All Chapters of ราคะสามบุปผา: Chapter 101 - Chapter 109

“ถวายพระพรฝ่าบาท กระหม่อมโจวฝาง มีเรื่องจะกราบทูลพะยะค่ะ”“เป็นท่านเองหรือ ว่ามาได้”“พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ราษฎรในเมืองหลวงต่างยังคงให้ความสนใจกับข่าวลือเรื่องทายาทมังกรของราชวงศ์กันอย่างล้นหลาม ถึงขนาดว่ามีคนบางกลุ่มลุกฮือขึ้นมาเรียกร้องให้ฝ่าบาททรงมีทายาทโดยเร็ว หากสามเดือนนี้ฝ่าบาทยังไม่มีทายาทอีก พวกเขาก็จะถือว่าพระองค์ไม่มีคุณสมบัติพอจะนั่งบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ”“บังอาจ!!!”เสียงตวาดกร้าวแกร่งก้องสะท้อนเข้าสู่โสต เป็นผลให้ใต้เท้าโจวสะดุ้งตัวโยน แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ไหนเลยจะรู้ว่าวันนี้ตนเองจะต้องเป็นทัพหน้ากล่าวเรื่องสะท้านฟ้าสะเทือนดินเช่นนี้ต่อหน้าพระพักตร์ ใครใช้ให้ตนเป็นขุนนางผู้น้อยเล่า!“กระหม่อมมิกล้า ถ้อยคำที่กล่าวมานั้นเป็นคำพูดของราษฎรในเมืองหลวงทั้งสิ้น กระหม่อมหาได้เสกสรรปั้นแต่งเอาเองนะพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านเจ้ากรมเจียง ท่านก็เห็นด้วยกับคำพูดของผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านใช่หรือไม่”จางจื่อรุ่ยกล่าวถามผู้ที่ยืนก้มหน้าแสร้งลอยตัวไม่รับรู้เรื่องราวด้วยน้ำเสียงติดจะเย้ยหยัน เป็นผลให้เจียงสุยต้องเงยหน้ามองมาทางตน“ท่านราชครูกล่าวผิดไปแล้ว สิ่งที่ใต้เท้าโจวกล่าวมานั้นเป็นคำพู

เจียงไทเฮาหันกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดนางก็พุ่งเข้าไปหมายจะทุบตีอีกฝ่าย ทว่าจางจื่อรุ่ยที่คอยระวังอยู่ก่อนแล้วขวางไว้ได้ทันท่วงที พร้อมกันนั้นก็ให้นางกำนัลร่างกำยำหลายนางเข้ามาคุมตัวเจ้าของตำหนักเอาไว้ด้วย“ปล่อยข้า! หึ ๆ ฮ่า ๆ เจ้า! หลงเสียน เจ้ามีสิทธิ์ได้นั่งบัลลังก์ แล้วเหตุใดลูกข้าจะนั่งบัลลังก์นี้ไม่ได้”“สิทธิ์ที่ข้าเป็นบุตรภรรยาเอก ส่วนเขาเป็นบุตรอนุอย่างไรเล่า เรื่องนี้ท่านไม่เข้าใจก็แล้วไปเถอะ แต่บิดาท่านเหตุใดยังเลอะเลือนไปกับท่านด้วย”เสียนหลงฮ่องเต้กล่าวจี้ใจดำสตรีตรงหน้าด้วยน้ำเสียงติดจะเย้ยหยัน เขารู้ดีว่านางไม่ชอบฟังคำว่าตนเองเป็นอนุมากที่สุด…“กรี๊ดดด! ผู้ใดเป็นอนุกัน! ตอนนี้ไม่ใช่ว่าข้าครอบครองตำแหน่งไทเฮาหรืออย่างไร! ลูกของข้าก็ต้องเป็นบุตรภรรยาเอกเช่นกันเข้าใจหรือไม่!”จางจื่อรุ่ยใช้สายตามองอีกฝ่ายราวกับมองคนตาย เหตุผลเช่นนี้นางก็ยังกล่าวออกมาได้ ไม่รู้ว่าใช้สมองไปกับการวางแผนลอบกัดฝ่าบาทไปหมดแล้วหรือไร ถึงได้กล่าววาจาราวกับคนเสียสติเช่นนี้“ต้องโทษที่เจ้าไม่ได้เป็นภรรยาเอกขณะที่เสด็จพ่อยังมีพระชนม์ชีพ มิเช่นนั้นตำแหน่งของข้าในยามนี้อาจจะตกเป็นของบุตรชายเจ้าก็เป

