เปิ่นหวางเฟย 八王妃의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

ยัง...ยังจะไม่ตื่นอีก...“พระชายากลับไปพักผ่อนก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะดูแลทางนี้เอง”หมางกั๋วที่ทนดูพระชายากลั่นแกล้งเจ้านายตัวเองต่อไปไม่ได้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทว่านอกจากไป่มู่ชิงจะโคลงศีรษะใส่แล้ว นางยังล้วงหยิบเอาใบไม้สีเขียวแก่ที่ซุกซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาพร้อมกับยื่นออกไปแตะใบหน้าอีกฝ่ายเบาๆแค่เพียงสัมผัสเล็กน้อยเท่านั้น ฉู่ซูเหยียนก็ถลึงตามองพร้อมกับมือหยาบหนาบีบข้อมือบางไว้แน่น“เจ้าคิดจะทำอะไร”“หม่อมฉันเพียงจะบอกเรื่องสำคัญต่อท่านเท่านั้น”เป็นเขาเองมิใช่หรือที่นอนแกล้งตายอยู่ตรงหน้านางน่ะ!ฉู่ซูเหยียนเหลือบมองมือของนางที่ถูกกอบกุมด้วยใบหน้าถมึงทึงอยู่บ้าง จากนั้นจึงเห็นว่าในมือของนางมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาขบกรามแน่น นัยน์ตาแฝงไปด้วยโทสะอยู่เก้าในสิบส่วน“หม่อมฉันคิดว่าท่านอ๋องควรหาหมอที่ไว้วางใจได้มาอยู่ในจวนสักคนนะเพคะ หากมีเรื่องอันใดอีกหมอหลวงหลิวจะได้มิต้องลำบากเดินทางมาจากวังหลวง”ไม่พูดเปล่ายังพยายามดึงมือตัวเองออก ปล่อยให้ใบไม้สีเขียวแก่นั่นร่วงหล่นอยู่บนแผงอกกำยำ“หม่อมฉันขอตัวก่อนเพคะ”เมื่อเห็นว่าฉู่ซูเหยียนยังคงมีใบหน้ามึนงง ไป่มู่ชิงจึงกล่าวตัดบทและล่าถอยออกไ

เกือบแล้ว...เกือบถูกจับติดแล้ว!ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่เมื่อก้าวออกจากตำหนักเฉียนชิงได้ มือที่กำแผ่นกระดาษไว้ล้วงเข้าไปซุกซ่อนไว้ในเสื้อตัวใน“เหตุใดเสด็จพ่อถึงเรียกเจ้าเข้าเฝ้า”เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้ง รีบหันไปมองทางต้นเสียงทันทีก่อนจะถลึงตามองอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าบุรุษใกล้ตายเจ้าของจวนชินหวังฝู่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังนางด้วยใบหน้าถมึงทึง“หม่อมฉัน...” ว่าไปแล้วก็เหลือบมองจางกุ้ยเฟยที่ยืนดูอยู่ห่างๆ “เสด็จพ่อเพียงแค่มอบของใช้พี่สามให้หม่อมฉันเพื่อคลายความคิดถึงเพคะ”เอ่ยออกไปแล้วก็อยากยกมือตบปากตัวเองแรงๆ สักครั้ง แม้แต่แรงจะลุกนั่งฮ่องเต้ยังไม่สามารถกระทำได้ นับประสาอะไรกับการสนทนากับนางเรื่องพี่สามกัน!และก็เป็นดังคาดเมื่อฉู่ซูเหยียนกระตุกยิ้มเหี้ยมทว่า...กลับไม่เอ่ยวาจากับนางแม้แต่ครึ่งคำ“ท่านจะไปไหน”ไป่มู่ชิงยื่นมือออกไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนอีกฝ่ายอย่างลืมตัวเมื่อเห็นว่าฉู่ซูเหยียนก้าวเดินออกตัวไปข้างหน้าเพื่อหวังจะเข้าไปภายในตำหนัก“ท่านอ๋อง ช้าก่อนเถิด” จางกุ้ยเฟยที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนเอ่ยเรียกร่างสูงใหญ่พลางกุมมือทั้งสองไว้แน่น “ข้าเป็นผู้ใ

