TOXIC PROMISE พันธะร้ายสัญญาเลว のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

@CONDO (คอนโดเจได)“ไปอาบน้ำกันก่อนละกัน แล้วเดี๋ยวค่อยออกไปหาอะไรกิน เคมั้ย” ผมหันไปถามเอลีนที่เพิ่งจะเดินตามหลังผมเข้ามาในห้องเมื่อผมเปิดประตูเข้ามา ตอนนี้เราเลยยังยืนอยู่แค่ที่หน้าประตู แม้จะเข้ามาในห้องแล้ว“เอลีน”เพราะเธอนิ่ง ไม่ตอบคำถามผม มันเหมือนเธอใจลอย เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง เหมือนไม่ได้ฟังผม ผมถึงเรียกเธอย้ำอีกที คราวนี้เธอถึงเงยหน้ามองผม“เอ่อ ห้ะ นายว่าไงนะ” “ฉันบอกว่าเดี๋ยวเราอาบน้ำกันก่อนแล้วค่อยออกไปหาอะไรกินกันโอเคมั้ย หึ เป็นไรไปครับยัยตัวแสบ หรือมัวแต่ใจลอยคิดถึงใครอยู่ ถึงไม่ได้ฟังที่ฉันถาม”“อืม ฉันคิดถึงใครบางคนอยู่”“ใคร!” อารมณ์ผมเปลี่ยนเอาดื้อๆ ก็เมื่อกี้ผมพูดเล่น ใครจะไปคิด ว่าเธอดันใจลอยคิดถึงคนอื่นอยู่จริงๆ“เอ่อ..”“ว่าไง คิดถึงใคร ผู้หญิงหรือผู้ชาย”“ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย”“คือยังไง” จะบอกว่าเมียผมเป็นเสือไบก็ไม่น่าใช่นะ“ไม่มีอะไรหรอก แค่ผู้หญิงกับผู้ชายที่ฉันเคยเห็นในฝันอ่ะ มันติดตาเฉยๆ เลยอดนึกถึงไม่ได้” ผู้หญิงกับผู้ชายที่เคยเห็นในฝันงั้นเหรอ“สองคนนั้นมีอะไรน่าติดใจงั้นเหรอ เธอถึงต้องเก็บเอามาคิดจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้”“แค่มีอะไ

“อลิน!?” ใช่ครับ ไม่ใช่เอลีน แต่เป็นอลิน!แม้มันจะมืด และผมเห็นแค่ลางๆ แต่ผมก็มั่นใจว่าไม่ใช่เมียผม เพราะคงไม่มีใครจำเมียตัวเองไม่ได้หรอกใช่มั้ย“อลิน เอ่อ มีอะไรเหรอ ดึกดื่นป่านนี้ มาหาพี่ทำไม” เสียงผมแข็งผสมความไม่ไว้วางใจอย่างไม่บอกไม่กล่าว ทั้งตัวผมตอนนี้ก็ลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ เพราะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล“อลินเพิ่งนึกออกค่ะ ว่าอยากมาถามว่า ชุดที่พี่เอเอาของอลันให้พี่เจไดใส่ พี่ใส่ได้พอดีรึเปล่าคะ”“ครับ พี่ใส่ได้พอดี แค่นี้ใช่มั้ย งั้นอลินกลับห้องเถอะ พี่เองก็จะนอนแล้ว”“ยังค่ะ อลินยังมีอีกเรื่องที่จะบอกพี่”“อะไร”“อลินชอบพี่เจไดค่ะ”“…” ที่เงียบนี่คือผมสตั๊นท์ ไม่ใช่สตั๊นท์เพราะคาดไม่ถึงว่าอลินจะชอบผม แต่สตั๊นท์เพราะคาดไม่ถึงว่าอลินจะกล้าบอกความรู้สึกกับผมต่างหาก ในเมื่อเธอก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าผมเป็นแฟนพี่สาวเธอ และความรู้สึกแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้น“อลิน คืองี้นะ ฟังพี่ คืออลินเข้าใจใช่มั้ย พี่เป็นแฟนเอลีน อลินชอบพี่ไม่ได้ มันผิด และที่สำคัญ พี่รักเอลีน ส่วนกับอลิน พี่เห็นอลินเป็นแค่น้องเท่านั้น น้องสาวของแฟน” ผมบอกไปตามตรง ส่วนเธอส่ายหน้ามองผมอย่างตัดพ้อ ทำท่าจะร้องไห้เหม

JEDI ตกเย็น..ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอจะขอบคุณน้ำมนต์อยู่ที่สวนของมหาลัย เพราะผมให้เอลีนนัดน้ำมนต์ให้มาเจอที่นี่ แต่ผมไม่ได้มาเจอน้ำมนต์คนเดียวหรอก แต่เอลีนกับเพื่อนเธอก็มาด้วย และไม่ใช่แค่นั้น เพราะไอ้เกียร์ ไอ้เกรย์ ไอ้คชา ไอ้สายฟ้า ก็มาด้วยเหมือนกัน ผมชวนมาเองแหละ มันจะได้เชื่อสนิทใจ ว่าเรื่องที่ผมเล่าให้พวกมันฟังไปเมื่อตอนกลางวัน ผมไม่ได้โกหกหรือว่ามโนไปเอง ใช่ครับ ผมเล่าเรื่องเหลือเชื่อพวกนั้นให้ไอ้พวกเชี่ยสี่ตัวฟังหมดแล้ว สาเหตุก็มาจากพวกมันบังเอิญเห็นพระที่ห้อยคอผมอยู่ ผมเลยจัดการร่ายตั้งแต่ต้นยันเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อคืนแม่งเลย เหตุการณ์ที่ทำให้ผมไม่อยากเชื่อเรื่องพวกนี้ก็ต้องเชื่อ ในเมื่อผมเจอบวกเกือบตีตั๋วทัวร์นรกมากับตัว“สัส ถามไรหน่อย ที่มึงบอกว่านัดน้องเขามาเจออ่ะ น้องเขาชื่อไรนะ ตอนมึงบอกในเซค กูได้ยินไม่ค่อยถนัด” อยู่ไอ้คชามันถามขึ้นมา หึ ดูมันดิครับ เวลาแบบนี้ ยังจะมาติดใจชื่อสาว แต่ก็นะ ผมไม่อะไรหรอก เอาเป็นว่าผมจะสงเคราะห์มันแล้วกัน“น้ำมนต์”“หวังว่าคงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกนะ”“ห้ะ มึงว่าไงนะ” ประโยคเมื่อกี้ ไอ้คชามันพึมพำคนเดียว ผมไม่ได้ยิน เลยถามซ้ำ“ห้ะ เอ่อ เปล่า ไม

