะ เก็บไว้กลืนแทนน้ำดีกว่า แล้วถ้าจะถามถึงเรื่องสันดานมัน ก็เหมือนเดิมแหละครับ ดูๆไปก่อน แต่รับรองได้ว่าไม่มีความดีเจือปนหรอก เพราะถ้าไอ้เหี้ยนี่มันสันดานดี ป่านนี้มันคงไม่มานั่งเป็นเพื่อนกับพวกผมให้เสียเวลา ในเมื่อก็อย่างที่ผมบอกไป ว่าพวกผม

มันไม่ใช่คนดี โดยเฉพาะผม ผมไม่ใช่เจ้าชายหรือว่าเทพบุตรห่าเหวอะไรทั้งนั้น แต่ถ้าจะให้อธิบายขยายความเกี่ยวกับสันดานของผมให้ฟังอย่างละเอียด ผมคงต้องบอกว่าโทษที เพราะผมเองก็ไม่รู้จักนิสัยตัวเองดีเท่าไหร่หรอก เอาเป็นว่าดูไปเรื่อยๆคุณก็จะเห็นเอง ผมบอกคร่าวๆได้แค่ ผมมันผู้ชายประเภท เกลียดแล้วเกลียดเลย เหมือนกับที่ผมเกลียดผู้หญิงเลวๆคนนั้นอยู่ตอนนี้ เพราะเธอไม่ได้ทำเลวกับผมตรงๆก็จริง แต่เธอทำน้องชายผม ก็เหมือนกับทำผมด้วย แต่ถึงผมจะเกลียด มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไปหาเรื่องยัยนั่นหรอก ตรงกันข้าม ถ้าผมเกลียดใครแล้ว คนๆนั้นก็แค่เศษฝุ่นธุลีไร้ค่าในสายตาผม และแน่นอน ผมจะไม่ลดตัวไปแตะต้องให้เปื้อนมือ

“อันนั้นกูรู้เว้ยสัส แต่แม่งมึงดูดีๆดิ วันนี้แม่งนิ่งผิดปกติเว้ย” ไอ้ลันมันหันไปบอกไอ้ริก ก่อนผมจะรู้สึกว่ามันหันกลับมาหาผมอีกที

“สรุปมึงเป็นไรครับ เจอเรื่องเหี้ยแดกอะไรมาไม่ทราบ” มันมองผมอย่างโคตรอยากเสือก แต่ผมรู้สึกว่าไม่มีอารมณ์ตอบสนองความเสือกของมันตอนนี้

“เก็บปากไว้เสือกเรื่องอื่น” ผมตอบมันนิ่งๆ แล้วล้วงไอโฟนขึ้นมาจิ้มแก้เซ็ง

“อ้าวไอ้สัส เฉยเลย”

“ไงล่ะ อยากไปทักมันนัก โดนจัดนิ่งๆแต่ทิ่มแทงถึงกลางทรวงเลยมั้ยล่ะ”

“ซ้ำเติมกูอีกที กูจะยัดตีนใส่ปากมึงไอ้เวร”

“ป๊ะ แม่งโหดกลบเกลื่อนซะด้วย” พูดจบผมก็ได้ยินไอ้เหี้ยริกมันหัวเราะออกมาอย่างหน้าด้านๆ ไม่ได้มีความกลัวที่จะถูกไอ้เหี้ยลันยัดตีนให้เป็นอาหารว่างเลยสักนิด จะว่าไป ผมลืมบอกไปครับว่าไอ้สัสริกเตอร์มันมีความหน้าด้านบวกความกวนตีนผสมอยู่ในสันดานด้วย

“เห้ย นั่นมัน...” อยู่ๆไม่รู้ไอ้ลันมันตกใจอะไรขึ้นมา แต่ช่างเหอะ ผมขี้เกียจสนใจ

“วีรินนี่หว่า” ชื่อนั้นไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจเท่าไหร่หรอก เพราะผมเจอเธอแล้วไง เจอแบบไม่อยากเจอ ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยนั่นเดินยังไงถึงได้เซ่อซ่ามาชนผม หึ ติดเสนียดชะมัด ผู้หญิงสกปรกพรรค์นั้น ความจริงผมไม่ได้อยากจะเฉียดสายตามองด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ทำไม มือผมมันหยุดจิ้มหน้าจอแล้วเหลือบมองยัยนั่นจนได้ เลยเห็นว่าเธอกำลังเดินเข้ามาในเซคด้วยสีหน้าแปลกๆ ไม่รู้สิ เหมือนไม่ใช่วีรินคนเดิม หึ สงสัยคงไปเรียนรู้สกิลการแอ๊บเพิ่มเติมมา วันนี้ถึงได้มาแบบลุคหงิมๆ ไม่รู้ตัวเลยหรือไง ว่าแอ๊บให้ตายก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะอย่างน้อยผมคนนึงแหละ ที่รู้สันดานชั่วๆของเธอหมดแล้ว

