All Chapters of เปิ่นหวางเฟย 八王妃: Chapter 61 - Chapter 70

ในที่สุดวันที่หลิวอี้ถ่งรอคอยก็มาถึง...วันนี้คือวันที่พระราชโองการผลัดเปลี่ยนแผ่นฟ้าจะถูกป่าวประกาศ นับตั้งแต่วันที่นางหาโอกาสเขียนจดหมายส่งไปแจ้งข่าวถึงบิดาได้องค์รัชทายาทก็ส่งคนมาล้อมจวนชินหวังฝู่ จับตาดูมิให้คลาดสายตาทางด้านท่านอ๋องเองก็เอาแต่ประทับอยู่ในเรือนเหอฮวา ส่วนไป่มู่ชิงผู้นั้นนางได้ยินบ่าวใช้พูดกันว่าประทับอยู่กับท่านอ๋อง เรื่องนี้ทำให้นางขุ่นข้องหมองใจอยู่มาก แต่ก็ทำได้เพียงเฝ้ารอวันเวลาให้ถึงวันนี้เสียทีดวงตางดงามดั่งผลซิ่งมองตัวเองในกระจก หยิบตลับชาดสีแดงขึ้นมาแต้มริมฝีปากอย่างมีความสุข รออยู่ไม่นานนักร่างของทหารผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาอย่างที่คิดไว้“หมอหลวงหลิวให้มารับพระชายารองเข้าร่วมพิธีในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ”ร่างอ่อนช้อยยืดตัวยืนขึ้น ถามเสียงนุ่มนวล“ท่านอ๋องและพระชายาเล่า”“มีคนไปรับเสด็จที่เรือนเหอฮวาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ดี”ถึงแม้น้ำเสียงจะราบเรียบ หากแต่ดวงตากลับแฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายอยู่ชั่วครู่หนึ่ง หลังจากนั้นถึงได้เดินออกไปจากเรือนหมู่ตานอย่างสง่างามส่วนท่านอ๋องแปดและพระชายาที่ทุกคนต่างเข้าใจว่าประทับอยู่ที่เรือนเหอฮวานั้น บัดนี้นายทหารสามคนกำลังเดินค้นหากันด

“ท่านพ่อ เหตุใดถึงได้ช้านักเจ้าคะ”หลิวอี้ถ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าภายในตำหนักยังคงไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว เวลานี้สมควรที่องค์รัชทายาทจะทำการประกาศราชโองการต่อหน้าสาธารณชนแล้วมิใช่หรือ แต่เพราะเหตุใดถึงยังให้นางและบิดารอคอยอยู่ในตำหนักเล่า“อย่าใจร้อนไปเลย ภายนอกดูวุ่นวายนัก ขั้นตอนการดำเนินพิธีอาจมีการเปลี่ยนแปลงก็ได้”หมอหลวงหลิวตอบบุตรสาวออกไปเช่นนั้น ไม่อยากจะเอ่ยให้กระดากปากว่าบางทีฮ่องเต้อาจจะไม่ยินยอมมอบตราสัญลักษณ์ให้แต่โดยดี บัดนี้อาจจะเอาชีวิตของฉู่ซูเหยียนมาต่อรองอยู่ยังไม่ทันที่จะได้สนทนาอะไรกันไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินเข้ามาภายในตำหนักอย่างเร่งรีบ ปรากฏให้เห็นร่างขององค์รัชทายาทก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเครียดขึ้งหลิวอี้ถ่งเห็นเช่นนั้นก็รีบคุกเข่าลง“พิธีการใกล้จะเริ่มแล้วใช่หรือไม่เพคะ”สีหน้าคนฟังเต็มไปด้วยความโมโหอย่างถึงที่สุด จากนั้นจึงตะเบ็งเสียงดัง“เจ้าจับตาดูในจวนเช่นไร อ๋องแปดถึงได้เป็นผู้นำทัพล้อมเมืองได้!”สิ้นประโยคหลิวอี้ถ่งกะพริบตา ดูเหมือนว่าใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความแคลงใจอย่างชัดเจน“พระองค์หมายความว่าอย่างไรเพคะ”“มีทัพล้อมเมืองอยู่ อ๋องแปดของเจ้าเป็

