All Chapters of TOXIC BOYFRIEND แฟนเลว: Chapter 41 - Chapter 50

นาตาชาพยักหน้ารับเบาๆพร้อมน้ำเสียงและแววตาเศร้า ก่อนจะเริ่มต้นเล่าตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่เรื่องที่นันทกานต์ติดหนี้พนันแล้วเอาตัวเธอไปใช้หนี้กับเดฟแทนเงิน ตลอดไปจนถึงเรื่องที่เกรย์บังเอิญรู้เรื่องทั้งหมด เขาไถ่ตัวเธอมา และพาเธอไปอยู่กับเขา และตอนนี้เขาโกรธเธอมาก เหมือนจะโกรธจนถึงขั้นเกลียดเธอไปแล้ว ด้วยเหตุที่ว่าเธอไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย แถมยังจะเอาตัวเองไปเป็นของคนอื่น สรุปคือนาตาชาเล่าทุกอย่างอย่างที่ตั้งใจ แต่ยกเว้นเรื่องเดียวที่เธอไม่ได้เล่า คือเรื่องที่เกรย์ทำรุนแรงกับเธอแล้วก็ให้เธอชดใช้ให้เขาด้วยร่างกายและความบอบช้ำของหัวใจเธอ ทำเย็นชากับเธอราวกับเธอไร้ความรู้สึก ไร้หัวใจ และไร้ซึ่งตัวตน“…” หลังจากที่ได้ฟังนาตาชาเล่าแล้ว ทุกคนก็เงียบไป เพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี ในเมื่อพวกเธอสงสารทั้งคู่ เพราะทุกคนก็ต่างมีเหตุผลของตัวเอง ก่อนลูกกอล์ฟเป็นคนแรก ที่ตัดสินใจพูดขึ้นมา“กูเข้าใจมึงนะชะนี ว่ามึงไม่อยากให้เกรย์เดือดร้อนอ่ะ กูรู้ว่ามึงไม่อยากให้นางต้องมาแบกรับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวกับนางเลย อานันทมารของมึงต่างหากที่เป็นคนก่อเรื่อง แต่อีกใจนึง กูก็เข้าใจเกรย์ด้วยนะ คือมึงนึกออก

@The SiX (ผับใหญ่ย่านดัง)“ไอ้ผีดิบ นี่ตกลงมึงจะเทเมียแบบนี้จริงเหรอ กูว่าไม่โอนะ” เจไดพูดขึ้นมาในระหว่างที่นั่งกินเหล้า วันนี้หลังสอบมิดเทอมเสร็จ พวกเขาสามคนชวนกันมานั่งดื่ม ส่วนคชากับสายฟ้า สองคนนั้นเหมือนจะมีนัดกับสาวในสังกัด“กูเคยบอกไปแล้วว่าอย่าพูดเรื่องนี้ ทำเหมือนว่าทุกอย่างมันเป็นปกติ” เกรย์สวนกลับนิ่งๆ เหมือนว่าเขาคือผีดิบคนเดิมที่ไม่ยินดียินร้ายกับอะไรรอบข้างเลย ทั้งที่ข้างในมันมีหลายเรื่อง แต่ก็พยายามทำเหมือนมันไม่มีอะไร ไม่สนใจอะไร โดยเฉพาะแฟน เพราะมีแฟนเขาก็ทำเหมือนไม่มี (พยายามทำ) และตัวช่วยที่จะทำให้ความพยายามของเขามันเป็นผลสำเร็จ คือการไม่ใส่ใจเธอ ไม่คุยกับเธอ ที่สำคัญคือการเปลี่ยนที่นอนไปนอนอีกคอนโดนึง เลยทำให้นาตาชาคิดว่าเขาหายไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น ซึ่งความจริงมันไม่ใช่ เขานอนคนเดียว“จะให้ทำได้ไง กูไม่ใช่ผีดิบอย่างมึงป่ะ ถามจริงเหอะ มึงไม่สงสารเมียมึงจริงเหรอวะ นอนกับสาวคนอื่นทั้งที่มึงมีเขาอยู่ทั้งคน ถ้าเมียมึงรู้เข้า จะไม่อกแตกตายเหรอ เป็นผู้หญิงคนไหนก็คงทนไม่ได้หรอก” ที่เจไดพูดแบบนี้ เพราะเข้าใจว่าคืนนั้น เกรย์กับผู้หญิงคนนั้นควงกันไปวันไนท์สแตนกันจริงๆ แล้วไห

