All Chapters of TOXIC BOYFRIEND แฟนเลว: Chapter 11 - Chapter 20

ตกดึก!นาตาชารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา และเธอไม่ได้แปลกใจนักที่เธอมานอนอยู่บนเตียง เพราะจำได้ลางๆก่อนจะหลับไป ว่าเกรย์อุ้มเธอเข้ามา ก่อนเธอจะหันไปเห็นว่าเกรย์ยังนอนอยู่ข้างๆ ไม่สิ ไม่ใช่แค่นอนอยู่ข้างๆ แต่เขานอนกอดเธออยู่ และภาพที่เห็นอย่างสลัวๆผ่านความมืด เพราะเกรย์ไม่ได้เปิดไฟเอาไว้ มันก็ยังสามารถทำให้นาตาชายิ้มได้ เมื่อมันเป็นยิ่งกว่าฝัน ที่เธอได้มาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ได้เป็นของเขาแบบนี้ ริมฝีปากที่ยังคงมีรอยบวมช้ำถึงได้คลี่ยิ้มบางๆให้กว้างออกอีกนิด ดวงตาจ้องมองไปยังใบหน้าคนหลับด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมไปทั้งหัวใจ และเธอไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด ที่เสียความบริสุทธิ์ให้เขา ในเมื่อเธอรักเขา รักหมดหัวใจ รักโดยไม่มีเหตุผลหรือข้อแม้อะไรทั้งนั้น รักก็คือรัก“ฉันรักนายนะ” เธอยิ้มบอกเขาเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะก้มลงไปจูบแก้มเขา ตอนทำก็หัวใจเต้นระรัวนั่นแหละ แต่มันอยาก(แอบ)แสดงความรัก จะให้เธอทำไง ก่อนคนหัวใจเต้นแรงจะพลันนึกขึ้นได้ ว่านี่มันก็ดึกแล้ว เธอต้องรีบกลับบ้าน เพราะงั้นจึงจำใจต้องละออกมาจากใบหน้าเกรย์แล้วเอาแขนของเขาที่พาดอยู่บนหน้าท้องเธอออกอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะไปทำให้เขาตื่น ก่อน

“ฝันดี”ไหนจะประโยคนิ่งๆนี้ที่ตามหลังมาอีก ถึงแม้มันจะไม่มีความหวาน ไม่ได้มีแววตาลึกซึ้งแถมมาพร้อมคำพูด แต่นาตาชาที่กำลังหันไปมองคนหน้านิ่งเจ้าของรอยหอมทื่อๆกับคำบอกฝันดีนิ่งๆก็หัวใจเต้นแรงอยู่ดี ทั้งหัวใจเต้นแรง ทั้งมีความรู้สึกไม่คาดไม่ฝันผสมกัน ..ไม่คิดว่าเขาจะหอมแก้มเธอคืน ไม่คิดว่าเขาจะโต้ตอบเธอด้วยคำพูดคำเดียวกัน ..ฝันดี“…” นาตาชาเลยยังอึ้งอยู่อีกนิด ก่อนเธอจะพยายามปรับอาการและสีหน้าไม่คาดไม่ฝันของเธอให้มันเป็นปกติ แล้วพยักหน้ารับเบาๆพร้อมยิ้ม“อืม” “…” ครั้งนี้เกรย์กลับมาเป็น(ผีดิบ)เหมือนเดิม คือไม่ตอบรับอะไรอีกเช่นเคย เขาแค่มองนาตาชาด้วยสายตาเรียบนิ่งอีกวินึงแล้วปล่อยแขนเธอก่อนจะถอยกลับไปนั่งตัวตรง ส่วนนาตาชาก็ยิ้มบางๆมองคนหน้านิ่งอีกนิดนึงแล้วเปิดประตูลงจากรถ และหลังจากปิดประตูรถ เธอก็ยืนมองเกรย์ขับรถออกไปด้วยรอยยิ้มที่ยังคงไม่จางหาย ใบหน้าที่แดงขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ก็ยังแดงอยู่อย่างนั้น ก่อนทุกอย่างจะพลันอันตรธานหายไป เมื่อเสียงกร้าวดังขึ้นทางด้านหลังของเธอ“ใครมาส่งแก!”เสียงนั้นทำนาตาชาสะดุ้ง ก่อนจะหันมามองยังต้นเสียงแทบไม่ทัน“อานันท์!” อานันท์หรือนันทกานต์ คื

พูดจบเกรย์ก็ยัดนาตาชาเข้าไปในรถแล้วปิดประตู โดยที่เขาไม่รู้และไม่ทันได้สังเกต บวกกับเผลอลืมไปด้วย ว่านาตาชายังไม่หายเจ็บตรงนั้น(โดยมีเขาเป็นตัวการสำคัญ) บวกกับเธอมีรอยแผลใหม่ตรงหัวเข่าเพิ่มขึ้นมาด้วย เกรย์มาเห็นความผิดปกติของนาตาชาอีกที ก็ตอนเขาตามขึ้นมานั่งบนรถตรงฝั่งคนขับแล้วไปหันไปเห็นว่านาตาชานั่งนิ่วหน้า เม้มปากทำท่าทางเหมือนเจ็บปวดอะไรสักอย่าง เลยพลันนึกเรื่องเมื่อคืนออกขึ้นมา พร้อมกันนั้นก็นึกออกขึ้นมาอีกอย่างด้วยว่า เมื่อกี้ตอนเขาจับเธอยัดใส่รถ เขาคงเผลอทำรุนแรงเกินไป มันเลยทำให้เธอรู้สึกกระทบกระเทือนตรงจุดบอบบาง“เป็นอะไร” แม้จะรู้ แต่เกรย์ก็ยังแกล้งถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะบังเอิญเหลือบไปเห็นความผิดปกติอีกอย่างหนึ่งของเธอ ..รอยแผลถลอกตรงหัวเข่าด้านขวา“แล้วนั่นแผลอะไร” คำถามนิ่งๆ แต่นาตาชากลับสะดุ้ง มือที่กุมอย่างเกร็งๆอยู่ที่บริเวณหัวเข่าด้านขวารีบยกขึ้นมาวางไว้บนหน้าตักโดยอัตโนมัติ“เอ่อคือ..”“ว่าไง”“เอ่อ แผลหกล้ม”“เมื่อไหร่” เพราะเขาจำได้ว่าเมื่อวานเธอยังไม่มีแผล“เมื่อคืน”“ตอนไหน” ดูเหมือนผีดิบคงตั้งใจซักให้ละเอียดยิบ(ถึงอนุภาคนาโน) “…” แต่นาตาชากลับเงียบ เห

