TOXIC PROMISE พันธะร้ายสัญญาเลว のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“อือฮึ ทำไมเหรอ เห้ย! จริงสิ! หรือนายไม่กินเผ็ด ลืมไปเลยอ่ะ ความจริงฉันน่าจะถามนายก่อน งั้นเดี๋ยวฉันไปสั่งใหม่ให้นะ” ฉันบอกแล้วทำท่าจะลุกขึ้น คือตกใจขึ้นมาทันทีเลย ฉันลืมคิดไปจริงๆ ว่าไอ้เรื่องรสชาติมันเป็นความชอบส่วนบุคคล“เห้ยเดี๋ยว เอลีน”“หืม?”“มะ..ไม่ต้องหรอก ไม่เป็นไร ฉัน ฉันกินได้เว้ย ก็แค่ถามดูเฉยๆ เห็นสีมันแปลกๆ” นี่ฉันควรเชื่อหมอนี่มั้ยเนี่ย ก็ดูเขาทำหน้าเข้าสิ อย่างกะเห็นบะหมี่ในชามเป็นสัตว์ประหลาดต่างดาว“นายแน่ใจเหรอ”“อือ อืม แน่ใจ นั่งเหอะ รีบกินจะได้รีบกลับไง เดี๋ยวดึกนะ เธอรีบกลับบ้านไม่ใช่เหรอ”“แต่ว่า..”“ไม่มีแต่ นั่งแล้วกินเข้าไปได้แล้ว” เจไดแทรกแล้วตัดบทด้วยการจับตะเกียบแล้วก้มหน้าก้มตากิน แถมไม่ใช่กินธรรมดานะ แต่กินแบบโคตรเร็ว กินเหมือนคนไม่เคยได้กินอะไรมาสักสิบชาติ หรือถ้าให้คิดได้อีกอย่าง คือรีบยัดเข้าปากแล้วกลืนๆๆให้หมดๆ และดูจากอาการแล้ว ฉันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่านะ เพราะพอเขากินเสร็จ ใช่ กินเสร็จ เจไดยัดๆๆจนหมดชามแล้ว แล้วพอเสร็จ เขาก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาซดรวดเดียวหมดแก้ว อาการคือลนลานมาก แถมแก้วเดียวไม่พอ นางเบิ้ลไปอีกสามแบบรัวๆ คือแบบ ไม่ค่อยเผ็ดเลยเนอ

เจไดตอบกลับมาเหมือนประชดเลย แต่คงไม่หรอกมั้ง ก็เราคุยกันเข้าใจแล้วนี่นา ที่พิมพ์มาแบบนั้นเขาคงแค่พิมพ์ตอบฉันเฉยๆนั่นแหละ คงไม่มีอะไร ฉันเลยไม่ได้อะไรมาก ทำแค่ส่งสติ๊กเกอร์หน้ายิ้มกลับไปแล้วก็ตามด้วยเลขที่บัญชี ก่อนจะบอกฝันดีตบท้าย โดยที่เจไดก็ไม่ได้ส่งอะไรกลับมาอีก สงสัยคงหลับไปแล้ว แต่ฉัน..บอกตามตรงว่ามันก็ง่วงนะ แต่ลึกๆมันหลับไม่ลง มันคิดไม่ตก เมื่อนึกไปถึงภาพตรงหน้าประตูรั้วที่ฉันบังเอิญเห็นจากริมระเบียงก่อนหน้านี้ คือฉันกลัว กลัวจะเกิดเรื่องที่ไม่ควรเกิด ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว ในเมื่อมันมีแนวโน้มว่าจะเกิดมากกว่าไม่เกิด เพราะอลินบอกฉันชัดเจนว่าชอบเจไดและจะเอาเขาให้ได้ ส่วนเจไดก็อย่างที่รู้ๆกันอยู่ ว่าเขามันเพลย์บอยตัวพ่อ เห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้ ส่วนใหญ่เขาก็เอาหมด เอาแบบไม่ได้จริงใจ แล้วถ้าเขาสนใจจะเอาอลินจริงๆ เขาก็คงไม่ได้รัก แต่เขาก็คงแค่จะเอาเล่นๆ เอาไปเป็นผู้หญิงในคอลเลคชั่นของเขาเหมือนที่เขาทำกับฉัน แล้วแบบนี้อลินก็ต้องเสียใจ ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น ฉันไม่อยากให้อลินต้องมาตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน ..ได้เป็นแค่ผู้หญิงในคอลเลคชั่นที่รอวันเขาเบื่อแล้วฉีกสัญญาทิ้ง ไม่มีความรัก แล้วก็ไ

คราวนี้เอลีนตวาดลั่นรถเลย หน้าดำหน้าแดงหนักมากเว่อร์ หึๆ ส่วนนึงอาจเป็นเพราะเมื่อกี้ผมไปทำหน้ากวนตีนใส่เธอด้วยล่ะมั้ง และผมก็อยากจะบอกว่า ตอนนี้ผมก็ยังทำอยู่“ครับ เรียกซะดัง กลัวฉันไม่ได้ยินเหรอ”“ใช่! กลัวนายไม่ได้ยิน ว่ายังไงฉันก็ไม่มีทางให้นายแตะต้องอลิน ฉันไม่อยากให้น้องฉันเสียใจเพราะผู้ชายเจ้าชู้มักมาก สารเลว ไม่จริงใจ แล้วก็ไม่เคยคิดรักใครอย่างนาย!!!” จึก!ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกจี๊ดๆเหมือนโดนเข็มทิ่ม ไอ้ตอนที่เธอพ่นประโยคท้ายๆของเธอ มันเลยพาให้ผมหุบยิ้ม เลิกทำหน้ากวนตีนแล้วกลับเข้าโหมดซีเรียสซะงั้น กลายเป็นว่าจากที่ผมจะยั่วให้เธอโมโห ตอนนี้กลับเป็นผมเองที่รู้สึกไม่โอเค“ถ้ากลัวขนาดนั้น ก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี..” ผมกัดฟันย้ำทีละคำ จ้องเอลีนตาไม่กะพริบ ก่อนเลื่อนตัวและใบหน้าเข้าไปหาเธอจนเธอต้องถอยหลังไปติดประตูรถ แต่ผมก็ยังเลื่อนตัวเลื่อนหน้าไปเรื่อยๆ จนตอนนี้หน้าผมกับหน้าเธอห่างกันไม่ถึงคืบ และผมยังคงจ้องเขม็งเธอ ในเมื่อผมยังพูดไม่จบ“เพราะถ้าวันไหนเธอทำหน้าที่บกพร่อง ฉันอาจจะเปลี่ยนตัวผู้หญิงในคอลเลคชั่น จากเธอ เป็นน้องสาวเธอก็ได้ เพราะดูๆแล้ว น้องเธอเองก็สนใจผู้ชายเจ้าชู้มักมา