“ทำไมวันนี้ท่าทางแปลกๆวะ“

“ยังไงวะ”

“ไม่รู้ดิ ดูสงบเสงี่ยมแปลกๆ ไม่เชิดเหมือนทุกที”

“แอ๊บไง” อันนั้นเสียงนิ่งๆของผมเอง บอกตามตรง ว่ายิ่งเห็นยัยนั่นแอ๊บบริสุทธิ์ ผมก็ยิ่งหมั่นไส้ ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอก ว่าตัวเองทำอะไรเอาไว้บ้าง แต่ดูดิ ยัยผู้หญิงคนนั้นยังมีหน้ามานั่งลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ได้ แม่งไม่คิดสำนึกอะไรเลยหรือยังไง

“ไม่เอาน่าสัส บางทีที่เป็นแบบนี้ เพราะวีเขาคงรู้สึกผิดก็ได้” คำพูดไอ้ลัน ทำผมหันไปมองมันแทบไม่ทัน

“มึงคิดงั้นเหรอ” ที่ผมถามมันแบบนี้ เพราะผมคิดตรงข้าม แล้วก็ไม่มีทางที่จะคิดเหมือนมันด้วย

“ก็ ไม่รู้ดิ แต่ไม่เคยเห็นวีเป็นแบบนี้นี่หว่า”

“ไม่รู้มารยาเล่มไหนอีกไง” ผมบอกมันนิ่งๆ แต่มันมองผมอย่างปลงๆแบบนั้นคืออะไร

“เห้อ กูเข้าใจนะว่ามึงโกรธแทนเหี้ยเรียว เพราะงั้นกูว่าเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่าเว้ย“

“กูว่าอย่าคุยอะไรแล้วดีกว่า” ไอ้ริกแทรกขึ้นมา

“ทำไมวะ”

“พ่อมึงมาโน่นแล้วไง” มันพยักพเยิดไปที่ประตู ผมกับไอ้ลันเลยมองตาม ก่อนจะเห็นว่าอาจารย์กำลังเดินเข้ามา

“จริงด้วยว่ะ พ่อมาแล้วจริงด้วย” ไอ้ลันพูดยิ้มๆ ไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอก แต่มันก็ไม่พูดอะไรอีก สงสัยนึกอยากจะตั้งใจเรียนขึ้นมาในรอบสามปี ส่วนผมเหรอ บอกตามตรงว่าไม่มีอารมณ์เรียนตั้งแต่เห็นหน้ายัยนั่นแล้ว

#Ryu End

JIRIN

“วันนี้เอาไว้เท่านี้ครับนักศึกษา” พออาจารย์บอกแบบนั้น นักศึกษาก็ต่างพากันแยกย้าย มีแต่ฉันที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ เพราะยังคิดไม่ตก บอกตามตรงนะ ตั้งแต่ต้นคาบยันท้ายคาบ ฉันเรียนไม่รู้เรื่องเลย แล้วไอ้ที่แย่ไปกว่านั้น คือบรรยากาศในนี้มันโคตรอึดอัด เพราะฉันรู้สึกได้ ว่ามีสายตาไม่เป็นมิตรของพวกนักศึกษามองมาที่ฉันอยู่ตลอดเวลา แถมข้างๆฉันก็ไม่มีใครมานั่งเลยสักคน คือเหมือนพอเห็นฉันนั่งอยู่ พวกเขาก็พากันเดินเลี่ยงไปนั่งโต๊ะอื่น ไม่รู้พวกเขารังเกียจอะไรฉัน

“เอ๊ะ?” ฉันเผลอเหลือบมองไปทางประตู เลยบังเอิญเห็นใครบางคนเข้า ...ผู้ชายคนนั้น คนที่ฉันเดินชนก่อนเข้ามาเรียน เขากำลังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับผู้ชายอีกสองคน เอ่อ น่าจะเป็นเพื่อนของเขา แถมตอนนี้เขาก็มองมาทางฉันแล้วด้วย เล่นเอาฉันหลบตาแทบไม่ทัน เพราะสายตาเขาก็เหมือนเดิม เอ่อ ไม่เป็นมิตรเหมือนเดิม-- แต่ก็รู้สึกว่าแค่แว้บเดียวเท่านั้น แค่แว้บเดียวเขาก็หันกลับไป อารมณ์เหมือนบังเอิญหันมาเห็นแค่นั้น ไม่ได้ตั้งใจหันมา เดี๋ยวนะ การที่ฉันเห็นเขาในห้องนี้ งั้นแสดงว่าวีกับเขาเรียนชั้นปีเดียวกันน่ะสิ มิน่าล่ะ เขาถึงทำเหมือนกับว่ารู้จักฉัน รู้จักแบบ เอ่อ เข้าใจใช่มั้ย รู้จักแบบไม่ได้ญาติดีด้วยน่ะ(😔)

“วีไปทำอะไรเอาไว้กันแน่?”

#Jirin End