บทที่ 6

วันต่อมา ขณะเสิ่นเฉียวซีเดินออกจากสถานทูต กลับได้รับสายโทรศัพท์ถี่รัวจากเพื่อนสนิท “เฉียวซี ดูเทรนด์คำค้นหายอดฮิตด่วนเลย!!”

เธอเปิดโทรศัพท์ด้วยความงุนงง ทันทีที่เห็นเนื้อหาชัดเจน ทั้งร่างก็ตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า

เพียงเพราะเมื่อคืนมีแฟนคลับกลุ่มใหญ่ของสวี่หวั่นเยว่ตามมาอุดหนุนร้านอาหารของพ่อแม่บุญธรรมเธอ แต่กลับเกิดอาหารเป็นพิษเพราะอาหารทะเลเน่าเสียจนต้องเข้าโรงพยาบาลพร้อมกัน ยามนี้ร้านอาหารจึงถูกสั่งปิด

ทว่าตำแหน่งที่เดิมทีควรจะเป็นรูปของพ่อแม่บุญธรรมสวี่หวั่นเยว่ กลับถูกใช้เป็นรูปของพ่อแม่เสิ่นเฉียวซีเมื่อครั้งยังมีชีวิต!

เธอโทรหาทีมงานคุมเทรนด์คำค้นหายอดฮิตทันที เพื่อขอให้เปลี่ยนรูปพ่อแม่ของเธอออก

แต่ผู้ดูแลกลับอึกอักอยู่นาน ไม่ยอมรับปาก จนเสิ่นเฉียวซีขู่ว่าจะแจ้งความ เขาถึงยอมโพล่งความจริงออกมา

“รูปสองใบนี้ประธานฮั่วเป็นคนส่งมาให้ด้วยตัวเองครับ!”

สมองของเสิ่นเฉียวซีว่างเปล่าไปหมด เธอไม่อยู่ฟังคำแก้ตัวที่เหลือ กดวางสาย ก่อนรีบเดินซวนเซไปยังห้องทำงานของฮั่วอวี่เฉิน

เธอต้องการคำอธิบาย!

เธอเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องทำงาน ยังไม่ทันได้เคาะประตู ก็ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทของฮั่วอวี่เฉินเอ่ยถามด้วยความงุนงงจากด้านใน

“นายอยากปกป้องพ่อแม่สวี่หวั่นเยว่ จะดึงใครมารับผิดแทนก็ตามสบาย แต่กลับเลือกรูปพ่อแม่ของเสี่ยวซียัยหนูนั่น ใช่ว่านายไม่รู้นิสัยของเธอ เห็นเทรนด์คำค้นหายอดฮิตเข้าจะไม่ระเบิดลงเลยหรือไง?”

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของฮั่วอวี่เฉิน “เพราะคนที่วางยาแฟนคลับหวั่นเยว่ก็คือเสิ่นเฉียวซี!”

เพื่อนสนิทของเขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ “จริงหรือเปล่าเนี่ย?!”

ฮั่วอวี่เฉินนวดสันจมูก ระหว่างคิ้วเหลือเพียงความหงุดหงิดใจ

“เมื่อวานเธอตั้งใจมาปรากฏตัวที่ร้านอาหารเพื่อแสร้งทำเป็นบังเอิญเจอฉัน ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง แฟนคลับกลุ่มนั้นก็เกิดอาหารเป็นพิษพร้อมกัน พ่อแม่หวั่นเยว่นิสัยซื่อสัตย์ ไม่มีทางตั้งใจซื้ออาหารทะเลเน่าเสียราคาถูกมาย้อมแมวขายแน่ ตัวการถ้าไม่ใช่เสิ่นเฉียวซีแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?”

“เดิมทีนึกว่าเธอจะว่าง่ายขึ้นแล้ว ไม่นึกเลยว่าเธอยังคงสันดานเดิมไม่เปลี่ยน ป้ายความผิดให้หวั่นเยว่อีกจนได้!”

