All Chapters of SAVAGE FRIEND พิษเพื่อนเลว: Chapter 141 - Chapter 150

“หึ ร้องอย่างกะควายโดนเชือด” “ก็มันเจ็บ! ทั้งเจ็บทั้งแสบทั้งร้อนไปหมด เธอ ซี้ด! ทำไมเธอใช้วิธีนี้ วิธีเอาคืนมีตั้งเยอะแยะ ซี้ดด ทำไมเธอถึงเลือกใช้วิธีนี้กัน ไปเอาความโรคจิตมาจากไหนวะ..โอ๊ย!” อาจเพราะผมปวดแสบปวดร้อนมากไปหน่อย จนเผลอควบคุมตัวเองไม่ได้ เลยพูดออกไปอย่างไม่สุภาพ เลยโดนเข้าให้ ไม่ใช่โดนน้ำตาเทียนนะ แต่โดนเธอก้มลงมากัดปาก ใช่ครับ! เธอก้มลงมากัดปากผม แถมกัดแรงจนผมรู้สึกเหมือนว่ามันคงจะห้อเลือดไปแล้ว “โทษฐานที่พูดจาไม่น่าฟัง” พอเธองับปากผมเสร็จ เธอก็ละออกไปพร้อมยิ้มบอกอย่างสาแก่ใจ แต่ผมนี่สิ เจ็บไปหมดแล้ว ทั้งปาก ทั้งตัว ทั้งหัวนม! “ฉันขอโทษ ฉัน ฉันแค่เจ็บจนลืมตัว” “เหรอ เจ็บมากเหรอ” ติ๋ง ติ๋ง ติ๋ง! “โอ๊ย ซี้ด โอ๊ย สมายด์ ร้อน โอ๊ย ร้อน โอ๊ย เจ็บ เจ็บ ซี้ด!!” เธอพูดราวกับเห็นใจ แต่มือเล็กๆกลับหยดไอ้น้ำตาเทียนร้อนๆนั่นใส่ลงมาบนตัวผมรัวๆอย่างไม่คิดจะหยุด ปากผมมันเลยแผดเสียงร้องออกมาไม่หยุดเช่นเดียวกัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะไปสุดที่ตรงไหน เพราะตอนนี้เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มีแต่จะหยดต่อไปอย่างมีความสุขสนุกสนาน และไม่สนใจว่าตอนนี้ผมทั้งเจ็บ ทั้งปวดแสบปวดร้อนอย่างท

วันต่อมา LolliPOPs Center กว่าผมจะรอดจากเมื่อวานมาได้ เล่นเอาแทบกระอักตาย แต่นับว่าสมายด์ยังคงปรานีผมอยู่บ้าง ถึงได้ไม่ปล่อยให้ผมอยู่ในสภาพนั้นทั้งคืนจริงๆอย่างที่พูด เพราะเธอกลับมาช่วงเย็น จากนั้นก็ปิดคลิปชวนสยิวที่โคตรจะยาวแบบมาราธอนพวกนั้นให้ อย่างกับมันรวมหลายคลิปเอาไว้ในคลิปเดียว พอปิดมันแล้ว เธอก็ปลดพันธนาการให้ผมแล้วปล่อยผมกลับบ้าน แต่ก่อนจะปล่อยผมกลับบ้าน เธอก็ไม่ลืมเฉลย ว่าเรื่องตั้งกล้องถ่ายผม เธอแกล้งทำ เธออยากให้ผมรู้สึกถึงความรู้สึกของเธอในตอนนั้น และแน่นอน ผมรู้สึกถึงความรู้สึกของเธออย่างแน่นอน ว่าเธอเจ็บปวดและหวาดกลัวแค่ไหน และผมมันเลวแค่ไหน ผมรู้สึก และผมก็รู้สึกผิดมาตลอด ผมเจ็บปวดมาตลอด ในสิ่งที่ผมทำกับเธอ ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม ทุกวันนี้หัวใจผมมันถึงยังมีเพียงรอยแผลที่ถูกความผิดบาปทิ่มแทงทุกลมหายใจเข้าออก “เดินเร็วๆหน่อยสิ เดินช้าเป็นเต่าเลย!” สมายด์หันมาแหวใส่ผม ทำให้ผมรู้สึกตัว ว่าเผลอคิดเรื่องในใจมากไปจนลืมว่าผมกำลังเดินอยู่ในห้างกับเธอ “ขอโทษ” ผมบอกอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะเดินให้เร็วขึ้น วันนี้สมายด์นัดกับชลลี่แล้วก็ขนมผิงเอาไว้น่ะครับ แล้วก็ให้ชลลี่นัดไอ้

