All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 131 - Chapter 140

คำตอบของเขาทำฉันหน้าร้อนทันควัน ก็มันรับไม่ทันกับคำตอบ “เพราะฉันหวงเธอ ฉันเลยไม่อยากให้ผู้ชายมันมาเสิร์ฟ เพราะฉันรู้ว่ามันต้องมองเธอ ในเมื่อเธอสวยขนาดนี้ และฉันไม่อยากให้มันมอง เลยต้องทำหน้าแบบนั้น มันจะได้รีบๆไปให้พ้นๆ ทีนี้เข้าใจรึยัง” “…” ในขณะที่เขาพูดทั้งหมดจนจบพร้อมกับยิ้มอบอุ่นให้ฉัน แต่ฉันกลับพูดอะไรไม่ออก นอกจากใบหน้าจะร้อนผ่าวเอาดื้อๆแล้ว ฉันยังทำตัวไม่ถูกอีก นึกคำพูดก็ไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรดี ก็มันเขินนี่ แต่ไม่ได้สิ! ต้องใจแข็ง ต้องพยายามใจแข็งเข้าไว้!! “อืม เข้าใจแล้ว” ฉันแกล้งทำหน้าตึงแล้วตอบนิ่งๆออกไปราวกับไม่หวั่นไหวอะไรกับมันทั้งนั้น ก่อนจะทำทีเป็นก้มหน้าก้มตากิน “หึ” ยังจะยิ้มอยู่ได้ ไม่รู้ยิ้มอะไรนักหนา คือถึงแม้ว่าฉันจะก้มหน้าก้มตากิน แต่มันก็ยังอุตส่าห์จะเห็นแว้บๆ หนำซ้ำหูมันก็ยังได้ยินเสียง เลยยิ่งทำให้แน่ใจว่าเขา(กระตุก)ยิ้ม แกรบๆ.. ก่อนเสียงนี้จะตามมา เหมือนเขาจะหยิบกุ้งเผาไปแกะเปลือก คงหิวแล้วมั้ง ก็ดี! หิวๆ กินๆ ไปสักทีเถอะ สถานการณ์จะได้ดูไม่ค่อยอึดอัด ฉันจะได้รู้สึกหายใจหายคอคล่องขึ้นบ้าง “อะ” กึก! คงหายใจหายคอไม่คล่องอย่างที่หวังแล้วล่ะ เพราะกุ้

แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ห่างๆเขาอย่างที่ตั้งใจ เพราะอย่างที่เห็นว่าเขาหน้าด้านมาที่บ้านฉันทุกวัน แถมยังพยายามตามฉันไปทุกที่ พยายามทำดีให้ฉัน เทคแคร์ฉันสารพัด ไหนจะไอ้ประโยคบอกฝันดีทางแชททุกคืนนั่นอีก หลายๆอย่างที่เขาทำให้ฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกดี และฉันเกลียดตัวเองเหลือเกินที่รู้สึกเหมือนจะเริ่มใจอ่อน อยากมีเขาอยู่ในชีวิต อยากรู้สึกถึงความใส่ใจ ความห่วงใย และความอบอุ่นแบบที่เขาทำให้ไปตลอด แต่ถึงจะอย่างนั้น ก็อย่างที่ฉันบอกว่าถึงยังไง ฉันก็จะไม่ใจอ่อน! เพราะฉันกลัว ฉันเข็ดแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว ความเจ็บปวดเจียนตายเหมือนในอดีต ไม่เอาอีกแล้วความทรมาน แผลในอดีต ถึงมันจะดีขึ้นแล้ว แต่มันยังไม่หายสนิทเลยด้วยซ้ำ และฉันกลัวมันจะปริออกอีกครั้ง หากฉันยังไม่รู้จักเข็ดหลาบ หากฉันยังดึงดันจะคว้าความอบอุ่นพวกนั้น และเลือกโอบกอดมันเอาไว้โดยไม่รู้ว่ามันจะใช่ของจริงมั้ย และมันจะอยู่กับฉันตลอดไปรึเปล่า ในเมื่อเจ้าของความอบอุ่นนั้น.. คือคนๆเดียวกับคนที่เคยลงมือฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็น ! พอระลึกเอาไว้แบบนั้น ฉันเลยไม่พร้อมจะรับความเสี่ยงอะไรทั้งนั้น เพราะงั้นฉันถึงยังคงห้ามใจไว้ ต่อให้เขาจะพยายามทำดีให้แค่ไหน ฉ

