All Chapters of TOXIC BOYFRIEND แฟนเลว: Chapter 21 - Chapter 30

“อือ อืม อ้ะๆๆๆ เกรย์ อ๊ะ อื้อ..อ๊ะๆๆๆๆ..!!!!” นาตาชาเปลี่ยนจากโอบลำคอแกร่งเป็นจับแล้วบีบกดไหล่หนาเอาไว้แน่นเป็นหลักยึด เพื่อที่เธอจะได้เพิ่มแรงขย่มให้มากขึ้น เมื่อยิ่งแรงก็ยิ่งเสียว ยิ่งเสียวก็ยิ่งอยากขย่มให้แท่งคxxทะลุทะลวงเข้ามาในรูเสียวของเธอลึกๆอีก“อ๊ะๆๆๆๆ เกรย์ ซี้ดดด..”ผับๆๆๆๆๆๆ…!!!!!!นาตาชาทั้งครางทั้งขย่มแรงๆอย่างไม่บันยะบันยัง หลายจังหวะต่อหลายจังหวะ กินเวลายาวนาน เวลานี้ความอายและความเจ็บยังไม่มีโอกาสเผยอหน้าเข้ามาสอดแทรกท่ามกลางความหฤหรรษ์ จะมีก็แต่ความต้องการที่จะไปถึงสวรรค์เท่านั้นที่ลอยวนอยู่ในหัวของชายหญิงทั้งคู่ เมื่อเกรย์เองก็ยิ่งครางทุ้มหนักขึ้น ตลอดระยะเวลาที่เธอปรนเปรอเขา และยิ่งครางทุ้มต่ำหนักขึ้นอีก เมื่อภูเขาไฟที่เรียกว่าลำเอ็นของเขาในตอนนี้เริ่มจะส่งสัญญาณบ่งบอกว่ามันกำลังจะแตกปะทุ เมื่อเอ็นอวบได้รับการเสียดสีและตอดรัดจากผนังโพรงแคบฉ่ำนุ่มอย่างรุนแรงและรัวเร็ว“นาตาชา อาา~ เธอสุดยอด ฉันไม่ไหวแล้ว”หมับ!ฟึ่บ!เพราะไม่ไหวแล้ว เพราะร้อนรุ่มดั่งกำลังถูกไฟโลกันตร์แผดเผาไปทั่วทั้งกาย เกรย์ถึงขอปิดเกมส์ด้วยตัวเอง ด้วยการกดนาตาชาให้นอนราบลง ตามด้วยเขาที่ตามลงมารั

เกรย์สวนทันควันพร้อมกับพยายามจะดึงแขนแกร่งของตัวเองออกจากการเกาะกุมของนาตาชา เพื่อที่เขาจะได้เก็บเสื้อผ้าเธอต่อ แต่นาตาชาก็ยังไม่ยอมปล่อยง่ายๆ“เกรย์ นายฟังฉันก่อนสิ บอกแล้วไง ว่าฉันอยู่ที่นี่ได้ ที่นี่บ้านฉันนะ ไม่มีอะไรหรอก ฉันอยู่กับอานันท์มาตั้งแต่เด็กๆ แล้วก็อีกอย่าง อย่างที่บอกนายไป ว่าถึงอานันท์จะอารมณ์ร้าย แต่ก็ไม่ถึงขั้นทำอะไรรุนแรงอย่างที่นายคิดหรอก นะ นะเกรย์ เชื่อฉันนะ เชื่อฉันสักครั้ง” นอกจากจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆแล้ว เธอยังร่ายเหตุผลมาซะยืดยาว แถมไม่ใช่ร่ายด้วยน้ำเสียงธรรมดา แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่กำลังขอร้อง ยิ่งไปกว่านั้นคือเธอใช้ไม้ตายด้วยการออดอ้อนแกมขอร้องเขาตรงประโยคท้ายด้วยแววตาที่ปริ่มๆว่าน้ำตากำลังจะไหลอีกต่างหาก แบบนี้ถึงเขาจะเป็นผีดิบยอมนิ่งหัวใจเย็นชามาจากไหนก็เถอะ แต่มาเจอน้ำตาเมียเข้าแบบนี้ ก็เล่นเอาใจแข็งไม่ลงเหมือนกันแหละวะ เพราะงั้น เกรย์ถึงได้หยุดการกระทำแล้วยืนมองนาตาชานิ่งๆ นาตาชาที่ยังคงยืนจับแขนขอร้องเขาอยู่ เหมือนเธอกำลังบอกเขาทางสายตา ว่าเธอรักบ้านหลังนี้มาก มันเป็นบ้านของพ่อกับแม่เธอ อยู่แล้วเธอได้คิดถึงพ่อกับแม่เธอ เธอถึงไม่อยากไปไหน“ก็ได้” สุดท้