“เรื่องที่ร้าน เธอแท็กทีมกับขนมผิงสินะ” “ก็นิดหน่อย แล้วทำหน้าอย่างนั้นคือยังไง ห้ามนายโกรธผิงนะ” เพราะเขาทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจ ฉันเลยพูดดักเอาไว้ก่อน “ฉันไม่โกรธหรอก แต่ไอ้อาเธอร์อ่ะไม่แน่ เพราะเมื่อกี้มันแค้นหนักมาก” ก็จริงของเขา “ก็คงไม่ถึงกับฆ่ากันให้ตายหรอกมั้ง” “ไม่หรอก ไอ้อาเธอร์มันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น ที่ผ่านมาเวลาทะเลาะกัน มันก็ยอมให้ไอ้ผิงตลอด” “เหรอ นั่นสินะ จะว่าไป อาเธอร์นี่ดีนะ ไม่เหมือนคนบางคน” กึก! เหมือนเขาจะรู้ตัวมั้ง ถึงได้สะอึกไปสองวิ “เอ่อ ไฟเขียวแล้ว” คราวนี้เขาบอกไม่ค่อยเต็มเสียง ก่อนจะออกรถด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมอีกครั้ง ไม่เห็นจะเหมือนตอนหันมาเอาเรื่องฉันเมื่อกี้นี้เลยสักนิด แต่ก็อย่างว่าแหละ คนมันมีชนักติดหลัง มันก็ต้องหวั่นๆเป็นเรื่องธรรมดา Rrr.. หืม? เสียงโทรศัพท์น่ะ แต่เป็นเสียงโทรศัพท์ของโซ่ ไม่ใช่ของฉัน หมับ! “ฮัลโหล ครับพ่อ” อ๋อ พ่อเขาโทรมานี่เอง เขาถึงยอมคว้ามันขึ้นไปกดรับ คือเมื่อกี้ตอนโซ่ออกรถแล้วโทรศัพท์ดังพอดี เขาก็เหลือบๆมามองโทรศัพท์เขาที่วางอยู่ตรงที่วางของระหว่างเบาะน่ะ แล้วพอเห็นว่าเป็นอาแบดซ์ เอ่อ หมายถึงพ่อเขานั่นแหละ เขาเลยคว้ามั

วันที่ 14… ทุกวันนี้ขนมผิงเกลียดฉันแล้วล่ะ ตั้งแต่วันที่ฉันสารภาพความจริงทุกอย่างไป ขนมผิงก็ไม่เคยคุยกับฉันและไม่เคยมองหน้าฉันอีกเลย ส่วนชลลี่ยังใจดีกับฉันอยู่บ้าง ก็ตามประสาชลลี่ แม้สายตาที่มองฉันจะไม่เหมือนเดิม ซึ่งมันก็ถูกแล้วที่ต้องเป็นแบบนี้ คนเลวอย่างฉันมันสมควรแล้ว ยังดีที่ฟ้ายังใจดีกับฉันอยู่บ้าง ไอ้อาเธอร์กับไอ้กวินมันถึงยังอยู่ข้างๆฉัน ขนาดฉันเลวขนาดนี้ มันบอกว่ายังไงเราก็เพื่อนกัน ฉันโคตรนับถือน้ำใจพวกมันเลย จะว่าไป นี่มันก็สองอาทิตย์แล้ว นับจากวันที่ฉันรู้ว่าเธอไม่อยู่กับฉันที่นี่ ไม่อยู่ใกล้ๆ แต่อยู่ในที่ที่อาจจะไกลจนลับหูลับตา เป็นที่ที่ฉันอาจไม่มีวันรู้ แต่ฉันอยากให้เธอรู้เอาไว้นะ ว่าต่อให้เธอจะอยู่ที่ไหน ฉันก็คิดถึงเธอ ฉันยังรักยังรอเธอเสมอ แม้มันจะเป็นการรออย่างสิ้นหวัง แต่ฉันก็จะรอนะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันขอโทษ ฉันเสียใจ ..โซ่วันที่ 75… รู้มั้ยเวลาไปเรียน ฉันมักจะนั่งมองไปที่โต๊ะทุกตัวที่เธอเคยนั่งเรียนในห้อง เพราะฉันคิดถึงเธอ และฉันหวังนะ หวังว่าจะเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้นอีก ภาพของเธอ ใบหน้าของเธอ แผ่นหลังของเธอ ฉันไม่อยากให้มันอยู่แค่ในจินตนาการ พอกลับมาสู่ความเป็น

วันที่ 453… วันนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ฉันขับรถมานอนที่บ้านไม้กลางป่าที่เราเคยมาด้วยกัน แต่เหมือนครั้งที่แล้วๆมา ฉันไม่เคยเขียนบอกเธอเลย ว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านของฉันเอง ฉันชอบบ้านแบบนี้ และชอบที่มันอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ และฉันหวังว่าเธอจะชอบมันเหมือนกับฉันนะ คิดถึงเธอนะสมายด์ คิดถึงทั้งเธอ คิดถึงทั้งช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันที่นี่ คิดถึงทั้งช่วงเวลาที่เราไปกินข้าวด้วยกันตอนนั้น เพราะแบบนี้ วันนี้ก่อนจะเข้ามาที่บ้าน ฉันถึงไปนั่งที่ร้านอาหารร้านนั้นอีกครั้ง ร้านเดิม โต๊ะเก้าอี้ตัวเดิม อาหารแบบเดิมที่เธอชอบ ใช่ ฉันรู้ว่าเธอชอบ ฉันจำได้ดี แค่ตอนนั้นฉันไม่กล้าบอกเธอ ไม่รู้จะบอกเธอไปว่ายังไง แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่าจะบอกเธอไปว่ายังไง ฉันอยากจะบอกเธอว่ามันเป็นเพราะฉันรักเธอ ฉันถึงใส่ใจรายละเอียดต่างๆของเธอ แต่มันจะไปมีประโยชน์อะไร มันสายไปแล้ว ถึงอยากจะบอกแค่ไหนก็ไม่มีวันได้บอกอีกแล้ว ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เมื่อไม่มีเธอนั่งอยู่ตรงหน้าฉันเหมือนวันนั้น ที่จริงตอนนั้นฉันควรจะรู้ใจตัวเอง ควรรู้และบอกเธอไปว่าฉันรักเธอ ที่ฉันคิดอยากเลิกแก้แค้นก็เพราะฉันรักเธอ ไม่ใช่เพราะริสา ไม่ใช่เพราะริส