บทที่ 3

ภายในศาลบรรพบุรุษทั้งเย็นยะเยือกและชื้นแฉะ เดิมทีเสิ่นเฉียวซีก็ป่วยหนักยังไม่หายดี เพิ่งคุกเข่าไปได้เพียงสามชั่วโมงก็หมดสติไป

กลางดึกไข้ก็เริ่มมีไข้สูงอีกครั้ง

ท่ามกลางสติที่พร่าเบลอ เธอราวกับย้อนกลับไปตอนอายุสิบสามปี หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ บรรดาผู้ใหญ่ที่เคยเอ็นดูเธอเหลือแสนต่างพากันมองเธอเป็นตัวภาระ ไม่มีใครยินดีจะรับเลี้ยงเธอ ทว่ากลับจ้องจะแย่งชิงมรดกที่พ่อแม่ของเธอทิ้งไว้กันทุกคน

จนกระทั่งฮั่วอวี่เฉินวัยยี่สิบสามปีปรากฏตัวขึ้น

เบื้องหน้าโถงตั้งศพอันเคร่งขรึม โครงหน้าเขาหล่อเหลาเย็นชาประดุจน้ำแข็ง ทว่ากลับเอ่ยกับเสิ่นเฉียวซีด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวนะ วันหน้าจะไม่มีใครกล้ารังแกเธออีกแล้ว อาเล็กจะคอยปกป้องเธอตลอดไป”

...

“คุณโกหก...”

หยาดน้ำตาสองสายรินไหลจากหางตาที่ปิดสนิทของเสิ่นเฉียวซี พวงแก้มซีดเซียวปรากฏรอยแดงระเรื่ออย่างคนป่วย เธอพึมพำละเมอออกมา

“...คุณไม่มีวัน...ปกป้องฉันอีกแล้ว...”

สิ้นเสียงนั้น ชายหนุ่มที่ยื่นมือหมายจะเช็ดน้ำตาให้เธอพลันชะงัก เนิ่นนานกว่าเขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ยามที่เสิ่นเฉียวซีฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสองวันให้หลังแล้ว

บาดแผลถูกเย็บใหม่เรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้าเปลี่ยนเป็นชุดนอนสะอาดสะอ้าน แม้แต่ตามเนื้อตัวก็แห้งสบายเป็นพิเศษ

แชทวิ่งบนจอต่างเสนอหน้าทวงความชอบอย่างอดใจไม่ไหว

[สองวันนี้พระเอกทำผลงานได้ไม่เลวเลยนะ นอกจากจะตามตัวหมอที่ดีที่สุดมาเย็บแผลศัลยกรรมตกแต่งให้ยัยน้องแล้ว ยังคอยเฝ้าข้างเตียงช่วยเช็ดเหงื่อลดไข้ให้ยัยน้องตลอดเวลาด้วย]

[ตอนที่เขาเห็นแผลของยัยหนูนางเอก ขอบตาแดงไปหมด...เฮ้อ ยัยหนูนางเอกยกโทษให้เขาไม่ได้แล้วจริงๆ เหรอ?]

[หวานเจี๊ยบ พอพระเอกได้ข่าวว่านางเอกฟื้น ถึงกับยกเลิกประชุมโครงการมูลค่าร่วมห้าสิบล้านบาทแล้วรีบบึ่งกลับบ้านเลย!]

ยามได้ยินเสียงรถยนต์ดังมาจากชั้นล่าง เสิ่นเฉียวซีพลันใจเต้นตึกตัก เธอลุกจากเตียงก้าวลงชั้นล่างไปโดยไม่ทันหยุดคิด

ขณะที่เธอใช้มือประคองเอวเร่งก้าวลงบันได ประตูวิลล่าก็ถูกผลักให้เปิดออก

เสิ่นเฉียวซีคลี่ยิ้มเดินเข้าไปหาตามสัญชาตญาณ “อาเล็ก คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?”

ทว่าวินาทีถัดมากลับต้องสบเข้ากับดวงตาดำมืดของฮั่วอวี่เฉิน สันหลังของเธอพลันเย็นวาบ เท้าชะงักนิ่งลงทันใด

แต่ฮั่วอวี่เฉินกลับไม่อนุญาตให้เธอหลบเลี่ยง คว้าท่อนแขนเธอไว้แน่น พลางกัดฟันเอ่ยด้วยความโกรธแค้น

“เสิ่นเฉียวซี เธออ้างชื่อฉันไปกดดันหนังสือพิมพ์ฮ่องกงเดลี่เพื่อบีบให้พวกเขาไล่หวั่นเยว่ออก ทำเอาหวั่นเยว่สติแตกจนเหม่อลอยโดนรถชนตอนข้ามถนน ตอนนี้ยังมีหน้ามาเรียกฉันว่าอาเล็กอีกเหรอ?!”

เสิ่นเฉียวซีหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าไม่หยุด “ฉันเปล่านะคะ...”

ทว่าฮั่วอวี่เฉินคล้ายคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าเธอจะปฏิเสธ เขาจึงแค่นหัวเราะเย็นชา

“ยังกล้าแก้ตัวอีกเหรอ เพื่อนร่วมงานของหวั่นเยว่ได้ยินเต็มสองหูว่าเธอขู่บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ในสายโทรศัพท์! ทั่วทั้งฮ่องกงมีแค่เธอคนเดียวที่เกลียดหวั่นเยว่เข้ากระดูกดำเพราะความริษยา ถ้าไม่ใช่เธอ หรือจะบอกว่าหวั่นเยว่เป็นคนแจ้งปลดงานที่ตัวเองเฝ้ารอคอยและยากลำบากกว่าจะได้มาด้วยมือตัวเองหรือไง?!”

ตู้ม…

เสิ่นเฉียวซีรู้สึกราวกับถูกตีเข้าที่ศีรษะอย่างจัง นี่เป็นอีกครั้งที่ฮั่วอวี่เฉินด่าทอเธอโดยไม่ฟังเหตุผลเพียงเพราะสวี่หวั่นเยว่ ความโกรธอันเกิดจากความเจ็บช้ำและอัดอั้นตันใจในก้นบึ้งหัวใจ ในที่สุดก็ถูกจุดปะทุขึ้น

เธอเชิดคางขึ้นอย่างดื้อดึงแล้วสบตากับฮั่วอวี่เฉิน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“ตามนิสัยของฉัน ถ้าฉันเป็นคนทำจริง ตั้งแต่วันแรกที่สวี่หวั่นเยว่หน้าด้านหน้าทนมาเกาะติดอยู่ข้างกายคุณ เธอก็คงโดนฉันตีขาหักแล้วขับไล่ออกไปจากฮ่องกงตั้งนานแล้ว!”

“ฉันบอกแล้วไงว่า ไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ!”

เธอโกรธจนตัวสั่น ปลายเล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือจนแทบจะมีเลือดซึม

ฮั่วอวี่เฉินใช้สายตาคลางแคลงใจจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ทว่าวินาทีถัดมาเขากลับได้รับข้อความเสียงจากสวี่หวั่นเยว่ น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนแรง

“คุณฮั่วคะ ฉันไม่โทษเสี่ยวซีหรอกค่ะ เธอคงแค่อารมณ์เสียเพราะรู้สึกไม่ปลอดภัยเท่านั้นเอง...ต้องโทษฉันเองแหละค่ะ ถ้าตอนที่เสี่ยวซีแอบมาขอให้ฉันลาออกครั้งแรกแล้วฉันยอมตกลงแต่โดยดี เธอคงจะไม่ใช้วิธีรุนแรงขนาดนี้...อีกอย่างฉันก็แค่ขาหักเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ”

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลบริสุทธิ์ แต่ทุกคำพูดกลับยิ่งเติมเชื้อไฟ

สีหน้าของฮั่วอวี่เฉินมืดมนลงทันตา เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับขั้วหัวใจ “หวั่นเยว่ถูกเธอทำร้ายตั้งกี่ครั้งกี่หน แต่ก็ยังใจดีช่วยแก้ตัวให้เธอ ส่วนเธอกลับไม่เคยสำนึกผิดหรือรู้จักเอ่ยคำขอโทษเลยสักครั้ง ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆ”

“ในเมื่อเธอทำตัวเอาแต่ใจจนทำลายงานที่หวั่นเยว่รักที่สุด งั้นก็ลองลิ้มรสความเจ็บปวดจากการสูญเสียดูบ้างแล้วกัน”

เขาพยักหน้าให้บอดี้การ์ด ซึ่งอีกฝ่ายก็รู้ความและเดินตรงไปยังห้องของเสิ่นเฉียวซีทันที

หัวใจของเสิ่นเฉียวซีค่อยๆ จมดิ่งลง จนกระทั่งเห็นบอดี้การ์ดอุ้มกล่องของดูต่างหน้าของพ่อเสิ่นแม่เสิ่นเดินออกมา

เธอเบิกตากว้างทำอะไรไม่ถูก

“เผา”

ริมฝีปากบางของฮั่วอวี่เฉินขยับพูดเพียงคำเดียว ทว่ากลับทำลายหัวใจของเสิ่นเฉียวซีจนไม่เหลือชิ้นดี