“ท่านแพ้แล้ว...”ฉู่ซูเหยียนเอ่ยออกมาเบาๆ หลังจากที่ฉู่เหวินหงกระอักโลหิตออกมาคำโต ดวงตาคมเบือนหนีด้วยมิอยากมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจนเกินไปถึงแม้จะเคยคิดว่าระหว่างเขาและพี่ชายจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ ทว่ากาลเวลาที่ผ่านพ้นทำให้ความคิดถึงที่แสนเรียบง่ายแบบนั้นเลือนรางลงไปทุกที“ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องช่วยท่านพ่อด้วยเพคะ”หลิวอี้ถ่งหอบหายใจ เข้ามาใกล้พร้อมโขกศีรษะอย่างแรงไม่นานนักเสียงดังภายนอกก็เกิดขึ้น ปรากฏร่างของหมางกั๋วก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่คล้ายคลึงกับเขาด้วยฝีมือแป้งแปลงโฉมของหมออู๋ ภาพนั้นทำให้ฉู่เหวินหงที่ยังตกอยู่ในความมึนงงหันไปมองพลางกัดฟันแน่นนี่ใช่หรือไม่ที่ทหารโง่เขลาพวกนั้นพูดกันว่าอ๋องแปดเป็นผู้นำทัพเข้ามาด้วยตนเอง ที่แท้ฉู่ซูเหยียนก็เตรียมพร้อมรับมือมาแล้ว มิน่าเล่าแผนการของเขาถึงได้ดำเนินไปอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้!“ท่านอ๋อง”หมางกั๋วคุกเข่าลง มองดูเจ้านายด้วยความเป็นห่วง“พาเสด็จพี่และหมอหลิวไปที่โรงหมอเถิด”ไม่ว่าเปล่ายังส่งมอบตราสัญลักษณ์ออกไปให้ในขณะที่ฉู่เหวินหงกำหมัดแน่น หยาดโลหิตที่ไหลออกมาจากศีรษะทำให้รู้สึกปวดหัวอยู่หลายส่วน ร่างกายสูงศักดิ์ถึงได้ถูกควบคุมตัวอย่างง่

ความมืดมิดค่อยๆ เลือนหาย มีแสงสว่างเข้ามาแทนที่นั้นทำให้ไป่มู่ชิงลืมตาขึ้นด้วยใบหน้าง่วงงุนคล้ายกับคนยังนอนไม่เต็มอิ่มภาพและบทสนทนาเมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำทีละฉากจนต้องหันขวับไปมองข้างกาย แต่แล้วบุคคลที่คิดว่าควรจะอยู่เคียงข้างนางในตอนนี้มีเพียงแค่ความว่างเปล่า“ตื่นแล้วหรือเพคะ”เสียงของหลี่หยู่ทำให้ภวังค์ความคิดหยุดลง ดวงตากลมโตช้อนสายตาขึ้นมองร่างของนางกำนัลที่ก้าวย่างเข้ามาหา ทว่านัยน์ตากลับเหลือบมองไปรอบๆ ห้อง เมื่อเห็นอีกฝ่ายลอบยิ้มไป่มู่ชิงถึงได้เอ่ยถาม“เมื่อคืนเจ้าไปนอนที่ไหนมา”“เรือนเหอฮวาเพคะ”หลี่หยู่กล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่มีอาการของความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย จนคนฟังถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดูท่าทางหมางกั๋วจะเกลี้ยกล่อมคนของนางให้แปรพรรคไปเรียบร้อยแล้ว!ไป่มู่ชิงมีท่าทีอึกอัก อยากจะถามถึงบุรุษผู้นั้นว่าน้อยใจจนหนีไปเสียแล้วหรือ?หลี่หยู่ที่ลอบสังเกตอีกฝ่ายมาตั้งแต่ต้นได้แต่ซ่อนความรู้สึกขบขัน“ท่านอ๋องกลับไปประทับที่เรือนเหอฮวาตั้งแต่เช้า อาการมิดีเท่าไหร่นักเพคะ”“เป็นอะไร” ถามขึ้นแทบจะทันที ไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ“หม่อมฉันเห็นท่านอ๋องดูมิค่อยสบายนัก

หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ราชสำนักก็ระส่ำระส่าย ตำแหน่งขุนนางถูกผลัดเปลี่ยนจนเกือบหมด การสอบขุนนางถูกเลื่อนใกล้เข้ามาเพื่อคัดผู้มีความสามารถเข้ารับตำแหน่งโดยเร็วพร้อมๆ กับตำแหน่งองค์รัชทายาทที่เปลี่ยนแปลงอดีตองค์รัชทายาทฉู่เหวินหง พระชายาซูเสี่ยนและเหล่าขุนนางบางส่วนที่สนับสนุนการก่อกบฏบางส่วนถูกจองจำอยู่ในคุกหลวง บางคนที่มีหลักฐานมิมากพอก็ทยอยกันลาออกจากราชการไปเสียเองทางด้านหมอหลวงหลิวยังคงรักษาตัวอยู่ที่โรงหมอในการดูแลของหมออู๋ที่ฉู่ซูเหยียนส่งเข้าไปในภายหลัง บาดแผลจากคมกระบี่ของฉู่เหวินหงถูกอวัยวะสำคัญ ทำให้ต้องรักษาตัวอยู่นานและมีความเป็นไปได้อย่างสูงที่จะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้อีกทางด้านพระสนมซิวหรงนั้น หลังจากที่ล้างมลทินได้ นางก็หลีกหนีความวุ่นวายไปบำเพ็ญเพียรภาวนาให้ฮ่องเต้หายจากอาการประชวรฮ่องเต้เองก็มีอาการดีขึ้น เริ่มสื่อสารกับคนรอบข้างได้บ้างแต่ยังมิสามารถช่วยเหลือตัวเองได้ตามปกติ อีกไม่กี่วันราชโองการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินกำลังจะเกิดขึ้น ทั้งในวังหลวงและจวนชินหวังฝู่เต็มไปด้วยความวุ่นวายมากมายแม้แต่ในเรือนเหอฮวาซึ่งเป็นสถานที่รโหฐานของท่านอ๋องและพระชายาก็เช่นกัน