หลายวันต่อมา.. (ตกเย็น)ตั้งแต่วันนั้นที่เคลียร์กัน(บนเตียง) เกรย์ก็ไม่ได้นิ่งกับนาตาชาถึงขนาดคนไม่รู้จักกันเหมือนกับวันนั้นที่เขาน้อยใจ ไม่สิ โกรธต่างหาก เขาไม่ได้นิ่งกับนาตาชาถึงขนาดคนไม่รู้จักกันเหมือนกับวันนั้นที่เขาโกรธเธอ แต่ถ้าให้บอกว่าเขาแสดงออกกับเธอเหมือนแฟนกันมั้ย บอกได้คำเดียวเลยว่าไม่ เขาก็ยังนิ่งไปตามสันดา..เอ่อ หมายถึงนิสัยปกติของเขา ไม่ได้หวาน ไม่ได้เอาอกเอาใจอะไรเธอ เวลาเรียนเขาก็นั่งกับเพื่อนเขา ไม่ได้มานั่งข้างเธอ แต่นาตาชาก็รับได้ อย่างที่บอก ว่าเธอรับเขาได้ทุกอย่าง ในเมื่อเธอรักเขา (อารมณ์หลงรักผีดิบจนถอนตัวไม่ขึ้น)แต่!!ดูเหมือนว่าตอนนี้นาตาชาจะเริ่มรับอย่างนึงไม่ได้ นั่นคือตอนนี้ที่เพิ่งจะเลิกเซค แล้วเหมือนเกรย์จะออกจากเซคมาก่อนพร้อมๆกับเพื่อนๆของเขา ส่วนเธอเดินตามหลังเขาออกมาพร้อมกับเพื่อนๆของเธอ ก่อนจะเห็นว่าที่หน้าลิฟต์ จู่ๆก็มีรุ่นน้องผู้หญิงสองสามคนเดินมาหาเกรย์และพวกเพื่อนๆเขา อารมณ์เหมือนจะเข้าไปขอให้กลุ่มของพวกเกรย์ช่วยติวอะไรให้สักอย่าง แต่ทำไมยัยน้องนั่นถึงต้องเอาตัวเข้าไปใกล้เกรย์มากขนาดนั้นด้วยล่ะ ยืนถามแบบปกติๆไม่ได้หรือไง!ผีดิบหน้านิ่งคนนั้นก็เห

นาตาชาที่ตอนนี้บนใบหน้าเริ่มมีความกังวลและความไม่เข้าใจเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อคิดไปถึงเรื่องที่ร้านขนมหวาน คิดไปถึงตอนที่เธอออกจากห้องน้ำแล้วเดินไปถามพนักงานก่อนที่จะออกจากร้านมา เพราะยังรู้สึกค้างคากับสิ่งที่เกรย์บอก เธอเลยถือโอกาสไปถามพนักงานเพื่อความแน่ใจ ก่อนคำตอบที่ได้คือเกรย์ไม่ได้สั่งเมนูที่เป็นซิกเนเจอร์ แต่ทุกเมนูที่มาเสิร์ฟที่โต๊ะ เขาเลือกเอง “ทำไมนายไม่บอกตรงๆว่านายเลือกเอง สั่งเอง ทำไมต้องโกหกว่าเป็นซิกเนเจอร์ แล้วทางร้านแนะนำให้ เหมือนนายไม่อยากให้ฉันรู้ว่านายเป็นคนสั่ง แล้วอีกอย่าง ทำไมเมนูที่นายสั่ง มันถึงตรงกับของที่ฉันชอบทุกอย่างเลย ทำไมกัน” ยิ่งคิด นาตาชาก็ยิ่งไม่เข้าใจ วันนี้เธอเหมือนเห็นอะไรที่มันแปลกๆจากเกรย์หลายอย่าง หลายอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกตงิดๆ เหมือนมันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ ที่เขารู้ว่าเธอชอบของหวาน แถมยังเหมือนรู้อีกต่างหาก ว่าของหวานที่เธอชอบคืออะไร คือมันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น บังเอิญเขาเดาถูกว่าเธอชอบของหวาน บังเอิญเขาสั่งสุ่มๆเอาแล้วดันไปตรงกับของที่เธอชอบเองงั้นเหรอ ไม่อ่ะ ยังไงเธอก็ไม่อยากจะเชื่อ มันบังเอิญเกินไป แล้วที่แปลกกว่านั้น คือการที่เข

‘ขอบใจ’ นันทกานต์บอก ก่อนทำท่าจะเปิดประตู แต่นาตาชายั้งไว้ด้วยมือสั่นๆเต็มไปด้วยเหงื่อเปียกชุ่มของเธอ ..ใช่ เธอกลัว‘อานันท์’‘ถ้าแกจะห้ามฉัน หุบปากไปเลย ตามมา’ ว่าแล้วก็สะบัดมือนาตาชาออกแล้วเปิดประตูดึงนาตาชาเข้าไปพร้อมกันทันที ก่อนทั้งคู่จะรู้สึกถึงบรรยากาศอันเย็นเฉียบภายในห้อง และยิ่งรู้สึกหนาวสะท้านไปกว่านั้น เมื่อเห็นเจ้าของห้องนั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ตรงโต๊ะทำงานด้วยท่าทางทรงอำนาจ เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ใบหน้าหล่อเหลาแต่ดูอำมหิตเลือดเย็นไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีแค่ดวงตาดำสนิทและแสนคมกริบดุดันที่จ้องมองมา‘เอ่อ สะ..สวัสดีค่ะคุณเดฟ’ นันทกานต์ตัวชาวาบไปหมด น้ำเสียงก็ไม่ได้ฟังดูเย่อหยิ่งเหมือนตอนพูดกับลูกน้องของมาเฟียเจ้าของคาสิโนใหญ่ผู้ทรงอำนาจ‘หวัดดี นั่งสิ’ เดฟบอกเสียงเรียบ แต่มันก็ยังฟังดูน่าขนลุกอยู่ดีสำหรับคนฟัง‘เอ่อ คา..ค่ะ’ นันทกานต์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเดิม ก่อนจะหันไปกระซิบออกคำสั่งกับนาตาชาเสียงแข็ง‘ไป ไปนั่ง’ สั่งแล้วก็ไม่รอให้คนถูกสั่งตอบรับ แต่สั่งเสร็จ นันทกานต์ก็ดึงนาตาชาให้เดินตามไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเดฟทันที เก้าอี้ตรงข้ามกับเดฟที่มีอยู่สองตัวสำหรับคน