All Chapters of สุดท้าย เราก็ไปกันไม่ถึงฝั่ง: Chapter 1 - Chapter 10

เสิ่นเฉียวซีใจกระตุกวูบขึ้นมาทันที ปลายนิ้วจิกฝ่ามือไว้แน่นเพื่อไม่ให้เผยพิรุธออกมาเธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่างจากฮั่วอวี่เฉิน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเหินห่าง “ของขวัญเซอร์ไพรส์ไงคะ เป็นของขวัญอวยพรขอให้คุณกับคุณสวี่มีความสุขกับการแต่งงาน”สิ่งนั้นก็คือ...การจากคุณไปตลอดกาลเมื่อสัมผัสได้ว่าเสิ่นเฉียวซีจงใจห่างเหิน ฮั่วอวี่เฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ครู่ใหญ่กว่าเขาจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า“เธอคิดตกได้ด้วยตัวเองก็ดีแล้ว ฉันแก่กว่าเธอตั้งสิบปี ในทางฐานะก็เป็นอาเล็กของเธอ วันหน้าก็อย่าพูดเรื่องเพ้อเจ้อว่าจะแต่งงานกับฉันอีกเลย เธออายุยังน้อย ยามปกติก็ควรจะคบหากับคนรุ่นเดียวกันให้มากๆ”จังหวะนั้นเอง แชทวิ่งบนจอก็ปรากฏขึ้น[ยัยหนูนางเอกอย่าไปเชื่อนะ! นี่พระเอกเขาเสียใจที่เธอห่างเหินเลยตั้งใจพูดประชดทั้งนั้นแหละ! ตั้งแต่ตอนที่เธอสารภาพรักตอนอายุสิบแปด เขาก็กล่อมตัวเองจนยอมรับได้ตั้งนานแล้ว เรื่องอายุห่างกันสิบปีหรือฐานะอาเล็กอะไรนั่นเขาไม่ได้แคร์เลยสักนิด แค่เพราะตอนนี้เธอยังเด็กเกินไป เขาเลยต้องยอมตัดใจไม่คบกับเธอเพื่อปกป้องเธอจากกระแสนินทาต่างหาก!][ใ

“อย่านะ!”เสิ่นเฉียวซีสติแตกโดยสิ้นเชิง เธอกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่งหมายจะโถมตัวเข้าไปปกป้องความทรงจำสุดท้ายที่พ่อแม่ทิ้งไว้บนโลกใบนี้ แต่กลับถูกบอดี้การ์ดคนอื่นยึดตัวไว้แน่นเธอทำได้เพียงเปลี่ยนมาคุกเข่าดึงชายเสื้อของฮั่วอวี่เฉินเอาไว้ พลางสะอื้นไห้อ้อนวอนเขา“อาเล็ก ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษค่ะ ฉันจะไปขอโทษเดี๋ยวนี้เลย...ได้โปรดเถอะนะคะ อย่าเผาของดูต่างหน้าของพ่อแม่ฉันเลย...”เมื่อเห็นฮั่วอวี่เฉินยังคงนิ่งเฉย เสิ่นเฉียวซีจึงคว้าก้อนหินที่อยู่ข้างๆ มากระหน่ำทุบเข้าที่กระดูกหน้าแข้งของตัวเองอย่างแรง แม้เลือดจะไหลนองก็ยังไม่ยอมหยุดมือเธอราวกับย้อนกลับไปในวัยสิบสามปีที่ไร้คนให้พึ่งพาอีกครั้ง ความสิ้นหวังและความหวาดกลัวทำให้เธอขาดสติโดยสิ้นเชิง แม้แต่น้ำเสียงยามร้องไห้ก็ยังสั่นระริก“...ฉันยอมชดใช้ขาข้างหนึ่งให้สวี่หวั่นเยว่ก็ได้ อย่าแตะต้องของดูต่างหน้าพ่อแม่ฉันเลยนะคะ...ขอร้องล่ะค่ะ อาเล็ก...”แต่ฮั่วอวี่เฉินกลับยิ่งโกรธขึ้นอีก พลางยึดมือที่ถือหินของเธอไว้แน่น พลางตะคอกเสียงเข้ม “มัวยืนบื้ออยู่ทำไม?! ลงมือสิ!”“อย่านะ!!!”ท่ามกลางแววตาอันสิ้นหวังของเสิ่นเฉียวซี บอดี้การ์ดก็ราดน้ำมันแล้

