All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 81 - Chapter 90

เถียนเถาฮวาแสร้งมองไม่เห็นปฏิกิริยาและแววตาหื่นกระหายของเขา หญิงสาวจงใจเดินเข้าไปใกล้อ่างน้ำเพื่อให้ดวงตาคมคู่นั้นมองเรือนร่างของนางได้ถนัดถนี่ พร้อมกล่าวบรรยายสิ่งที่นางนำมาด้วยไปพลาง“เป็นพวกสมุนไพรบำรุงภายในของบุรุษโดยเฉพาะเจ้าค่ะ แต่สตรีแช่ด้วยก็ไม่มีโทษอันใด ส่วนนี่เป็นดอกท้อตากแห้งแต่นำไปรมควันดอกไม้อีกที ใช้กลบกลิ่นสมุนไพรเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นต้องแช่นานเท่าไรหรือ”“ครึ่งชั่วยามก็พอเจ้าค่ะ ระหว่างที่แช่ข้าก็จะนวดผ่อนคลายให้ท่านไปด้วย”ที่แท้นางก็จะอยู่กับเขาตลอดเวลา เช่นนี้หากเขาเกิดความคิดอกุศลขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า“ข้าจะเริ่มแล้วนะเจ้าคะ”เสียงหวากล่าวคล้ายกระซิบ หลังจากนางเทส่วนผสมของสมุนไพรลงไปในอ่างน้ำจนหมดก็เดินอ้อมไปอยู่ทางด้านหลังของชายหนุ่มทันทียามมือบางวางบนไล่หนา สัมผัสอ่อนนุ่มของหญิงสาวก็ทำเอาร่างทั้งร่างของจางจื่อรุ่ยแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะพยายามสงบใจหลับตาลงคิดถึงเรื่องราวในราชสำนักแทนภาพร้อนแรงในความทรงจำเพื่อไม่ให้ตนเองฟุ้งซ่านเถึยนเถาฮวารู้ดีว่าตอนนี้อารมณ์ของคนในอ่างพุ่งพล่านเพียงใด สังเกตได้จากร่างกายกำยำร้อนผะผ่าวทุกอณูเนื้อที่นางกำลังสัมผัสการทำเช่นนี

ยามนี้เถียนเถาฮวาอยากถามเหลือเกินว่าบุรุษผู้เป็นดุจปัญญาชน ดั่งตนสนตั้งตระหง่าน สำรวมวาจาและการกระทำในวัยเยาว์หายไปอยู่ที่ใด ใช่คนเดียวกับบุรุษที่กำลังหยัดสะโพกเข้าใส่นางในเวลานี้จริงหรือ...“พะ พี่ชาย อ๊า!”“ซี้ด...เถาเถา เร่งอีกนิด”เสียงทุ้มแหบพร่ากล่าววาจาอ้อนขอ เถียนเถาฮวาที่แอบค่อนขอดเขาในใจ สุดท้ายก็แทบหลอมละลายยอมขยับกายควบทะยานประหนึ่งแม่ทัพหญิงขี่อาชา กระแทกกระทั้นบดเบียดกลางกายกลืนกินความเป็นชายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า“อ๊ะ ดี หรือไม่เจ้าคะ อา”“ดี อึก ซี้ด...ดีที่สุด” ชายหนุ่มกล่าวตอบพลางจ้องมองภาพหญิงงามเบื้องหน้าที่โยกกายรับทุกจังหวะการตอกตรึงของตน ไฟปรารถนาลุกโชนยากมอดดับ มือหนาคว้าจับเอวคอดกิ่วไว้มั่น ก่อนจะเป็นฝ่ายฝากฝังตัวตนอันใหญ่โตสอดใส่สวนขึ้นถี่กระชั้น นำพาความหฤหรรษ์โหมกระพือแล่นลามไปทั่วสรรพาค์น้ำในอ่างกระซ่านเซ็นไม่ต่างจากอารม์รุ่มร้อนของคู่ยวนยางยามสอดประสาน ครั้นเวลาผ่านพ้นไปพายุลูกใหญ่จึงสงบลง“อ๊ะ อ๊า...”“อ่า...ไปที่เตียงนะ”จางจื่อรุ่ยกระซิบเสียงกระเส่าปลุกเร้าไฟปรารถนาที่มอดดับของเถียนเถาอวาให้ลุกโชนอีกครั้ง นางบิดกายส่ายสะโพกโอบรัดตัวตนของเขาที่ยังไม

แสงอาทิตย์ยามอรุณสาดส่องลงบนกระเบื้องเคลือบสีทองอร่ามเปล่งประกายระยิบระยับวิจิตรตระการตา หน้าประตูสีชาดถูกทำความสะอาดจนขึ้นเป็นเงา เหล่าขันทีนางกำนันล้วนมีใบหน้ายิ้มแย้มอิ่มเอิบประหนึ่งวันขึ้นปีใหม่หลายวันมานี้ข้ารับใช้ในตำหนักโซ่คังต่างใช้ชีวิตกันอย่างสุขสบาย ไม่ว่าจะทำสิ่งใดล้วนได้รับการตกรางวัลจากเจ้าของตำหนัก แม้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอย่างเช่นเช็ดถูบันไดได้สะอาด กวาดพื้นได้ดี หรือแม้แต่ขันทีใช้แรงงานที่เดินผ่านหน้าประตูตำหนักก็ยังถูกกูกูข้างกายเจียงไทเฮาเรียกเข้าไปรับเงินรางวัล“ฮ่า ๆ ข้าอยากจะเห็นใบหน้ายามบุตรชายผู้นั้นของข้าได้ยินข่าวลือเสียจริง”“หม่อมฉันคิดว่าต้องน่าดูชมมากทีเดียวเพคะไทเฮา”“ฮึ ๆ เฮ้อ…เจ้าพูดเช่นนี้ข้าก็ยิ่งอยากจะเห็น ฮ่า ๆ”เจียงไทเฮาหัวเราะร่วน รู้สึกยินดีในคราวเคราะห์ของผู้อื่นไม่น้อย กล่าวกันถึงที่สุดแล้วเรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้บิดาของนาง ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด ไทเฮาอย่างนางที่มีอายุเพียงสามสิบชันษายังไม่กล้าเทียบฝีมือจริง ๆ“ไทเฮาทรงวางพระทัย หม่อมฉันให้คนไปจับตาดูที่ตำหนักหย่งซินอยู่ตลอด คาดว่าอีกไม่นานต้องมีความเคลื่อนไหวเป็นแน่เพคะ”นางกำนันอาวุโส

