Semua Bab ราคะสามบุปผา: Bab 91 - Bab 100

ในขณะที่เสี่ยวเหมยมีแผนการอยู่ในใจ เย็นวันนั้นเองจางจื่อรุ่ยก็ให้คนขับรถม้าตรงกลับจวนราชครู วันนี้ชายหนุ่มมีเอกสารสำคัญที่ต้องรีบกลับมาจัดการ ครั้นจะให้หอบงานไปทำที่เรือนเถาฮวาก็เกรงว่าจะไม่สะดวกนักร่างสูงก้าวผ่านประตูวงเดือนมาได้ก็เห็นเหล่าบ่าวรับใช้ที่นั่งจับกลุ่มกันรีบผุดลุกขึ้นทำความเคารพเขาอย่างพร้อมเพรียง ทั้งยังมีบางคนแสดงสีหน้าตระหนกตกใจ ชายหนุ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงใช้สายตาคมดุกวาดมองข้ารับใช้ทีละคนอย่างพินิจ“พ่อบ้านถง ตามข้าไปยังห้องตำราด้วย”“ขอรับนายท่าน”พ่อบ้านชรากล่าวพลางค้อมศีรษะก้าวเท้ารัวเร็วราวกับใต้ฝ่าเท้าชโลมน้ำมัน ทิ้งให้เหล่าข้ารับใช้มองตามไปด้วยใจที่แขวนค้างอยู่บนเส้นด้าย ครั้นร่างสูงนั่งลงหลังโต๊ะทำงานก็เปิดปากถามถึงความเป็นไปหลายวันมานี้ในจวนทันที“มีเรื่องใดเกิดขึ้นกันแน่ เจ้ารายงานออกมาตามความจริงก็พอ”“ไม่ปิดบังนายท่าน เป็นเพราะบ่าวชั้นต่ำพวกนั้นเห็นว่านายท่านไม่กลับจวนเป็นเวลานาน จึงเกิดความคิดเหลวไหล แต่นายท่านโปรดวางใจ บ่าวได้ลงโทษโบยและหักเบี้ยประจำเดือนคนพวกนั้นแล้วขอรับ”“ความคิดเหลวไหลที่ว่า ก็คือหาว่าข้าเลี้ยงสตรีไว้นอกเรือนใช่หรือไม่”

เถียนเถาฮวาได้ฟังประโยคคลุมเครือของชายหนุ่มแล้วพวงแก้มพลันซับสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยามนี้เจือไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ร่างกายพลันร้อนวูบวาบขึ้นมาทันใดราชครูหนุ่มจ้องมองดวงหน้างดงามของนางไม่วางตา ยิ่งเห็นท่าทีเอียงอายเช่นนี้ในใจเขาก็ราวกับมีอาชานับพันฮ่อตะบึง เลือดในกายคล้ายจะเดือดพล่านจนต้องคว้ามือบางจับจูงไปยังเรือนด้านใน“พี่ชาย ท่านจะพาข้าไปที่ใดเจ้าคะ”“วันนี้นอกจากจะพาเจ้ามาทำความรู้จักกับบ่าวไพร่ในจวนแล้ว พี่ชายมีเรื่องสำคัญจะหารือกับเจ้าด้วย ตามมาเถอะ”หญิงสาวได้ฟังก็พยักหน้ารับ ก่อนจะก้าวตามแรงจูงของมือหนาไปอย่างว่าง่าย ครั้นมาถึงเรือนพักส่วนตัวของจางจื่อรุ่ย ร่างสูงกลับไม่พูดพร่ำทำเพลงใช้มือหนาดันแผ่นหลังบางจนแนบชิดไปกับบานประตูกักร่างหอมกรุ่นไม้ด้วยสองมือใหญ่“อ๊ะ พี่ชาย ท่านจะทำอันใดเจ้าคะ ก่อนหน้านี้มิใช่บอกว่ามีเรื่องจะหารือกับข้าหรอกหรือ”“ก่อนหน้านี้ข้าพูดเช่นนั้นจริง แต่พอได้เห็นเจ้า ตรงนั้นของพี่ชายก็ไม่สงบเอาเสียเลย”ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่าคว้าจับมือบางมากอบกุม ‘ตรงนั้น’ ของเขาไว้อย่างไร้ยางอาย จนคนงามต้องถลึงตามองเขาอย่างอดไม่ได้“หึ ๆ ยังไม่ชินอ

