TOXIC PROMISE พันธะร้ายสัญญาเลว のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

JEDI PART@CHILDREN’S HOME “เดี๋ยว” พอมาถึงบ้านเด็กกำพร้าปุ๊บ เอลีนก็ทำท่าจะลงจากรถปั๊บ แต่ผมยังไม่อยากให้ลงไง เลยรีบจับแขนเธอไว้“อะไรเหรอ” เธอหันกลับมา“อย่าเพิ่งไปดิ ยังไม่อยากให้ไป ยังไม่พร้อมแสดงละครอ่ะ รู้มั้ยมันอึดอัด ที่อยากกอดเธอก็กอดไม่ได้ รู้ป่ะ เวลาเห็นไอ้เชี่ยเกรย์มันกอดมันหอมเมียมัน ฉันโคตรอิจฉา” พอผมบอก เอลีนก็ยิ้มนิดๆ เหมือนกำลังทำใจรับให้ได้กับสิ่งที่เป็น“ช่วยไม่ได้นี่นา ก็เขาเป็นแฟนกัน ส่วนเรา ความสัมพันธ์มันลึกลับซับซ้อนแล้วก็แตกต่างจากเขา ที่สำคัญ เราไม่ได้เป็นแฟนกัน”“งั้นเราก็..” ผมเกือบจะหลุดคำพูดที่ไม่สมควรหลุดออกไปแล้ว ดีที่ยั้งปากไว้ทัน“ก็อะไรเหรอ” เอลีนขมวดคิ้วมองผมเหมือนรอฟัง แต่บอกแล้วไง มันไม่ใช่อะไรที่สมควรพูด“เอ่อ เปล่า ไม่มีไร” แต่สิ่งที่ควรพูดมันควรมีแค่นี้“เหรอ งั้นถ้าไม่มี นายก็ปล่อยฉันได้แล้ว คนอื่นเขาคงรออยู่ ขืนเราช้า เดี๋ยวเขาก็สงสัยหนักกว่าเดิม อีกอย่าง มันถือเป็นการกินแรงคนอื่นเขาด้วย เราต้องรีบไปช่วยพวกเขาจัดของจัดสถานที่ ไหนจะเวทีเล่นดนตรีของพวกนายอีก”“ครับ รู้แล้วครับ ปล่อยเดี๋ยวนี้แหละ แต่มีข้อแม้”“ข้อแม้อะไร”“…” ผมไม่ตอบ แต่ชี้ที

“อะไรเหรอ แล้วนายตามฉันมาทำไม เดี๋ยวคนอื่นก็เห็นเข้าหรอก”“ไม่เห็นหรอก พวกมันขับรถออกไปหมดแล้ว เธอก็เห็น”“แต่..”“ไม่มีแต่ ปลดล็อครถดิ จะขอติดรถไปด้วย”“ห้ะ? ติดรถไปด้วย” “อืม ก็ไปที่เดียวกัน ไปคันเดียวกันจะได้ประหยัดน้ำมัน”ไอ้เรื่องประหยัดมันก็ใช่อยู่หรอก แต่..“ไม่ดีมั้ง กลัวใครเห็น อย่างคราวที่แล้วที่นายลากฉันขึ้นรถไปบ้านเด็กกำพร้ากับนาย เพื่อนฉันมันก็เหล่ฉันแปลกๆมาจนทุกวันนี้เลย โดยเฉพาะอีกอล์ฟอ่ะ แล้วถ้าวันนี้มันเห็นเราไปด้วยกันอีก มันต้องกัดฉันไม่ปล่อยแน่” ฉันอธิบาย และฉันพูดจริงนะ เรื่องเพื่อนฉันมองฉันกับเจไดแปลกๆมาตั้งแต่วันนั้นอ่ะ แต่ก็ยังดีที่ฉันยังไม่หลุดอะไรออกไป แต่ถ้าเกิดวันนี้พวกมันเกิดเห็นว่าฉันไปพร้อมเจไดอีก บางทีฉันอาจจะไม่รอดเหมือนก่อนหน้านี้ก็ได้ ถ้าเกิดพวกเพื่อนฉันมันนึกอยากจะลุกขึ้นมาคาดคั้นฉันแบบจริงจังจนฉันจนมุมส่วนอีกเหตุผลนึง ที่ฉันไม่อยากให้เจไดไปด้วย เพราะขากลับ บางทีเขาก็อาจจะขอติดรถฉันกลับอีก และฉันให้เขาติดรถกลับไม่ได้ไง เพราะอย่างที่เคยบอก ว่าฉันต้องไปทำงานต่อ ขืนให้เขากลับด้วย มันเสี่ยงที่เขาจะรู้หรือระแคะระคาย“ลูกกอล์ฟนี่ตัวมารจริงๆ โอเค ก็ได้ ฉ