คิ้วบางดุจใบหลิวขมวดเข้าหากันแน่น ลอบมองใบหน้าหล่อเหลาที่ยามนี้ฉายความเคร่งเครียดออกมาชัดเจน“เกิดเรื่องในวังหรือเจ้าคะ”“มิใช่ เพียงแต่หลายวันมานี้ข้ามัวแต่ยุ่งกับงานจนลืมไปว่าพรุ่งนี้ก็ครบกำหนดการทดลองกำยานของพวกเราแล้ว...”“ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดนี่เจ้าคะ ไยท่านต้องตื่นตระหนกถึงเพียงนี้ ทำข้าตกอกตกใจไปด้วยแล้ว”“เหตุใดข้าจะไม่ตระหนกเล่า หากเจ้าตั้งครรภ์ขึ้นมา ข้าต้องเหี่ยวเฉาไปถึงเก้าเดือนสิบเดือนเชียวนะ!”จางจื่อรุ่ยกล่าวพลางวางร่างนางลงกับเตียง โดยมีตนเองทาบทับอยู่ด้านบน ฝ่ายหญิงสาวที่ได้ฟังดังนั้นก็ยกมือฟาดเขาไปหนึ่งทีอย่างนึกหมั่นไส้ อดไม่ได้ต้องกล่าวกับเขาสักประโยค“ท่านมั่นใจในฝีมือข้าถึงเพียงนั้นเชียว ยังไม่แน่ว่าข้าจะตั้งครรภ์เสียหน่อย”“ข้าไม่กลัวหนึ่งหมื่นแต่กลัวหนึ่งในหมื่น[1] ไม่รู้ล่ะ กักตุนไว้ก่อนก็ไม่เสียหายอันใดมิใช่หรือ”“ท่านนี้มัน…อื้อ! ดะ เดี๋ยวก่อน”เถียเถาฮวากำลังจะด่าเขาว่าเป็นบุรษมากราคะ แต่ก็ต้องหลุดเสียงครางพลางผวาเฮือกยามริมฝีปากร้อนลากไล้ไปตามลำคอของนางอย่างรุกเร้า จนร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความวาบหวามที่จู่โจมกะทันหัน“อืม”เสียงค

เสียงทุ้มอุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทว่าเถียนเถาฮวาไหนเลยจะยังมีกะจิตกะใจมาตอบคำถามเขาอีกครั้ง ตอนนี้นางอยากอาเจียนทุกอย่างออกมาให้หมดในคราวเดียวฝ่ายจางจื่อรุ่ยนั้นเห็นนางก้มหน้าอาเจียนไม่หยุด สติที่หลุดลอยไปก็กลับเข้าร่าง มองใบหน้างดงามที่เคยมีเลือดฝาดยามนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ในใจชายหนุ่มก็บีบรัดอย่างรุนแรง“ชะ เช่นนี้ ยังไม่ต้องตามหมออีกหรือ เจ้าอาเจียนจนไม่มีอะไรออกมาแล้วนะ”“แฮ่ก ๆ ข้ายังไหวเจ้าค่ะ แหวะ!”นางหันมาพูดกับเขาเพียงประโยคเดียว ก็รู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาอีก แต่คราวนี้จางจื่อรุ่ยไม่ฟังคำทัดทานของนางอีก เขาสั่งให้ตงจื้อนำป้ายประจำตัวเข้าไปเชิญหมอหลวงในวังทันทีเถียนเถาฮวาหมดเรี่ยวหมดแรงแล้วจริง ๆ ปล่อยให้เขาประคองไปเอนหลังพิงบนตั่งตัวยาว หลังจิบน้ำบ๊วยเย็นเข้าไป นางก็ไม่มีอาการคลื่นไส้อีก“เถาเถา ยังเวียนหัวอยู่หรือไม่”“ไม่แล้วเจ้าค่ะ เหตุใดจึงยังขมวดคิ้วอยู่อีก ไม่ดีใจหรอกหรือที่ข้าตั้งครรภ์”นางอมยิ้มถามชายหนุ่มที่นั่งกุมมือของนางเอาไว้แน่น คิ้วกระบี่พาดเฉียงขมวดเข้าหากันจนแทบจะบีบแมลงวันตายได้“เหตุใดจะไม่ดีใจเล่า แต่พี่ชายเห็นเจ้าต้องทรมานเช่นนี้ก็ปวดใจเหลือเกิน