หญิงสาวได้ฟังดังนั้นก็รีบผุดลุกขึ้นนั่งทันที ลืมไปแล้วว่ากลางกายของตนเองเพิ่งจะผ่านสมรภูมิรักอันร้อนแรงมาหมาด ๆ ครั้นตระหนักได้ ร่างทั้งร่างก็อ่อนยวบลงไปซบบนอกแกร่งอย่างไร้กำลัง“แล้วท่านทำเรื่องเหลวไหลจนร่างกายข้าอ่อนแรงเช่นนี้ หากข้าตื่นเช้าไปเข้าเฝ้าไม่ไหวจะไม่เดือดร้อนเอาหรืออย่างไร!”ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวโมโหแล้วก็โอบกระชับเอวบางเอาไว้แน่นขึ้นพลางใช้มือลูบหลังลูบไหล่ปลอบประโลมให้คนงามสงบลง ได้ยินเสียงพ่นลมออกจมูกจากคนงาม จางจื่อรุ่ยกลับอยากหัวเราะออกมาแต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้“เป็นความผิดของพี่ชายเอง เจ้าเข้าเฝ้าสายหน่อยจะเป็นไรไป ประเดี๋ยวพี่ชายล่วงหน้าไปทูลฝ่าบาทเอาไว้ก่อน ส่วนเจ้ามีสิ่งของจำเป็นใดที่ต้องใช้ในวันพรุ่งนี้หรือไม่ พี่ชายจะได้สั่งตงจื้อไปเอา”“มีล่วมยากับกำยานที่เราสองคนกำลังทดลอง ข้าคิดว่านำมันติดไปด้วยก็ไม่เสียหายอันใด เผื่อฮองเฮาอยากลองใช้ด้วยพระองค์เองเจ้าค่ะ”“ได้ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าพี่ชายจะสั่งตงจื้อให้ไปเอามาให้เจ้า ตอนนี้พักผ่อนได้แล้ว”เสียงทุ้มกล่าวกระซิบก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่ มองนางอันเป็นที่รักล่วงเข้าสู่นิทราไปด้วยใจที่เปี่ยมสุขเช้าวันต

คำกล่าวของเถียนเถาฮวาราวกลับหินก้อนใหญ่ที่ถูกโยนลงกลางสระน้ำ สร้างระรอกคลื่นโหมซัดจิตใจผู้คนเป็นอย่างมาก ทุกสรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบงันเพียงชั่วครู่ก่อนจะได้ยินเสียงถ้วยชาตกกระทบพื้นดังกังวาน ปลุกสติที่หลุดลอยไปของทุกคนให้กลับมาอยู่กับความจริงเบื้องหน้า“ประเสริฐนัก! ท้าทายอำนาจเราครั้งแล้วครั้งเล่าก็แล้วไปเถิด แต่นี่ถึงกับกล้าวางยาให้ราชวงศ์สิ้นทายาท ตระกูลเจียงกินดีหมีหัวใจเสือมาจากที่ใด ไม่รักชีวิตกันแล้วใช่หรือไม่!”พระสุรเสียงทรงอำนาจเกรี้ยวกราดเจือไปด้วยโทสะยากระงับ จี้ฮองเฮาที่ประทับอยู่ข้างกายรีบยกมือลูบไล้แผ่นหลังกว้างของพระสวามีอย่างเอาใจใส่ แม้ในใจนางยังคงโกรธกริ้ว ทว่าสิ่งที่ควรกล่าวก็ยังต้องกล่าวออกไป“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ หากพระองค์กริ้วเช่นนี้จะส่งผลถึงพระวรกายเอาได้ นี่จะมิใช่สมปรารถนาของคนพวกนั้นหรือเพคะ”“ฮองเฮากล่าวได้ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ เถาเถา เจ้ามีวิธีถอนพิษหรือไม่”จางจื่อรุ่ยหันไปถามคนข้างกายทันที เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าพวกสุนัขป่าตาขาวอย่างตระกูลเจียงจะสอดมือมาได้ไกลถึงเพียงนี้เถียนเถาฮวากวาดตามองทุกคนที่อยู่ในที่นี้ด้วยความวิตกกังวล ต้องรู้ก่อนว่าพิษที่เส

“ล่วงเข้าราตรีแล้ว อีกไม่นานผู้คนบนถนนก็ปิดประตูดับโคม เจ้าอย่าได้เป็นกังวลไป...อืม”“อ๊ะ แต่ว่า...อื้อ คนของท่าน”“เถาเถา เจ้าไม่อยากหรือ...”เสียงทุ้มกระซิบถามชิดใบหูราวกับว่านางกำลังถูกพญามารล่อลวงให้ตกลงไปในบ่วงเสน่หา ร่างกายเบื้องล่างร้อนผ่าวขมวดเกร็งขึ้นมา ยามลิ้นหนาลากไล้ไปตามนวลเนื้อเปล่าเปลือยแรงขัดขืนแปรเปลี่ยนเป็นการตอบสนอง เถียนเถาฮวาได้ยินเสียงผู้คนภายนอกสลับกับเสียงล้อรถเคลื่อนไปตามถนน ร่างกายก็ยิ่งตื่นตัวเผลอแอ่นอกรับสัมผัสร้อนร้ายที่กำลังดูดกลืนเม็ดอิงเถาของตนเองอย่างเสียวกระสัน“อ๊ะ...”“หวานมาก เจ้าหวานไปทั้งตัวรู้หรือไม่”จางจื่อรุ่ยคลุกเคล้าใบหน้าเข้าหาความอ่อนนุ่ม สูดดมสลับดูดกลืนความหอมหวานจนเกิดเสียงน่าอาย กายสาวบิดเร่าเร้าอารมณ์เรียกร้องสัมผัสลึกล้ำ มือหนาคลื่อนลงต่ำลากไล้ปลายนิ้วถูไถกลีบผกาอ่อนนุ่มจนเปียกลื่น“อ๊า...พี่ชาย ขะ ข้า”“เด็กดี มีอารมณ์แล้วใช่หรือไม่”“อื้อ! อะ”เถียนเถาฮวาสะบัดใบหน้าระบายความซ่าน รับรู้ถึงการล่วงล้ำจากนิ้วแกร่งที่เคลื่อนขยับคล้ายต้องการเร่งเร้าให้นางแสดงความต้องการออกมาสองเต้าเต่งตึงกลมกลึงน่าคลึงเคล้นสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหาย