All Chapters of เปิ่นหวางเฟย 八王妃: Chapter 41 - Chapter 50

พระชายาปฏิเสธได้ด้วยหรือ...มันดูคล้ายประโยคคำถาม หากแต่ความจริงแล้วมันคือประโยคคำสั่งต่างหาก!ไป่มู่ชิงมองดูข้าวของที่ถูกทยอยขนออกไปจากเรือนเซียงอี้หน้านิ่ว มองดูร่างสูงใหญ่ที่ยืนสั่งการด้วยตัวเองอยู่ตรงนั้น เหตุใดเขาถึงได้ดูว่างมากเช่นนี้กันนะ!ผู้คนในจวนต่างลอบยิ้มยินดี ในที่สุดท่านอ๋องแปดผู้ถือสันโดษมาตลอดยอมเปิดใจให้สตรีเสียที ถึงแม้สตรีผู้นั้นจะเป็นพระชายาที่มาจากต่างแคว้น หาใช่แม่นางหลิวที่เข้านอกออกในจวนชินหวังฝู่มาตั้งแต่เด็กไม่ว่าจะเป็นสตรีใดก็นับได้ว่าเกิดเรื่องดีๆ ขึ้นในจวนแล้วฉู่ซูเหยียนมองใบหน้านางที่งอง้ำ ก้าวเข้ามาหากระตุกริมฝีปากบางเบาจนแทบมองไม่เห็น“เหตุใดพระชายาถึงทำหน้าเช่นนั้นเล่า ย้ายไปอยู่เรือนใหญ่มิดีหรืออย่างไร”ไป่มู่ชิงหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อใจนัก เหตุใดนางถึงได้รู้สึกถึงดวงตาที่กำลังหยอกเย้านางถึงเพียงนั้นพวกเขาสนิทกันเรอะ!“แน่นอนว่าหม่อมฉันย่อมอยากอยู่ที่นี่เพคะ”ย้ายไปอยู่เรือนใหญ่กับเขาก็เท่ากับปิดประตูขังตัวเอง สู้อยู่ที่นี่อย่างอิสระมิดีกว่าหรือ!“เช่นนั้นพระชายาไปจัดข้าวของที่เรือนใหญ่ก่อนเถิด”ถึงแม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้นหากแต่ในใจกลับขำขัน

“เสด็จแม่ สตรีผู้นี้คือสะใภ้ของท่าน”ถึงแม้น้ำเสียงของอีกฝ่ายจะราบเรียบ หากแต่กลับเรียกสายตาของไป่มู่ชิงให้มองอย่างตกใจอยู่หลายส่วนนี่เขาถึงกับพานางมาแนะนำต่อมารดาผู้ล่วงลับของเขาเลยหรือ...นางไม่เคยคิดว่าบุรุษเช่นเขาจะมีความคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ด้วยถึงแม้จะมีความคิดเช่นนั้น หากแต่หญิงสาวกลับก้มลงคำนับอีกรอบ“หม่อมฉันไป่มู่ชิงเพคะ”ฉู่ซูเหยียนมองคนข้างกายที่เอ่ยแนะนำตัวกับมารดาโดยไม่ได้พูดอะไร มีเพียงแววตาที่จับจ้องออกไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยราวกับร่างกายไร้จิตวิญญาณไปแล้วอยากรู้นักว่าบุรุษผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่...ไม่รู้เป็นเพราะความเคยชินหรือไม่ ชั่วขณะนั้นนางถึงได้เอื้อมมือไปแตะลงบนท่อนแขนอีกฝ่ายเบาๆ‘ลูกมิอยากทำร้ายพี่ใหญ่ เสด็จแม่อภัยให้ลูกด้วย’เสียงที่ร้องอยู่ทำให้ไป่มู่ชิงก้มหน้าลงพร้อมกับถอนหายใจออกมา ที่แท้องค์รัชทายาทกับฉู่ซูเหยียนก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด มิน่าเล่ายามที่สนทนากับฮ่องเต้เขาถึงได้มีท่าทีขึ้งเครียดถึงเพียงนั้นทั้งหมดนี้ก็เพื่ออำนาจ แม้กระทั่งพี่น้องร่วมสายเลือดก็ยังทำร้ายกันได้ลง“แอบอ่านใจข้าอีกแล้วหรือ”เสียงทุ้มเอ่ยออกมาทำให้คนที่ตกอยู่ในห้วงความคิดสะดุ้ง

