All Chapters of เปิ่นหวางเฟย 八王妃: Chapter 31 - Chapter 40

“พระชายา”เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ไป่มู่ชิงที่มุ่งหน้าไปทางตำหนักพระสนมไป่หยุดชะงัก อีกทั้งขนแขนทั้งสองก็ลุกเกรียวกราวเมื่อสัมผัสได้ว่ามีรังสีบางอย่างกำลังเจิดจรัสอยู่บนตัวของฉู่ซูเหยียนหมางกั๋วเองเมื่อเห็นว่าเจ้านายทั้งสองหัวคิ้วขมวดติดกันแน่นเช่นนั้น รวมไปถึงร่างชายหญิงที่ยืนประจันหน้ากันโดยไร้ซึ่งไมตรีจิตนั่นแล้ว จึงค่อยๆ ถอยห่างออกไปอย่างรู้งานฉู่ซูเหยียนจ้องมองหญิงสาวที่ยังเค้นยิ้มเก้อราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวนั่น มองไปรอบบริเวณมีเพียงนางกำนัลบางตา“พูดมา”“ท่านอ๋องพูดเรื่องอะไรหรือเพคะ”ไป่มู่ชิงทำหน้าซื่อยิ่งทำให้อีกฝ่ายกัดกรามกรอดจนเส้นเลือดปูดโปน อยากจะคว้าดาบมาจ่อลำคอระหงนี่เสีย คอยดูเถิดว่านางจะยังทำหน้าแบบนี้ได้อีกหรือไม่!“เจ้าเป็นใครกันแน่”“หม่อมฉันก็เป็นองค์หญิงเก้าแห่งเหอเป่ยอย่างไรเล่าเพคะ”ว่าแล้วก็แอบคิดอย่างหนักใจ ว่าหากเปิดเผยความจริงออกไป อ๋องขี้จับผิดคนนี้จะเชื่อนางหรือไม่ บางทีเขาอาจจะคิดว่านางเป็นปีศาจ จับนางไปขึงบนแท่นบูชากำจัดกาลกิณีก็ได้!“พูด!”หรือบางทีนางอาจจะตายด้วยมือของเขา หากไม่พูดความจริงออกไปเสียก่อน!ไป่มู่ชิงคิดด้วยใบหน้าเหยเกเมื่ออีกฝ

“หากท่านอ๋องหิว หม่อมฉันแบ่งให้ได้นะเพคะ”ไป่มู่ชิงพยักหน้าพร้อมกับหักหมั่นโถวก้อนนั้นครึ่งหนึ่ง ยื่นออกไปข้างหน้าในขณะที่ฉู่ซูเหยียนโน้มใบหน้าลงมากัดกินเสียคำหนึ่ง จากนั้นจึงเบือนใบหน้าไปทางอื่นกระตุกริมฝีปากเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้เห็นทางด้านไป่มู่ชิงเองก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ มองดูหมั่นโถ่วที่ยังเหลืออยู่ในมือด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ นางไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะกล้ากัดกินอาหารที่อยู่ในมือของนางนั่นมันเท่ากับนางป้อนอาหารเขาเชียวนะ!หญิงสาวคลี่ยิ้ม มองคนที่นั่งเคียงข้างอย่างเผลอไผลอยู่บ้าง ก่อนที่จะอ้าปากกัดกินก้อนแป้งในมืออย่างมีความสุข ในใจรู้สึกอุ่นซ่านอย่างประหลาดเมื่อคิดได้ว่าตอนนี้กำแพงของเขาที่มีต่อนางลดน้อยลงอยู่หลายส่วนบ้าน่า...ไม่ใช่ว่าตอนนี้นางชอบเขาอยู่หรอกนะ!!คิดถึงตรงนี้แล้วก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างตกใจ รีบเคี้ยวสิ่งในมืออย่างแตกตื่น แค่หมอนี่พูดจากับนางดีๆ ไม่กี่ประโยค แสดงความเป็นห่วงนางไม่กี่ครั้ง ก็ใจง่ายไปกับเขาแล้วหรือ!แต่จะผิดอะไรเล่า...ในเมื่อนางเป็นภรรยาของเขา เข้าร่วมพิธีมงคลอย่างถูกต้องแล้วนี่นาขณะที่คิดปากก็เคี้ยวแป้งนุ่มหยุ่นในมือหมดอย่า