ฉันรู้สึกว่าเจไดเริ่มเครียดไปกับฉัน แต่ฉันคงไม่กล้าบอกเขาหรอก ฉันไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ“ไม่แน่ใจเหมือนกัน มันจำรายละเอียดในฝันไม่ได้ รู้แต่ว่ามันน่ากลัว นาย นาย เอ่อ ช่วยนั่งจับมือฉันอยู่ตรงนี้ได้มั้ย นะ ฉัน ฉันไม่อยากให้นายอยู่ห่างๆฉัน” ในเมื่อไม่กล้าบอกสิ่งที่กลัวออกไป ฉันคงทำได้แค่นี้ ทำได้แค่ให้เขาอยู่ใกล้ๆฉัน เพราะอย่างน้อย มันก็ทำให้ฉันสบายใจได้ ว่าเขาจะไม่ไปไหน เขายังอยู่ตรงนี้กับฉัน“ได้ ฉันจะนั่งอยู่ตรงนี้ เธอนอนซะนะ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไม่ไปไหน ฉันจะอยู่ตรงนี้กับเธอ” เจไดบอกฉันพร้อมยิ้มบางๆให้ด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนเขาจะช่วยดันไหล่ฉันให้นอนลงเบาๆแล้วห่มผ้าให้ดีๆ ส่วนเขาก็นั่งลงแล้วจับมือฉันไว้ ฉันเลยเริ่มจะยิ้มออก“ขอบใจนะ”“ไม่เป็นไร เธอนอนได้แล้วนะ หลับตาได้แล้ว พักผ่อนเยอะๆ จะได้หายไวๆ”“อืม” ฉันพยักหน้าแล้วหลับตา ไม่ลืมที่จะเอามืออีกมือไปจับมือเจไดเอาไว้อีกที มือเขาที่กำลังจับมืออีกข้างของฉันอยู่ ในใจก็ได้แต่ภาวนา ขอให้เสียงที่ได้ยิน เป็นแค่เสียงที่เป็นผลมาจากการที่ฉันแค่หูฝาดไปจริงๆ#Aline Endร่างหญิงสาวผมยาวในชุดสีขาวแต่ดูหม่นหมองที่ยืนอยู่ในมุมมืดจ้องมองไปยังเตียงคนไข

