เปิ่นหวางเฟย 八王妃의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

ร่างบอบบางในชุดมงคลกำลังนั่งอย่างอ่อนช้อยอยู่บนเตียงนั่น ดวงตาคมจ้องมองอย่างพิจารณาก่อนที่จะปัดมือไล่ให้หมางกั๋วผละออกไปฉู่ซูเหยียนใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราอยู่บ้าง หลังจากที่เข้าร่วมพิธีกราบไหว้ฟ้าดินแล้วเขาก็ดื่มอยู่กับเหล่าขุนนางที่ถูกส่งมาจากวังหลวงอีกครู่หนึ่งจึงเข้ามาในเรือนหมู่ตานที่มอบไว้ให้สำหรับชายารองการแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและรวดเร็วนี้ ไม่เว้นแม้กระทั่งหลิวอี้ถ่งเองก็ยังแปลกใจที่จู่ๆ ท่านอ๋องก็เปลี่ยนใจกะทันหัน แต่ถึงกระนั้นนางก็ยินดีเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้ริมฝีปากแดงชาดกระตุกมุมปากขึ้น ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ขอเพียงนางได้เข้ามาอยู่ใกล้บุรุษที่รักแล้ว นางก็ยินยอมทั้งนั้นฉู่ซูเหยียนใช้มือเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโดยมิได้สนใจคันชั่ง15 ที่วางอยู่ไม่ไกลจากมือเลยแม้แต่น้อย ดวงตาหวานล้ำช้อนขึ้นมองพร้อมกับขยับริมฝีปากเบาๆ“ท่านอ๋อง...”ชายหนุ่มตวัดชายเสื้อนั่งลงด้วยใบหน้าเรียบเฉย นั่นทำให้อีกฝ่ายใบหน้าซีดเผือดลงอยู่หลายส่วน“หิวหรือไม่”ถึงแม้จะเป็นประโยคคำถาม หากแต่เขากลับมิได้รอคำตอบ มือหยาบเอื้อมไปรินสุราใส่จอกก่อนจะยื่นให้นางหลิวอี้ถ่งมองอีกฝ่ายคล้ายประ

ถึงแม้การไตร่ตรองความผิดจะเป็นการลงโทษที่ไม่รุนแรงนัก หากแต่มันก็ทำให้พวกนางไม่สามารถเดินออกจากเรือนได้ตามใจตนเองอีก...บทลงโทษครั้งนี้หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือการถูกจำกัดบริเวณ นอกจากหลี่หยู่แล้ว บ่าวที่เหลือก็ถูกส่งไปทำหน้าที่อื่นๆ รวมไปถึงห้ามมีผู้ใดเข้ามาพบปะกับพวกนางหากมิได้รับคำอนุญาตจากท่านอ๋องในตอนนี้จึงมีเพียงบ่าวที่คอยส่งข้าวส่งน้ำเข้ามาเยือนวันละสามครั้ง หน้าที่ปัดกวาดเช็ดถูซักเสื้อผ้า พวกนางต้องรับผิดชอบกันเองเพียงสองคนหากเป็นในช่วงเวลาปกติ การทำงานบ้านพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หากแต่ตอนนี้นางรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองรู้สึกไม่ปกติขึ้นมาบ้าง หลายครั้งหลังรับประทานอาหารนางรู้สึกว่าตัวเองพะอืดพะอม เวียนหัวผิดปกติคล้ายอาหารเป็นพิษ หากแต่หลี่หยู่กลับมิเป็นอะไรเลยการแนบชิดสนิทสนมในช่วงเวลาเหล่านั้นย้อนเข้ามาในความทรงจำจนทำให้นางอดคิดอย่างลำบากใจไม่ได้มือหนึ่งลูบหน้าท้องตัวเองอย่างช่วยไม่ได้...“พิษ...พิษ...พิษ”เสียงเล็กเสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าต่างพร้อมกับปรากฏร่างของนกน้อยตัวสีฟ้ากระพือปีกอย่างคล่องแคล่ว มิหนำซ้ำยังกระโดดตุบๆ เข้ามาหาไป่มู่ชิงอย่างสนใจอีกด้วยหญิงสาวมองอย่าง