“งั้นอลินไปด้วยนะคะ อลินเป็นห่วงพี่เอ”“แต่”“นะคะ”“โอเค ก็ได้ งั้นตามพี่มา” เพราะรีบ ไม่มีเวลาให้ปฏิเสธหลายๆรอบ ผมเลยตกลง ก่อนจะเดินเร็วๆนำอลินไปที่รถ ลึกๆก็นึกอยากจะโทรถามเพื่อนเอลีนนะ ทั้งเซลีน ทั้งนาตาชา ทั้งลูกกอล์ฟ เผื่อว่าเมื่อคืน เอลีนอาจจะไปหาเพื่อนเธอคนใดคนหนึ่งแล้วนอนค้างที่นั่น แต่ก็กลัวมันจะเป็นเรื่องใหญ่ แล้วกลายเป็นว่าผมกระต่ายตื่นตูมไปเอง ถ้าหากว่าความจริงแล้วเอลีนไม่ได้หายไปไหน แต่อาจจะไปหาผมที่คอนโดเพราะร้อนใจเรื่องเจ้าขุนณรงค์กับจันทร์เจ้าก็ได้ ผมเลยยังไม่โทร คิดว่ายังไงก็ไปดูที่คอนโดผมก่อนแล้วกัน ได้เรื่องไม่ได้เรื่องยังไงก็ค่อยว่ากันอีกที@CONDO (คอนโดเจได)สรุปคือเอลีนไม่อยู่ที่คอนโด บ้าฉิบ! โคตรบ้าเลย เรื่องนี้มันโคตรบ้า โคตรเครียดเลยด้วย ที่โคตรเครียดเพราะผมเป็นห่วงเธอ เป็นห่วงมาก ป่านนี้ไม่รู้เธอจะเป็นยังไงบ้าง“หายไปไหนของเธอเอลีน” ผมยังยืนเครียดจัดอยู่กลางห้อง ก่อนจะตัดสินใจล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา กะจะโทรถามเพื่อนเธอ ในเมื่อผมไม่เจอเอลีนที่คอนโด ผมก็ขอฝากความหวังเอาไว้ที่เพื่อนเธอแล้วกัน ขอให้เธออยู่กับเพื่อนเธอ แล้วตอนนี้ก็ไปมหาลัยกับเพื่อนเธอแล้ว ..ขอให้เป

“ฉันโดนพวกโจรตามฆ่า ถ้าโผล่ออกไปเดินเพ่นพ่านตอนนี้ พวกมันเจอเข้า คงไม่ปล่อยฉันเอาไว้แน่ และเธอที่เป็นคนช่วยฉันไว้ ก็จะพลอยเป็นอันตรายไปด้วย” เขาบอกเสียงเครียด ส่วนเธอ แทนที่จะเครียดว่าตัวเองอาจเดือดร้อน เธอกลับเครียดเรื่องที่เขาอาจจะไม่ได้รับการรักษาที่ดีพอ“แต่ถ้าเจ้าไม่ได้ไปหาหมอ แล้วจะทำยังไงล่ะคะ ปล่อยไว้แบบนี้ อาการอาจจะทรุดลงก็ได้”“ไม่หรอก ยาสมุนไพรที่เธอให้กิน แล้วก็ยาที่เธอใส่แผลให้ มันทำให้อาการฉันดีขึ้นแล้ว มันแค่แผลภายนอก แค่กินยาสมุนไพร ใส่ยา รอให้แผลสมาน ไม่นานก็หาย ระหว่างนี้ แค่พยายามกินยาและใส่ยาสม่ำเสมอก็น่าจะพอ”“ระหว่างนี้?”“อืม เอ่อ เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดใช่มั้ย คือระหว่างนี้ฉันคงออกไปไหนไม่ได้ แล้วถ้าเธอไม่รังเกียจ ฉัน..ขอรบกวนอยู่รักษาตัวที่นี่ต่ออีกสักระยะได้มั้ย อย่างน้อยก็ให้แผลมันพอจะสมาน แล้วฉันรับรอง ว่าถ้าอาการฉันดีขึ้นแล้ว ฉันจะรีบไปจากที่นี่ทันที จะไม่อยู่รบกวนเธอต่อให้เธอต้องลำบากหรือว่าเดือดร้อนกว่าเดิมแน่นอน” “เอ่อ มันจะดีเหรอคะ ฉันไม่ได้รังเกียจเจ้าหรอกนะคะ แต่ฉันกลัวแผลเจ้ามันจะไม่ดีขึ้นน่ะสิ แผลเต็มตัวซะขนาดนั้น” เธอบอกด้วยแววตาไร้เดียงสา