ตกเย็นวันนี้ทั้งวัน สรุปก็คือ เกรย์ไม่พูดอะไรกับนาตาชาเลย เขานิ่ง สายตาไม่เฉียดมองมา ไม่มีเธออยู่ในสายตา เสมือนว่าเธอไร้ตัวตน แบบนี้มันก็ทำให้เธอมั่นใจได้แล้ว ว่าที่เธอคิดมันถูก ..เขาเป็นแบบนี้ ที่เขายังเป็นเหมือนเดิม เหมือนกับตอนที่ยังไม่ได้เป็นแฟนกัน นั่นคือเขากำลังยืนยันในสิ่งที่เขาบอกเธอก่อนที่จะตกลงคบกัน ว่าเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร เขาเป็นยังไงก็เป็นอย่างงั้น และแน่นอนว่าเธอจะโทษเขาก็คงไม่ได้ ในเมื่อเขาถามเธอแล้วว่าเธอรับได้เหรอ แล้วเธอก็ตอบเขาไปแล้วอย่างไม่ลังเลเลยว่าเธอรับได้ รับได้ทุกอย่าง เพราะฉะนั้น มันคงเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ ว่าสิ่งที่เธอต้องทำคือรับให้ได้อย่างที่ปากพูด ในเมื่อเธอรักเขา แถมยังอุตส่าห์ได้เป็นผู้หญิงที่เขาให้สิทธิ์ในการเรียกเขาว่าแฟนอย่างที่เธอเคยวาดฝันทั้งที“มึง”“…”“มึง!”“…”“มึง!!!”“หะ..ห้ะ! ห้ะ วะ..ว่าไง” เสียงตะคอกเรียกครั้งที่สามทำนาตาชาสะดุ้งก่อนจะตอบเซลีนกลับไปโดยที่ความตกใจยังไม่ค่อยจะหาย ใช่ เสียงติดตะคอกเมื่อกี้เป็นของเซลีน“จะว่าไงล่ะ เรียนเสร็จแล้ว พวกกูก็จะชวนมึงไปสวาปามมื้อเย็นไง นั่งเหม่อไรอยู่คะ กูกับอีสองตัวช่วยกันเรียกตั้งหลายครั้

เกรย์ถามทั้งที่ไฟในบ้านยังไม่เปิด “เอ่อ เกรย์ แล้วไม่เปิดไฟก่อนเหรอ”“ไม่จำเป็น”“แล้วนายมองเห็นเหรอ”“เห็น”“แน่ใจหระ..อื้อ!” เขาก้มลงจูบเธอเอาดื้อๆ ก่อนถอนจูบแล้วมองหน้าเธอผ่านความมืด “เชื่อรึยังว่าเห็น” “เอ่อ ชะ..เชื่อ เชื่อ เชื่อแล้ว” นาตาชารีบตอบแม้เสียงจะยังตะกุกตะกักเพราะฤทธิ์จากรสจูบ แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ยังพยายามตอบ เพราะถ้าขืนไม่รีบตอบ(บวกกับต้องตอบแค่คำว่าเชื่อเท่านั้น) มีหวัง เธอคงโดนเขาทำให้แน่ใจด้วยการพุ่งมาประกบปาก(อย่างดูดดื่ม)อีกรอบแน่“งั้นบอกมาว่าห้องอยู่ไหน”“อือ อืม อยู่ชั้นสอง ขึ้นบันไดไปอยู่ฝั่งซ้ายมือ” นาตาชาพยักหน้า ก่อนจะตอบออกไปทั้งที่ใบหน้าและทั้งตัวยังร้อนผ่าว เหตุการณ์เหมือนจะซ้ำรอยเมื่อวานอีกแล้ว ว่าวันนี้แค่วันเดียว ไม่รู้ผีดิบจอมนิ่ง ฉวยโอกาสจูบเธอไปกี่รอบ“…” ได้คำตอบแล้ว เกรย์ก็ไม่พูดอะไรอีก แต่อุ้มนาตาชาขึ้นบันไดแล้วตรงไปหน้าห้องเธอทันที“เปิดประตูดิ มือไม่ว่าง” อันนี้ก็เหตุการณ์คล้ายเมื่อวาน ต่างกันตรงที่วันนี้เป็นบ้านเธอ ไม่ใช่คอนโดเขา เลยไม่ต้องใช้คีการ์ดและพาสเวิร์ด พาสเวิร์ดที่เธอยังจำได้ดีว่ามันเหมือนกับรหัสนักเรียนของเธอตอนสมัยมัธยม“อืม”