“เจ้าเลือกในทางที่ไม่ควรเลือกต่างหาก!”เสียงทุ้มเค้นในลำคอคล้ายการขู่คำรามอยู่ในทีเรียกให้สตรีที่ตั้งใจทำงานตรงหน้าอยู่นั้นสะดุ้ง ดึงดูดสายตาให้หันมาแทบทันที“ท่านอ๋อง...”หลี่หยู่กะพริบตาปริบๆ ทั้งที่ในใจยินดีเป็นอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาไม่กี่วันนี้การประท้วงของเจ้านายจะได้ผล ท่านอ๋องถึงกับมาหาด้วยตนเอง!ทว่าไป่มู่ชิงกลับมิได้คิดเช่นนั้น ดวงตาเรียวหงส์ของนางมองเลยผ่านไปทางข้างหลังอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงเห็นเงาร่างของหลิวอี้ถ่งเดินตามเข้ามา เห็นแบบนั้นแล้วนัยน์ตาจึงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจส่วนทางด้านฉู่ซูเหยียนเองก็กัดฟันกรอด พยายามข่มโทสะเพื่อมิให้ตัวเองพุ่งออกไปกระชากตัวนางมาตีก้นแรงๆ สักฉาดสองฉาดดูเอาเถิด! พระชายาเอกแห่งชินอ๋องกำลังนั่งก่อกองไฟด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง อาภรณ์เลอะไปด้วยฝุ่น ใบหน้าและริมฝีปากดูซีดเซียวกว่าปกติ อีกทั้งยังมีคราบถ่านดำๆ เปรอะเปื้อนจนน่าขำแต่ว่าเขาโกรธ!ไป่มู่ชิงวางของในมือลง มองร่างสองร่างที่ยืนเคียงคู่กันอยู่ตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ขบกัดริมฝีปากเบาๆ“ท่านอ๋องมีอันใดหรือไม่เพคะ”ฉู่ซูเหยียนมองดูสีหน้าและแววตาที่เฉยชาของนางคล้ายมองเขาเป็นเพียงคนแปลก

“ซุปถ้วยนี้ถวายท่านอ๋องหรือเพคะ”เสียงของบ่าวผู้หนึ่งดังขึ้นเมื่อเห็นหลิวอี้ถ่งกำลังประคองถ้วยซุปหอมกรุ่นวางลงบนโต๊ะ“ข้าทำให้พระชายาต่างหาก นางป่วยเช่นนี้ข้าจะละเลยได้อย่างไร”เสียงหวานตอบอย่างอ่อนหวานพร้อมกับมองซุปไก่สกัดในมืออย่างภาคภูมิใจ นางใช้เวลาเคี่ยวไก่ตัวหนึ่งในหม้อใบใหญ่ร่วมหลายชั่วยามเพื่อให้เหลือเพียงแค่ซุปถ้วยเล็กๆ ถ้วยเดียว เห็นได้ชัดว่าต้องใช้เวลาและความอดทนมากมายเพียงใด“พระชายาต้องซาบซึ้งใจเป็นแน่เพคะ”บ่าวผู้นั้นยังคงเอ่ยเอาใจประจบประแจงในขณะที่หลิวอี้ถ่งยิ้มเยือกเย็น เมื่อวานนี้บิดาได้เข้ามาตรวจอาการของพระชายา พบว่านางตั้งครรภ์เสียแล้ว มิน่าเล่าพิษที่นางลอบวางในอาหารพวกนั้นถึงได้แสดงอาการออกมารวดเร็วนัก ถึงแม้นางจะโชคดีที่คิดประท้วงท่านอ๋องโดยการไม่แตะต้องอาหารพวกนั้นในระยะหลัง หากแต่ลองได้รับอีกสักคำรับรองว่ามารหัวขนในท้องนั่นก็จะไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก มิหนำซ้ำชีวิตของนางเองก็อาจจะรักษาเอาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!ดียิ่ง!ในที่สุดนางจะได้กำจัดสตรีผู้นั้นออกไปจากทางรักของนางเสียที!“ไปกันเถิด...”-------------------------------------------------------------------------------

หลิวอี้ถ่งเดินไปเดินมาในเรือนด้วยใบหน้าสดชื่น นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านอ๋อง หากแต่การเปลี่ยนแปลงไปแบบนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ!เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้หญิงสาวสูดลมหายใจลึก เดินนวยนาดเข้าไปต้อนรับด้วยใบหน้าสะพรั่งงดงาม เอ่ยวาจาแว่วหวานแฝงความกังวลใจ“ท่านอ๋อง พระชายาเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”ฉู่ซูเหยียนมองใบหน้าที่แสนซื่อนั่นแล้วนัยน์ตาก็ปรากฏความเศร้าหมองจางๆ สหายในวัยเยาว์ของเขาได้หายไปแล้วจริงๆ“ท่านอ๋อง?”“นางมิได้รับพิษมาสักระยะ ตอนนี้มิเป็นอันใดแล้ว”ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบในขณะที่หลิวอี้ถ่งเบนสายตาไปทางอื่น เรื่องนี้นางรู้อยู่แล้ว สตรีผู้นั้นก็แค่โชคดีเท่านั้นเองรอจนกว่าองค์รัชทายาทได้ขึ้นครองราชย์เมื่อใด นางจะเอาคืนให้สาสม!แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความเคียดแค้น หากแต่สิ่งที่นางสามารถทำได้ตอนนี้ก็คือเบิกตากว้างอย่างตกใจ“พิษอันใดกันหรือเพคะ”ฉู่ซูเหยียนมิได้ตอบนาง หากแต่กลับเค้นเสียงในลำคอเล็กน้อยเท่านั้น เพียงไม่กี่อึดใจก็กล่าวเสียงทุ้มดัง“เข้ามา!”สิ้นเสียงร่างของสตรีผู้หนึ่งก็เข้ามาด้วยใบหน้ากระอักกระอ่วน สตรีผู้นั้นเอาแต่หลบสายตาหลุบมองต่ำอย่างกล้