เพราะข้องใจ เลยกระซิบถามซะเลย อังเดรคงไม่ได้มีเวลาหันมาสนใจหรอก เพราะเหมือนแชทเขาจะเด้งตั้งแต่ก่อนโซ่จะจับมือฉันซะอีก ตอนนี้เขาเลยสนใจแค่การคุยแชทกับคนในโทรศัพท์ ซึ่งก็คงเป็นเบ๊บของเขานั่นแหละ “ใครบอก ฉันแค่ติดงานด่วน แต่เคลียร์เสร็จแล้ว เลยมาตามจีบเมียต่อ” “ใครเมียนาย” “จะเป็นใครไปได้อีก ถ้าไม่ใช่เธอ” “อย่ามาพูดมั่วๆ” “เฮ้ คุยไรกันอยู่ ท่าทางสนุกเชียว” โซ่ยังไม่ทันตอบอะไรกลับมา อังเดรก็หันมาทักซะก่อน “อ๋อ ก็คุยเรื่องผัวเมี..” “เอ่อ เรื่องผัวเมียในข่าวเมื่อคืนอ่ะ” เพราะโซ่กะจะตอบบ้าๆออกไปไง ฉันถึงต้องรีบแทรก “หืม ข่าวอะไรเหรอ ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง” “ฉันเห็นในคลิปอ่ะ ไถฟีดไปเจอ” “อ๋อ แล้วเรื่องมันเป็นไงเหรอ” “เมียงอนผัวน่ะครับ ผัวเลยตามง้อ แต่เมียก็ทำมึน บอกว่าตัวเองไม่ใช่เมีย” ว่าไงนะ นี่กะจะพูดกระแทกฉันใช่มั้ย หมับ!! “โอ๊ะ!” ฉันบีบมือเขานั่นแหละ ใครใช้ให้ปากพ่นอะไรที่ไม่เข้าหูออกมาล่ะ “หืม เป็นอะไรครับ” “เอ่อ คือ เปล่าครับ พอดียังไม่ได้กินข้าวเช้า เลยรู้สึกแสบท้องนิดหน่อย” โคตรแถเลย “อ๋อ งั้นรีบเดินแล้วกันครับ จะได้ไปหาข้าวกินเร็วๆ” “ครับ” โซ่ตอบรับ แล้วบทสนทนาก็จบลงแ

“อร๊ายย มึงอย่าเหมารวมสิคะอีผิง บางทีอีสมายด์มันอาจจะไม่แค้นฝังหุ่นอย่างมึงก็ได้ ในเมื่อโซ่ก็ไม่ใช่คนเลวคนนั้นแล้ว โซ่เปลี่ยนไปแล้ว ใช่มั้ยอีสมายด์” “เอ่อ คือกู กูไม่รู้สิ กู กูเจอเขาแล้ว และกูก็เห็นอย่างที่มึงเห็น เหมือนเขาจะเปลี่ยนไปแล้ว เหมือนเขาจะทรมาน เหมือนเขาจะรู้สึกผิด และเขาก็ทำดีให้กูสารพัด ที่สำคัญ เขาบอกว่ารักกู แต่กู กูไม่แน่ใจ บางทีลึกๆกูก็รู้สึกดีกับคำนั้น รู้สึกดีกับสิ่งที่เขาทำให้ และมันรู้สึกอบอุ่นเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ๆ เมื่อมีเขามาทำดีให้ จนรู้สึกอยากมีเขาอยู่ในชีวิตไปตลอด แต่อีกใจนึงมันก็ค้าน กลัวจะเจ็บอีก กลัวไปหมดทุกอย่าง” ที่อยู่ๆฉันก็ตัดสินใจพูดออกไป เพราะบางที การได้พูดออกไปบ้าง มันอาจจะดีกว่าเก็บเอาไว้คนเดียวก็ได้ “โซ่บอกว่ารักมึง และมึง ก็รักโซ่ด้วยใช่มั้ย” อยู่ๆชลลี่มันก็ถามประโยคนี้ “กู..” “มึงไม่ต้องตอบก็ได้ เพราะถึงไม่ตอบกูก็รู้ กูพอจะรู้ตั้งแต่ตอนที่โซ่มาสารภาพเรื่องทั้งหมดแล้วทำให้รู้ว่านั่นคือสาเหตุที่มึงหนีไป กูพอจะรู้ว่ามึงต้องคิดอะไรกับโซ่ มึงถึงได้เจ็บปวดที่โดนคนที่รักทำร้ายจนทนเห็นหน้าเขาไม่ได้อีก เลยต้องหนี แต่ตอนนี้มึงหนีพอแล้วใช่มั้ย เวลาคง

ความสงสัยบวกความไม่เข้าใจ รวมถึงความไม่กล้าเข้าไปเพราะคิดว่ามันคงไม่เหมาะไม่ควรเท่าไหร่ที่ผมจะเข้าไปในห้องนอนของเธอ ทำให้ตอนนี้ผมหยุดยืนอยู่แค่ที่หน้าประตูห้อง ไม่กล้าก้าวล้ำผ่านเส้นแบ่งอาณาเขตเข้าไป “ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น เข้ามาสิ” เธอหันมาเรียกผมด้วยความไม่พอใจ “เอ่อ แต่ว่า มีอะไรรึเปล่า ทำไมถึงต้องให้เข้าไปคุยในนั้น” “ไม่ต้องถามมาก บอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะ” “แต่..” “อยากคุยมั้ย ถ้าอยากก็เข้ามาเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าไม่อยากก็ไสหัวไป แล้วก็ไม่ต้องเสร่อมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!” ดูเหมือนผมจะทำเธอโกรธเข้าให้แล้ว และมันคือสิ่งที่ผมกลัวมากที่สุด ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เพราะงั้น.. “ฉันขอโทษ เธออย่าโกรธเลยนะ ฉันจะเข้าไปเดี๋ยวนี้” “งั้นก็เข้ามา” “ครับ” ผมตอบรับอย่างว่าง่าย ก่อนจะก้าวเข้าไปในเขตห้องนอนของเธอ “ปิดประตูด้วย” “ห้ะ?” “ฉันว่านายก็หูไม่ได้หนวกนะ ฉันบอกให้ปิดประตู!” “เอ่อ คระ..ครับ” เพราะไม่อยากให้เธออารมณ์ไม่ดีไปมากกว่านี้ ผมเลยไม่กล้าขัดใจเธออีก ผมถึงตอบรับแล้วหันไปปิดประตู “ล็อคด้วย” “ห้ะ?” มันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะสงสัยอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่อยากให้เธอโกรธก็ตามที “ไม่ต้องสงสัยอะไรเย