“มิใช่พระชายาอยากจะปรนนิบัติสามีหรอกหรือ”ชายหนุ่มกระตุกริมฝีปากขึ้นข้างหนึ่ง กระชับร่างในอ้อมกอดเข้ามาใกล้ ขยับไปจนกระทั่งแผ่นหลังชายาตัวน้อยชิดเข้ากับถังไม้ จากนั้นริมฝีปากหยักจึงตามลงไปบดขยี้ผิวนวลเนียนที่แดงไปทั่วทั้งร่าง มือทั้งสองเคล้าคลึงบั้นท้ายกลม ขยับขึ้นมาสัมผัสที่ทรวงอกนุ่มหยุ่นใบหน้าคมฝังลงระหว่างอก ดูดเม้มไปมาอย่างถือสิทธิ์ มือหยาบที่ลูบไล้ตามแผ่นหลังทำให้ไป่มู่ชิงขนลุกซู่ แอ่นกายขึ้นรับ จนบางครั้งนางถึงกับโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บ ไม่รู้ว่าเขามิรู้ตัว ประมาณแรงไม่ได้ หรือมิรู้จักถนอมบุปผากันแน่เมื่อเริ่มเจ็บ หญิงสาวก็เริ่มถอยห่าง ทว่ายิ่งนางขยับ มือเขาก็ยิ่งกระชับแน่นจนมิอาจกระดิกตัวไปไหนได้ตามใจ ไป่มู่ชิงจึงทำได้เพียงร้องท้วงติง ทว่าเสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเพียงเสียงครวญครางอันแผ่วเบาราวกับลูกแมวตัวน้อยจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง!“ซูเหยียน...”ไป่มู่ชิงกัดฟันแน่นเมื่ออีกฝ่ายรุกเร้าหนักขึ้น ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัวด้วยซ้ำมือหนาก็ยกเอวของนางขึ้นอย่างง่ายดาย พร้อมกับแท่งหยกร้อนล่วงล้ำร่างกายของนางได้อย่างพอดิบพอดีหญิงสาวกลั้นหายใจ ใช้มือทั้งสองโอบรอบคอเขา เล็บก็จิกลงบนแผ่น

ไป่มู่ชิงเองก็รีบลุกขึ้นนั่งพร้อมกับคว้าผ้าห่มมาคลุมเรือนร่างเอาไว้ด้วยความเลิ่กลั่ก มองดูบุรุษที่เพิ่งเข้ามาแล้วก็อยากเอามือกุมขมับ ตอนแยกจากกันเมื่อครู่ก็ยังดูอารมณ์ดีอยู่เลยมิใช่หรือ เหตุใดตอนนี้ถึงได้เป็นเช่นนี้อีกเล่า!“ออกไป”ฉู่ซูเหยียนเอ่ยเพียงประโยคสั้นๆ หากแต่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขามจนหลี่หยู่ขนลุกซู่ หันไปทางไป่มู่ชิงราวกับต้องการความช่วยเหลือหญิงสาวถอนหายใจ มองใบหน้าที่คล้ายจะมีโทสะอยู่เล็กน้อยนั่น“หยู่เอ๋อร์กำลังทายาให้หม่อมฉัน”อธิบายนุ่มนวลทั้งที่ในใจอยากจะกล่าวออกไปว่า ท่านตาบอดหรอกหรือ อีกอย่างร่องรอยพวกนี้ก็มาจากคนที่ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเช่นท่าน!“ข้าจัดการเอง”ประโยคนั่นทำให้คนฟังทั้งสองใบหน้าเหวอหวา หันไปสบตากันเล็กน้อย หากแต่ไป่มู่ชิงก็พยักหน้ารับโดยไม่ได้พูดอะไรฉู่ซูเหยียนถลึงตามองนางกำนัลที่พูดไม่รู้ความ ยังทำใบหน้าไม่ไว้วางใจมองเขาซึ่งเป็นใหญ่ในจวนสตรีผู้นี้กล้าแตะต้องของเขาแล้วยังมองเขาด้วยสายตาแบบนี้อีกหรือ!“เช่นนั้นเจ้าก็ไปซื้อสมุนไพรที่พ่อบ้านอู๋จดไว้ให้ก่อนเถิด”ไป่มู่ชิงขยิบตาให้หลี่หยู่ข้างหนึ่งเมื่อพบว่าสถานการณ์ไม่ปกติ นางรู้สึกว่าฉู่ซูเหยียนก

เสียงหัวเราะคิกคักพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่แตะแต้มอยู่บนใบหน้างดงามมิอาจทำให้ฉู่ซูเหยียนมองอย่างเผลอไผลอีกแล้ว บัดนี้นัยน์ตาคู่คมกำลังจ้องมองตรงไป แฝงไปด้วยโทสะ ผิดหวัง และน้อยใจปนเปกันไปอย่างบอกไม่ถูกและดูเหมือนว่าสตรีที่ถูกจับจ้องอยู่ภายในจะรู้ตัวว่ากำลังถูกจับจ้อง จู่ๆ ร่างกายก็เย็นวาบคล้ายมีลมหนาวแห่งวสันตฤดูพัดผ่านรุนแรง ทว่าสิ่งที่พบเจอกลับเป็นเพียงร่างแข็งแกร่งดุจหุบเขากำลังย่างก้าวเข้ามาเป็นจังหวะ“กลับมาแล้วหรือเพคะ”ไป่มู่ชิงเอ่ยถามพร้อมกับยืดตัวขึ้นยืนเตรียมต้อนรับ ทว่าใบหน้าที่ดำสลับแดง มิหนำซ้ำยังมีเส้นเลือดปูดโปนไปทั่วหน้าผาก บรรยากาศที่แสนสบายใจเมื่อครู่กลับอึมครึมขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ และที่สำคัญนางรู้สึกว่าสายตาที่จ้องมองมาอยากจะบีบคอนางให้ตายเหลือเกินดูเหมือนเขากำลังมีเรื่องไม่พอใจ...นางทำอะไรให้เขาโกรธเคืองหรือ?ไป่มู่ชิงกะพริบตาปริบๆ ถอยหลังห่างเสียก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ พยายามคิดอย่างละเอียดว่าเมื่อไม่นานมานี้นางได้ทำเรื่องเสื่อมเสียอะไรต่อเขาบ้างหรือไม่!ก็ไม่นี่....ถึงแม้ภายในอกจะหวั่นใจ หากแต่หญิงสาวกลับยิ้มสู้แล้วเอ่ยด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวล“ท่านอ๋องมีอะไรไม่ส