ฉันยิ้มเขิน แถมบิดม้วนซะจนตัวแทบเป็นเกลียวเชียว ก็คนมันเขินแทนจนเก็บอาการไม่อยู่จริงๆนี่นา แต่ไม่ใช่ว่าฉันจะอยากได้ผัวเซลีนมันหรอกนะ แต่ที่แสดงอาการเขินหนักมากออกไป เพราะฉันดีใจแทนเซลีนมัน ที่ได้คนดีๆ แล้วก็ เอ่อ จริงใจ และฉันคิดว่าคุณเดฟนี่แหละ จะดูแลเซลีนเพื่อนฉันได้“เว่อร์ไปแล้วมั้ยมึง”“ไม่เว่อร์หรอกมึง กูเห็นด้วยนะ แถมกูเองก็ยังอิจฉาเลย” เห็นป่าว นาตาชาก็เห็นด้วย ถึงได้พูดยิ้มๆขึ้นมาอีกคน“พูดให้มันดีๆ ผัวเธอยืนอยู่ตรงนี้ อย่าลืม” แต่อันนี้เสียงเกรย์นะ คือแบบว่าคงจะนอยด์เมีย“เอ่อ ขอโทษ ก็แค่อยากจะบอกเซลีนว่าคุณเดฟเขาคงรักเซลีนมากจริงๆอ่ะ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลยนะ นายอย่าคิดมากดิ บอกแล้วไง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันก็รักนายคนเดียว” เกรย์เหมือนไปไม่เป็นเลย เมื่อได้ยินประโยคนี้ และทุกคนก็คงดูออกเหมือนฉัน ว่าเกรย์กำลังเขิน แม้สีหน้าท่าทางของเขาจะยังนิ่งอยู่ก็เหอะ“แหมๆ ไอ้ผีดิบ โดนเมียบอกรักแค่นี้ถึงกับเขินนะครับ” อย่างที่บอกว่าทุกคนคงดูออกว่าเกรย์เขิน แต่ฉันก็ไม่ได้คิดหรอก ว่าคนที่แซวเกรย์ขึ้นมาจะเป็นเจได และที่ไม่คิดอีกอย่าง คือเสียงเจไดที่แซวเกรย์ขึ้นมามันทำฉันลมหายใจกระตุกยังไงบอก

ALINE PART วันต่อมา..@J Brown University “มึง ไปขึ้นรถได้แล้วค่ะ มัวคิดอะไรอยู่คะ คนอื่นเขาไปกันหมดแล้ว ปะๆ ลุกค่ะ” ฉันเดินไปแตะแขนเซลีนเบาๆ คือวันนี้ชมรมดนตรีของพวกเราจะไปทำกิจกรรมอาสากันที่บ้านเด็กกำพร้าน่ะ แล้วทุกคนเขาก็เดินไปขึ้นรถกันหมดแล้ว แต่เซลีนมันยังเอาแต่นั่งเหม่ออยู่ได้ ฉันกับลูกกอล์ฟแล้วก็นาตาชาถึงต้องเดินมาเรียกมันนี่ไง แล้วก็ไม่ใช่แค่เรียกอย่างเดียวนะ แต่ฉันดึงแขนมันให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าตึกชมรมด้วย“นั่นสิคะชะนี ลุกค่ะลุก ไปค่ะอีดอก” ลูกกอล์ฟช่วยดึงอีกแรง แขนสองข้างของเซลีนก็เลยกลายเป็นปีกให้ฉันกับลูกกอล์ฟหิ้วคนละข้าง เสียดายที่ไม่มีอีกสักข้าง ไม่งั้นนาตาชาคงได้มาช่วยหิ้วด้วย แต่ในเมื่อไม่มีแล้ว นาตาชาเลยทำแค่ยิ้มให้แล้วเดินไปพร้อมพวกฉัน แต่ลึกๆนางคงดีใจแหละ ไม่ได้เสียดาย เพราะยัยนางฟ้าแสนดีไม่ค่อยจะชอบทำอะไรรุนแรงเหมือนอย่างฉันกับอีกอล์ฟ ที่ตอนนี้ทั้งดึงทั้งลากเซลีนให้เดินตาม“โอ๊ยย นี่ พวกมึง ดีๆก็ได้มั้ย ไม่ต้องลากกูขนาดนี้ เดี๋ยวแขนกูก็หลุดกันพอดี” เซลีนโวยวายตลอดทางเลย หึๆ“ไม่หลุดหรอก พวกกูรู้ว่ามึงถึกค่ะชะนี”“ค่ะ! อีกะเทยควาย!”“อร๊ายย วันนี้อีเมียมาเฟีย