เอลีนกระแทกเสียงบอก แล้วสามคนก็ทำท่าจะรวมทีมเผด็จศึก แต่นาตาชาก็ห้ามไว้อีก นาตาชาที่จำเป็นต้องเก็บอาการเจ็บปวดรวดร้าวเอาไว้แล้วรีบห้ามเพื่อนเลือดร้อนทั้งสามคนของเธอด้วยอาการที่ยิ่งตกใจจนตาเหลือกตาลานเข้าไปใหญ่ “พวกมึงอย่า อย่าไปเลยนะ อย่ามีเรื่องเลย กูขอร้องนะ กูขอร้อง กูไม่เป็นไร นะ ใจเย็นๆก่อนนะ” นาตาชาทั้งร้องห้ามทั้งดึงรั้งเพื่อนเธอไว้สุดฤทธิ์ ก็อย่างที่บอกว่าเธอไม่อยากให้มีเรื่อง เธอเป็นห่วงเพื่อนเธอ แล้วก็..เป็นห่วงเกรย์ ใช่ ถึงแม้เขาจะใจร้ายกับเธอถึงขนาดนี้แล้ว แต่เธอก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ดี และถึงแม้จะเจ็บปวดเสียใจแค่ไหน แต่เธอก็ไม่โทษและไม่โกรธเขา เพราะสำนึกอยู่ตลอดเวลา ว่าเธอเองที่เป็นต้นเหตุของทุกอย่าง เธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้เรื่องราวมันกลายมาเป็นแบบนี้ เธอเอง เธอเองที่ทำให้เกรย์ใจร้าย“ใจเย็นเหรอ ผัวผีดิบของมึงทำขนาดนี้ มึงจะให้พวกกูใจเย็นอีกเหรอ!” เซลีนหันกลับมาพร้อมถลึงตาอย่างโกรธจัด ทั้งๆที่ความจริงไม่ได้อยากจะพาลใส่นาตาชาด้วยการแสดงอาการใส่นาตาชาแบบนี้ แต่เธอเก็บอาการไม่อยู่ เพราะทนมานานแล้ว ทนเห็นเพื่อนเธอเจ็บมาหลายวันแล้ว เพื่อนเธอผิดก็จริง แต่นอกจากอีตานั่นจะไม่ให้โ

“มาหาฉัน มาหาทำไมคะ” นาตาชาขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ในขณะที่ร่างสูงของเดฟขยับเท้าเข้ามาใกล้อีกนิดด้วยสีหน้าและรอยยิ้มตรงมุมปากที่ยังคงไม่มีพิษมีภัย“คนเราจะมาหากันทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะอยากเจอ”“อยากเจอ?”“ใช่ ฉันอยากเจอเธอ” เขายอมรับอย่างไม่ปิดบัง แต่มันยิ่งทำให้นาตาชางงหนักเข้าไปใหญ่“แล้วทำไมคุณถึงต้องอยากเจอฉัน หรือว่า มีเรื่องอะไรอีกเหรอคะ หรือว่าอานันท์ไปทำอะไรไว้อีก” อยู่ๆเธอก็ตาเหลือกตาลานขึ้นมาเมื่อคิดว่าอาจเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนันทกานต์ เพราะเธอยอมรับว่าถึงแม้นันทกานต์จะเคยทำเรื่องร้ายแรงเอาไว้กับเธอ แต่ยังไงอาก็คืออา เธอก็เลยอดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ “เปล่า อาเธอไม่ได้มาทำอะไรเอาไว้” เดฟตอบเสียงเรียบ “อ้าว แล้วทำไมคุณถึงอยากเจอฉันล่ะคะ”“…” คราวนี้เดฟไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มให้แล้วใช้ดวงตาที่คมดุเป็นทุนเดิมอยู่แล้วของเขามองเธอก็จริง แต่แววตาที่เขาใช้มองเธอกลับดูอ่อนโยน จนทำให้นาตาชารู้สึกได้และเริ่มแน่ใจว่า เขาคงไม่ได้มาร้ายจริงๆ“ตามฉันมาสิ ฉันให้คนของฉันจอดรถไว้ตรงนั้น เธอไม่ทันรถไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันไปส่ง ตามมาสิ” จู่ๆเดฟที่ยังคงยิ้มให้นาตาชาก็วกกลับไปเรื่องเดิมซะอย่างนั้น เรื่องที่เข

เกรย์ใส่ไปรัวๆเพราะทั้งโกรธทั้งหึงทั้งหวงทั้งห่วงจนหัวร้อนไปหมด มันเลยทนนิ่งเป็นผีดิบเย็นชาไร้ความรู้สึกต่อไปไม่ไหวแล้ว ง่ายๆคือผีดิบจอมนิ่งกำลังตบะแตก แต่ถึงจะอย่างนั้น น้ำเสียงของเขาก็ไม่ใช่เสียงตวาด แต่เป็นเสียงกดต่ำแข็งกร้าวที่คล้ายจะทำให้ขนลุกยิ่งกว่าเสียงตวาดซะอีก แต่ถึงนาตาชาจะกลัวเกรย์ในตอนนี้มาก ทั้งกลัวทั้งตกใจในท่าทีและคำพูดของเขา ทว่าคำพูดของเขานอกจากจะทำให้เธอกลัวและตกใจแล้ว มันยังทำให้เธอนึกอะไรขึ้นออกด้วย“โทรศัพท์..” นาตาชาทวนคำนั้นก่อนขมวดคิ้วครุ่นคิด ..อาจเป็นเพราะโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋า และเธอปิดเสียงทำแค่เปิดสั่นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เปิด เลยไม่ได้ยิน แถมตอนอยู่กับเดฟ ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูกคือตั้งแต่วางสายจากเซลีน เธอก็ไม่ได้ใช้โทรศัพท์เลย เลยทำให้ไม่รู้ ว่ามีใครโทรหรือแชทมา แต่จะว่าไป เธอก็ไม่ได้สนใจโทรศัพท์มากด้วย เพราะนอกจากเพื่อนเธอแล้ว เธอเองก็ไม่คิดว่าจะมีใครโทรมาหาเธอนักหนา โดยเฉพาะเขา เขาที่เพิ่งพ่นความใจร้ายเย็นชาใส่หน้าเธอไปเมื่อเย็น ว่าเขารำคาญ อย่าไปตามหรือไปพูดคำเดิมๆซ้ำๆให้เขาได้ยินอีก ประมาณว่าเขาไม่อยากฟัง แล้วใครจะไปคิด ว่าอยู่ๆเ