ภายในลานเรือนของเถียนเถาฮวายังคงเรียบง่ายแต่มองแล้วกลับเจริญหูเจริญตา ต้นท้อเรียงรายแน่นขนัด ออกดอกสะพรั่งคล้ายทะเลบุปผาสีชมพูอ่อนสลับขาวนวล ไล่ระดับราวกับภาพวาดชิ้นเอกของจิตรกรเลื่องชื่อเถียนเถาฮวาที่ยุ่งอยู่กับการคัดแยกสมุนรไพรไม่ล่วงรู้เลยว่าตนเองตกอยู่ในสายตาของใครบางคนเข้าให้แล้ว นางยังคงขยับมือต่อไป บางคราวก็ยกสมุนไพรเหล่านั้นขึ้นจรดปลายจมูกจางจื่อรุ่ยพินิจหญิงงามเบื้องหน้าด้วยดวงตาพราวระยับ เห็นมือบางขยับจับโน่นจับนี่อย่างคล่องแคล่วประดุจเมฆเคลื่อนสายน้ำไหล ในใจไม่รู้สึกหวานล้ำยิ่งนัก หากตนกลับจากทำงานแล้วได้เห็นภาพเช่นนี้ทุกวันก็คงจะดี..“เถาเถา ”“ท่านกลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ฝ่าบาทเรียกตัวท่านไปเข้าเฝ้า ใช่เรื่องข่าวลือหรือไม่”หญิงสาวเงยหน้าจากเหล่าสมุนไพรตากแห้งพลางเอ่ยถามคนที่หอบหิ้วข้าวของเต็มสองมือด้วยความอยากรู้อยากเห็น“มิผิดเป็นเรื่องข่าวลือจริง ๆ ดูสิ นี่ไม่ใช่ของรางวัลที่ข้าขอพระราชทานมาให้เจ้าหรอกหรือ”“เรื่องที่ข้าทำหาได้เปลืองความคิดอันใด ไหนเลยจะกล้ารับของพระราชทานนี้ได้”เสียงหวานกล่าวพลางผุดลุกจากที่นั่ง มองไปยังกล่องไม้ลงรักวิจิตรตระการตาในมือหนา ห

จางจื่อรุ่ยมองร่างขาวนวลตาท่ามกลางแสงจันทร์ด้วยแววตาหื่นกระหาย ยิ่งนางตกอยู่ในห้วงเสน่หา ดวงตาฉ่ำปรือมองมายังเขาเช่นนี้ กลางกายให้รู้สึกปวดหนึบอยู่รอมร่อ“งดงามยิ่งนัก...อืม”“อ๊ะ อ๊า”เสียงหวานครางกระเส่ายามยอดปทุมถันถูกเขาหยอกเย้าด้วยลิ้นร้อน ทั้งลากไล้ปาดป่ายสุดท้ายก็ขบเม้มจนนางตัวอ่อนระทวยแทบยืนไม่อยู่ความร้อนขุมหนึ่งแล่นริ้วทุกอณูเนื้อกำซาบอาบไล้ไปทั่วสรรพางค์ เป็นผลให้กลางกายสาวรู้สึกเปียกชุ่มราวกับจะปริแตก“อ๊ะ อ่า”เถียนเถาฮวาร้องอุทานอย่างตกใจเมื่อมือใหญ่ที่กอบกุมเต้างามข้างหนึ่งเคลื่อนไปถึงจุดอ่อนไหวของนาง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความซ่านสยิวจากปลายนิ้วแกร่งที่กำลังลูบไล้ผะแผ่วบนกลีบผกาดุจแมลงปอแตะผิวน้ำ ร่างทั้งร่างพลันสั่นสะท้านรู้สึกซาบซ่านยากจะบรรยาย“ให้พี่ชายสำรวจเสียหน่อยเถิด”จางจื่อรุ่ยกล่าวกระซิบพร้อมกับดันนิ้วแกร่งเข้าไปสำรวจบุปผางาม จากลากไล้แต่ภายนอกก็เปลี่ยนเป็นลุกล้ำเข้าสู่ภายใน“อ๊า!”เสียงหวานครางระโหยนางรู้สึกราวกับว่าตนเองถูกผลักขึ้นไปบนยอดลื่น ยิ่งเขากดก้านนิ้วเข้าหารัวเร็วนางก็ยิ่งออกแรงบีบรัดถี่กระชั้น ในที่สุดความเสียวกระสันก็พวยพุ่งแตกพ่ายกลายเป็นหมอกควันบ