ผมมีแค่นี้แหละที่จะพูด เพราะผมขี้เกียจแถ ขี้เกียจแก้ตัวละ แบบว่าบางทีนะ ปล่อยให้พวกมันคิดแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อย พวกมันก็จะได้ไม่ต้องสนใจเอลีน เพราะมันรู้ ว่ายัยนั่นอ่ะ ของผม“อ๊ะๆ แบบนี้พวกกูจะถือว่ามึงยอมรับทางอ้อมนะครับ ฮ่าๆ” แล้วพวกมันก็หันไปยิ้มหัวเราะกัน เหมือนพอใจในคำตอบ ส่วนผม ก็อดเหลือบไปมองเอลีนที่นั่งเรียนอยู่กับเพื่อนๆของเธอที่อีกฝั่งของเซคไม่ได้ ยิ่งมองก็ยิ่งอยากมองมากเข้าไปอีก ที่สำคัญ คือผมอยากยกเลิกความสัมพันธ์แบบนี้กับเธอสักที เพราะผมไม่ต้องการความสัมพันธ์แบบนี้อีกแล้ว แต่ผมต้องการแบบอื่น ไม่รู้เธอจะใจตรงกันกับผมมั้ย คือเอาตรงๆนะ ตอนนี้ผมสับสน ใจนึงมันก็อยากจะเปิดเผยเรื่องเอลีนกับผม อยากจะเปลี่ยนสถานะและรูปแบบของความสัมพันธ์ เพราะถึงผมจะเคยบอกว่าสถานะไม่ได้สำคัญ ขอแค่ผมมีเธออยู่ในชีวิตผมก็พอ แต่ลึกๆ ผมก็อยากจะเปิดเผยสถานะและความสัมพันธ์ให้มันชัดเจนไปเลยนะ สถานะและความสัมพันธ์ในแบบที่ผมต้องการในตอนนี้ ผมอยากแสดงออกกับเธอและทุกคนไปอย่างที่ใจผมต้องการ ไม่อยากจะหลบๆซ่อนๆหรือแสดงละครอีก แต่ติดตรงที่เอลีนขอผมไว้ ให้แสดงละคร ไม่ให้เปิดเผย ไอ้ผมมันก็เลยสองจิตสองใจไง ไ

ส่งฉันก่อน เอ่อ พอได้ยินแบบนี้แล้วฉันรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ ก็เมื่อกี้ดันหลงคิดไปแล้ว ว่าเขาคงไม่ว่างไปส่งฉันแล้ว เพราะมีนัด ง่ายๆคือฉันเผลอคิดว่าเขาจะเทฉันนั่นแหละ แต่ความจริงคือไม่ ถ้างั้นฉันขอไถ่โทษที่เผลอกล่าวหาเขาไป ด้วยการไม่รบกวนเขาแล้วกัน เขาจะได้ไม่เสียเวลา เขาจะได้ไปพร้อมๆกันกับเพื่อนเขาALINE: ไม่เป็นไรเจได ALINE: นายไปเลยก็ได้ALINE: พอดีเมื่อกี้ลูกกอล์ฟบอกว่าจะไปส่งแล้วอ่ะJEDI: ก็ปฏิเสธไปดิ ฉันจะไปส่งเธอเองALINE: ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาปฏิเสธอ่ะดิ JEDI: ซื่อบื้ออ้าว ด่าฉันซะงั้นJEDI: แต่เอาเป็นว่าแล้วแต่เธอแล้วกัน ตามนั้นก็ได้ ขึ้นๆลงๆอีกต่างหาก ก็เมื่อกี้ด่า มาตอนนี้ยอมฉันซะงั้นJEDI: แล้วก็ขอโทษนะ ขอโทษเหรอ? อะไรของเขา ทั้งด่าทั้งตามใจ มาตอนนี้มาขอโทษ สรุปเขาขึ้นๆลงๆ ผีเข้าผีออกจริงๆใช่มั้ยเนี่ยALINE: ขอโทษเรื่องไรJEDI: เรื่องที่ไม่ได้บอกเธอล่วงหน้าว่าจะไปกินเหล้ากับไอ้พวกนี้ พอดีเพิ่งจะคุยกัน แล้วลงมาเจอเธอพอดี เลยยังไม่ทันได้บอก จะปฏิเสธพวกมันไปก็ดูแปลกๆ เขาขอโทษเรื่องนี้นี่เอง นึกว่าเรื่องอะไร แต่จะว่าไป นี่เขาแคร์ฉันด้วยเหรอ ทั้งๆที่ความจริงมันไม่จำเป็นก