วันต่อมา ขณะเสิ่นเฉียวซีเดินออกจากสถานทูต กลับได้รับสายโทรศัพท์ถี่รัวจากเพื่อนสนิท “เฉียวซี ดูเทรนด์คำค้นหายอดฮิตด่วนเลย!!”เธอเปิดโทรศัพท์ด้วยความงุนงง ทันทีที่เห็นเนื้อหาชัดเจน ทั้งร่างก็ตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่าเพียงเพราะเมื่อคืนมีแฟนคลับกลุ่มใหญ่ของสวี่หวั่นเยว่ตามมาอุดหนุนร้านอาหารของพ่อแม่บุญธรรมเธอ แต่กลับเกิดอาหารเป็นพิษเพราะอาหารทะเลเน่าเสียจนต้องเข้าโรงพยาบาลพร้อมกัน ยามนี้ร้านอาหารจึงถูกสั่งปิดทว่าตำแหน่งที่เดิมทีควรจะเป็นรูปของพ่อแม่บุญธรรมสวี่หวั่นเยว่ กลับถูกใช้เป็นรูปของพ่อแม่เสิ่นเฉียวซีเมื่อครั้งยังมีชีวิต!เธอโทรหาทีมงานคุมเทรนด์คำค้นหายอดฮิตทันที เพื่อขอให้เปลี่ยนรูปพ่อแม่ของเธอออกแต่ผู้ดูแลกลับอึกอักอยู่นาน ไม่ยอมรับปาก จนเสิ่นเฉียวซีขู่ว่าจะแจ้งความ เขาถึงยอมโพล่งความจริงออกมา“รูปสองใบนี้ประธานฮั่วเป็นคนส่งมาให้ด้วยตัวเองครับ!”สมองของเสิ่นเฉียวซีว่างเปล่าไปหมด เธอไม่อยู่ฟังคำแก้ตัวที่เหลือ กดวางสาย ก่อนรีบเดินซวนเซไปยังห้องทำงานของฮั่วอวี่เฉินเธอต้องการคำอธิบาย!เธอเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน ยังไม่ทันได้เคาะประตู ก็ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทของฮั่วอวี่

เมิ่งซั่วตกใจจนหน้าถอดสี แล้วลุกพรวด“ฉันเตือนให้นายรีบไปสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างชัดเจน พวกเราต่างก็รู้ดีว่าสวี่หวั่นเยว่คือลูกสาวแท้ๆ ของอาจารย์ผู้ล่วงลับที่พลัดพรากไปใช้ชีวิตข้างนอก ก่อนท่านจะเสียชีวิตมีคำสั่งเสียเพียงว่าอยากให้เธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย นายถึงได้แต่งงานกับเธอเพื่อคอยหนุนหลัง แต่นายจะเอาเรื่องนี้มาละเลยเสี่ยวซีไม่ได้นะ เธอเองก็เป็นเด็กน่าสงสารที่สูญเสียพ่อแม่ไปทั้งคู่เหมือนกัน!”คำพูดของเพื่อนรักเปรียบเสมือนค้อนหนักอึ้งที่ทุบลงกลางใจของฮั่วอวี่เฉินจู่ๆ เขาก็รู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนหงุดหงิดขึ้นมา มือเอื้อมไปคว้าซองบุหรี่ข้างกายโดยไม่ทันรู้ตัว ก่อนจะดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนแล้วจุดไฟทว่าพอจ่อไว้ตรงริมฝีปาก เขาก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นเฉียวซีไม่ชอบให้เขาสูบบุหรี่ที่สุด ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เห็นเขาคาบบุหรี่ เธอมักจะเข้ามาคลอเคลียเกาะแกะแล้วบ่นกระปอดกระแปดข้างหูเขาไม่เลิก“กลิ่นบุหรี่เหม็นจะตาย! ห้ามสูบนะ! เดิมทีคุณก็อายุมากกว่าฉันตั้งสิบปี กลายเป็นตาแก่ไปซะแล้ว ยังไม่ยอมเลิกสูบบุหรี่เพื่อดูแลสุขภาพตัวเองอีก ถ้าแต่งงานกันไปแล้วเกิดวันหนึ่งคุณตายก่อนฉันขึ้นมา ฉันคงต้องเอาเง

ยามจ้องมองข้อความสามบรรทัดนี้ แววตาของฮั่วอวี่เฉินพลันฉายแววเหี้ยมเกรียมเย็นชาดุจเกล็ดหิมะ ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยนจนน่าขนลุก“วางใจเถอะ พ่อกับแม่ของคุณจะไม่เป็นไร เรื่องนี้ผมจัดการเอง”สวี่หวั่นเยว่จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงของเธอแฝงความตื่นเต้นยินดีออกมาเสียด้วยซ้ำ“ดีจังเลยค่ะพี่เฉิน ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอคุณนะคะ!”เธอกดวางสายไปด้วยความดีอกดีใจแต่สีหน้าของฮั่วอวี่เฉินกลับมืดมนน่ากลัวถึงขีดสุดเขากดต่อสายถึงทนายความ ก่อนเอ่ยสั่งการสั้นๆ แต่ได้ใจความ“ไปสืบเรื่องสวี่หวั่นเยว่กับพ่อแม่ของเธออย่างละเอียดเป็นการลับอีกที”อาจารย์ผู้มีพระคุณของเขา เป็นถึงครูผู้ซื่อสัตย์สุจริต มีกิริยางดงาม และเป็นที่เคารพนับถือที่สุดในฮ่องกงต่อให้สายเลือดของอาจารย์จะต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอก ก็ไม่มีทางกลายเป็นคนเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมไปได้จริงๆ หรอกทว่าความจริงกลับพิสูจน์ให้เห็นว่า สวี่หวั่นเยว่ที่ฉากหน้าดูอ่อนแอจิตใจดี แอบทำเรื่องที่เขาไม่รู้ไว้ไม่น้อยเลยทีเดียวถ้าอย่างนั้น...ฮั่วอวี่เฉินกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดด้วยความเกร็งเขาอาจจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวงเข้าเสียแล้วซ้ำยังทำขอ