ทุกถ้อยคำราวกับเข็มปักทิ่มลงกลางอกเสิ่นเฉียวซีอย่างแรง เจ็บปวดจนอวัยวะภายในบิดเกร็งไปหมด

ช่างน่าขันสิ้นดี

ความรักบริสุทธิ์จริงใจที่เธอเคยมีให้เขา บัดนี้กลับกลายเป็นหลักฐานที่ใช้ตัดสินว่าเธอเป็นคนผิด

ดูจากตรงนี้ หรือว่าแชทวิ่งบนจอพวกนั้นก็เข้าใจผิดไปด้วยเหมือนกัน

ฮั่วอวี่เฉินไม่เคยรักเธอเลยสักนิดเดียว

ความอ่อนโยนที่เคยทำให้เธอเข้าใจผิดเหล่านั้น เป็นเพียงความรับผิดชอบในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้น

สิบปีที่ผ่านมาของเธอ กลับเป็นเพียงเรื่องตลกเหลวไหลของการทุ่มเทผิดคน!

เสิ่นเฉียวซีเดินกลับบ้านด้วยจิตใจเลื่อนลอยไร้สติ

มีคนออกมาแฉที่อยู่คอนโดมิเนียมที่เสิ่นเฉียวซีอาศัยอยู่ในปัจจุบัน พร้อมอ้างว่าสวี่หวั่นเยว่และพ่อแม่ของเธอพักอยู่ที่นั่น

ครั้นเสิ่นเฉียวซีไปถึงบ้าน หน้าประตูห้องก็ถูกคนสาดสีใส่ และแม่กุญแจก็ถูกงัดออกเสียแล้ว

ผนังห้องที่พ่อของเสิ่นเฉียวซีตั้งใจทาสีไว้อย่างประณีตถูกคนทาสิ่งปฏิกูลจนสกปรกเลอะเทอะ เฟอร์นิเจอร์ที่แม่เลือกซื้อถูกทุบทำลายพังยับเยิน แม้กระทั่งรูปถ่ายครอบครัวของเสิ่นเฉียวซีกับพวกเขาก็ยังถูกคนจงใจตัดเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทิ้งลงในชักโครก

เสิ่นเฉียวซียืนมองสภาพพังพินาศตรงหน้าอย่างด้านชา โดยไม่มีทั้งน้ำตาหรือเสียงร้องไห้โวยวาย

เธอเก็บกวาดสัมภาระที่ยังเหลืออยู่ แล้วจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องจนเรียบร้อย ก่อนจะไหว้วานนายหน้าให้ช่วยขายห้องนี้ทิ้งในราคาถูก

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอจึงลากกระเป๋าเดินทางตรงไปยังสนามบิน

ก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่องสิบนาที เธอได้โพสต์รายการสั่งซื้อวัตถุดิบของร้านอาหารตระกูลสวี่ที่ไหว้วานคนไปสืบมา พร้อมกับใบมรณบัตรของพ่อกับแม่ลงบนโลกออนไลน์ อีกทั้งยังแท็กบัญชีทางการของสวี่หวั่นเยว่กับฮั่วซื่อกรุ๊ป โดยแนบข้อความว่า

“พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว ไม่ทราบว่าคนตายจะดำเนินกิจการร้านอาหารที่เพิ่งเปิดทำการเมื่อสัปดาห์ที่แล้วได้ยังไงกัน?”

“ส่วนตัวการที่ทำให้ผู้บริโภคเกิดอาหารเป็นพิษ ฉันคิดว่ารายการสั่งซื้อใบนี้คงจะให้คำตอบแก่คนบางคนได้”

หลังกดโพสต์ไปได้ไม่ถึงห้านาที หัวข้อนี้ก็พุ่งขึ้นเทรนด์คำค้นหายอดฮิตจนระบบแทบแตก

วินาทีต่อมา โทรศัพท์มือถือของเสิ่นเฉียวซีก็แผดเสียงดังระงมอย่างบ้าคลั่ง