“ท่านอ๋องไหวหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”หมางกั๋วเอ่ยถามอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีน้ำตาลเข้มเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ของวังหลวงที่ใช้สำหรับประชุมขุนนาง“อืม”หลังจากฮ่องเต้ประชวรได้เพียงสองวัน จู่ๆ องค์รัชทายาทซึ่งมีอำนาจสั่งการแทนฮ่องเต้ได้เจ็ดในสิบส่วนก็เรียกประชุมขุนนางขึ้นกะทันหันเพื่อเรียกเก็บภาษีพ่อค้าเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วนเหตุผลที่เรียกตัวกระชั้นชิดเช่นนี้เป็นไปได้สูงที่ฉู่เหวินหงคิดว่าเขาได้รับพิษจนมิสามารถเข้าร่วมประชุมเพื่อขัดขวางผลประโยชน์ได้‘พิษในตัวท่านอ๋องยังมิได้ถูกกำจัด เพียงแค่ถูกระงับไว้เท่านั้น ทำให้อาการสามารถกำเริบขึ้นมาได้อีกพ่ะย่ะค่ะ’เสียงของหมออู๋ยังดังก้องไปทั่ว พิษที่เขากินเข้าไปนั่นหาได้เป็นพิษรุนแรงจนมิสามารถขับออกได้ หากแต่เขาถูกรักษาไม่ครบถ้วนทุกกระบวนการต่างหาก พิษนั่นถึงมิได้สลายไปอย่างถาวรหลังจากที่หมออู๋รักษาเขาเพียงมิกี่ชั่วยาม ร่างกายที่หมดเรี่ยวแรงก็ฟื้นคืนกลับมาอย่างน่าประหลาด มิมีร่องรอยของการได้รับพิษเลยแม้แต่น้อยฉับพลันนัยน์ตาพยัคฆ์ก็เคลือบไปด้วยความมืดราวห้วงรัตติกาล...ที่แท้แล้วหมอหลวงหลิวมีใจภักดีต่อองค์รัชทายาทไปแล้ว ไม่รู้ด้วยซ

‘คนยืนพูดไม่ปวดเอว’“มิเป็นนางย่อมมิเข้าใจหรือ”ไป่มู่ชิงพึมพำออกมาเสียงเบา ข้อความบนแผ่นกระดาษที่จางกุ้ยเฟยเขียนให้นางมีเพียงเท่านี้จริงๆแต่นั่นกลับทำให้หัวคิ้วทั้งสองขมวดติดกันแน่น ในใจรู้สึกเชื่อมั่นไปมากกว่าครึ่งว่าจางกุ้ยเฟยย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของไป่ลู่อี้อย่างแน่นอนหญิงสาวสลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้หมอน หยิบเอากระดาษแผ่นที่ได้จากตำหนักเฉียนชิงออกมา คราวนี้ถึงได้มีสีหน้าไม่สบายใจเป็นทวีคูณลายมือที่ปรากฏอยู่ในกระดาษสวยงามทั้งคู่ ทว่ากลับมิใช่ลายมือเดียวกัน...แล้วตกลงจางกุ้ยเฟยเป็นคนดีหรือร้ายกันแน่!ไป่มู่ชิงพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ทิ้งตัวลงบนพื้นเตียงในขณะที่หลี่หยู่นิ่วหน้า“พระชายา...”“ข้าคิดว่าข้าต้องหาโอกาสเข้าไปที่ตำหนักพี่สามสักครั้ง”“พระชายาจะเข้าไปได้อย่างไรกัน การเข้าวังแต่ละครั้งมิใช่เรื่องง่าย มิหนำซ้ำท่านอ๋องยังมิเคยมีท่าทีโปรดปรานท่านเลย”ไป่มู่ชิงขบกัดริมฝีปาก นิ้วก็เคาะลงบนเตียงอย่างครุ่นคิด“หากเข้าไปอย่างถูกต้องมิได้ เราก็อย่าให้ผู้ใดรู้สิ”----------------------------------------------------------หลายชั่วยามแล้ว ก็ยังมิมีผู้

“ท่านอ๋อง เมตตาด้วยเถิด”ไป่มู่ชิงคุกเข่าลงพร้อมกับใบหน้าเหยเกราวกับจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ ในขณะเดียวกับฉู่ซูเหยียนเองก็ตัวแข็งทื่อมองนางอย่างไม่ไว้ใจ รวมไปถึงหมางกั๋วและหลี่หยู่สะดุ้งเฮือก“ท่านอ๋อง หลี่หยู่มิมีความผิดในเรื่องนี้”ว่าแล้วก็กะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้น้ำตาไหลลงมาทั้งที่ในใจก่นด่าคนตรงหน้าเสียหลายประโยค ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้นางตกเป็นเบี้ยล่างของเขาแล้วนางมิยอมทำเช่นนี้แน่!บังอาจคิดทำร้ายหลี่หยู่ นางเป็นพี่น้องร่วมสาบานเชียวนะ!ฉู่ซูเหยียนมองร่างบอบบางที่คุกเข่าลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง แอบสังเกตเห็นหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บและน้ำตาเม็ดหนึ่งกลอกกลิ้งราวไข่มุกเม็ดงามแล้วก็ได้แต่เค้นเสียงหึในลำคอ“เช่นนั้นก็กล่าวมาเสีย พระชายามีเรื่องอันใดปิดบังสามีอยู่กันแน่”ชายหนุ่มเน้นย้ำเสียงหนักเพื่อให้นางตระหนักรู้เสียทีว่านางอยู่ในจวนนี้ในฐานะภรรยาของเขา อย่างไรเสียก็ต้องมองเขาดุจแผ่นฟ้า เชื่อฟังสามี ถึงแม้จะไม่มีการร่วมหอเกิดขึ้นก็ตาม!ไป่มู่ชิงขมวดคิ้วทั้งที่ริมฝีปากยังเม้มเข้าหากันแน่น นัยน์ตาสั่นเล็กน้อยอย่างมีกังวล“หากข้าคิดจะกำจัดเจ้า ข้ามิรอเวลาให้เจ้าเล่นสนุกถึงเพียงนี้หรอก”