ฉู่ซูเหยียนมองร่างเล็กที่ตกอยู่ในห้วงนิทรา ใบหน้าพิงอยู่บนอกของเขาอย่างไม่รู้เรื่องราว ร่างกายของนางสั่นไหวตามแรงเคลื่อนของรถม้าที่สั่นคลอนตามความขรุขระของพื้นถนน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องใช้มือช่วยจับไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้ให้อยู่กับที่เมื่อรถม้าหยุดลง ชายหนุ่มมองเสี้ยวหน้าข้างที่ดูอิดโรยของไป่มู่ชิงอย่างครุ่นคิด หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ประตูรถม้าก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของหมางกั๋ว“ท่านอ๋อง...”พูดไม่จบประโยคก็มองดูภาพตรงหน้าตาถลน เห็นร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องแปดกำลังโอบล้อมร่างของพระชายาเอาไว้จนมิด อีกทั้งท่อนแขนทั้งสองยังโอบกอดไว้แน่นอีกด้วย!ฉู่ซูเหยียนกระแอมไอออกมาครั้งหนึ่ง ค่อยๆ ปล่อยไป่มู่ชิงให้เป็นอิสระ เขย่าร่างนางเบาๆ ทั้งที่ใบหน้าแดงสลับดำด้วยความขวยเขิน!“ถึงจวนแล้ว”หมางกั๋วก้มหน้าลงลอบอมยิ้มกับภาพตรงหน้านั่น นอกจากหลิวอี้ถ่งแล้ว ท่านอ๋องแปดก็มิเคยใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีอื่นอีก มิหนำซ้ำท่านอ๋องยังแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยเสียจนผิดปกติหรือบางทีท่านอ๋องอาจจะรู้สึกโปรดปรานพระชายาขึ้นมาบ้างแล้ว...ทางด้านฉู่ซูเหยียนที่พยายาม ‘สะกิดเบาๆ’ แต่ดูเหมือนคนข้างกายจะไม่ยอมรู้สึ

“พระชายา ลงมาด้านล่างเถิดเพคะ มีปัญหาอะไรค่อยๆ คุยกันเถิด”เสียงตะโกนของหลี่หยู่ที่ดังเข้ามาในหูทำให้ฉู่ซูเหยียนรีบเร่งฝีเท้ายาวๆ เข้าไปหา เห็นบ่าวไพร่จำนวนไม่น้อยกำลังยืนล้อมรอบต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งด้วยท่าทีกระวนกระวาย โดยเฉพาะเมื่อเห็นร่างที่น่าเกรงขามของเจ้าของจวนกำลังย่างกรายเข้ามา!“ทะ...ท่านอ๋อง”“เกิดอะไรขึ้น”ถึงแม้ปากจะถามผู้ที่อยู่เบื้องล่าง หากแต่สายตากลับช้อนมองขึ้นด้านบน กิ่งไม้ใหญ่กิ่งหนึ่งกำลังรองรับร่างเล็กของไป่มู่ชิงที่กำลังแกว่งขาไปมาอย่างสบายใจเฉิบหลี่หยู่หันซ้ายขวา สีหน้าราวกับจะร้องไห้“พระชายาเมาโอสถเพคะ”ฉู่ซูเหยียนเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มองดูคนเมาไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนนั้น“ไป่มู่ชิง ลงมาเดี๋ยวนี้!”เสียงทุ้มที่ดังขึ้นราวกับตะคอกนั้นทำให้ดวงตาหวานมองลงมาเบื้องล่างด้วยสีหน้างุนงง ทัศนียภาพบนท้องฟ้าที่สวยงามเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นใบหน้าคมที่ถมึงทึงพร้อมๆ กับสีหน้าซีดเผือดของผู้คนรอบข้างหญิงสาวมองเขานิ่งๆ ครู่หนึ่งท่ามกลางการภาวนาของทุกคนที่หวังว่าพระชายาจะลงมาตามคำสั่งนั่นแต่โดยเร็วทว่าแทนที่ร่างบอบบางนั่นจะรีบลงมา โฉมหน้าสะคราญเอียงคอมอง

นางชอบเขาถึงกับเอามาฝันถึงเรื่องบนเตียงเลยหรือเนี่ย! หญิงสาวคิดไปพลางดวงหน้าก็แดงก่ำ ลามลงไปทั่วตัวจนชายหนุ่มกัดฟันกรอดข่มกลั้นความต้องการ มองดูผิวละเอียดตรงหน้าที่คล้ายถูกแต้มชาดไปทั่วทั้งตัวแท่งหยกร้อนสัมผัสเข้าที่หน้าขาพร้อมทั้งถูไถไปมาราวกับต้องการลดความทรมานของตัวเอง แต่ยิ่งสัมผัสมากเพียงใดก็ดูเหมือนว่ากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ มือที่ลูบไล้อย่างเบาหวิวเมื่อครู่เพิ่มพละกำลังบีบเค้นหนักหน่วงตามสันชาตญาณของบุรุษฟันคมๆ ของเขาสัมผัสไปทั่ว กัดกินเนื้อหวานฉ่ำตรงหน้าอย่างกระหาย สลัดคราบท่านอ๋องผู้แสนเย็นชาไปเสียสนิทกัดกินจนเนินเนื้อเกิดเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งบริเวณต้องห้าม เขาก็ยังไม่สนใจด้วยซ้ำไป่มู่ชิงขมวดคิ้ว ส่งเสียงในลำคอด้วยความเจ็บ หากแต่ไม่ทันไรก็รู้สึกว่าร่างตัวเองกำลังถูกแรงมหาศาลผลักออกให้พลิกตัวไปแรงๆ พร้อมกับไฟร้อนกำลังโลมเลียอยู่บริเวณไหล่และแผ่นหลังจนขนลุกซู่ฝันอะไร...เหมือนจริงเป็นบ้า!ทั้งๆ ที่ร่างกายเริ่มเคลื่อนไหวไปมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด หากแต่ในใจยังคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น หญิงสาวจึงได้แต่ปล่อยให้ความฝันครอบงำ มิได้คิดปัดป้องออกแต่อย่า