All Chapters of Forgive Me Please, Love Me Again : Chapter 21 - Chapter 30

"Ayos naman ang resulta Mr. Lopez, walang masyadong nakita na problema. Healthy na healthy po ang katawan niya. Siguro sumakit lang dahil sa init ng panahon. Madaling maka-dehydrated. Kaya kailangan din na inom palagi ng tubig at huwag pabayaan ang pangangatawan," puno ng seryosong boses ng doctor. I don't say anything. Bahala na si Xian ang nagcomment. "Alright, thanks for that doc." Napahinga ako ng malalim, mabuti na lang walang ibang masamang inisip si Xian sa akin. "But, I want to ask. How is my wife? Is she okay? I want to know kung ano ang lagay niya," pag-aalala ni Xian. Agad na kumuyom muli ang kamay ko. Walang hiya! Si Xyriel pa rin! "Xyriel Lopez is still weak. Kailangan pa niya ng ilang araw na pahinga. "Okay." Malamig na boses ni Xian. Pagkaalis ng doctor. Hindi ko na hinayaan pang umalis si Xian para lang puntahan si Xyriel. Mabuti na lang at nadala ko si Xian. Hanggang sa tuluyan kaming nakaalis. XYRIEL POINT OF VIEW Nakatayo ako ngayon dito sa bintana ng

Kanina pa ako palibot-libot wala pa rin si Xyriel. Hindi ko na alam kung saan ko siya hahanapin. Kanina pa ako nagmamaneho pero kahit anino man lang ni Xyriel ay hindi ko na makita. --- Habang nagmamaneho ako, hindi ko na mapigilan ang emosyon ko. Mahigpit kong hinawakan ang manibela. Come on Xyriel magpakita ka na. Huwag mo ng ubusin ang pasensya ko! Damn it! Saan lupalop pa ba ng lugar kailangan kitang hanapin? Hindi mo man lang iniisip na magpakatino ka dahil may anak kang naghihintay sa 'yo sa bahay! My phone ring. Agad ko itong tiningnan. Nagbabasakali akong si Xyriel ang tumawag. Pero, no! Nang makita ko kung sino, si Diana. Hinayaan ko lang itong mag-ring. Saglit ko munang inihinto ang sasakyan ko sa gilid ng kalsada. Napabuntong hininga akong sumandal sa upuan ng sasakyan ko. I'm still thinking about my wife. Why is she acting like a kid? Kailangan pa ba niyang maglayas? For no good reason? Sinasayang niya lang ang oras. Dapat sa bahay na lang siya umuwi kaysa sa mamasyal

Akmang hahakbang na sana ako upang lagpasan sila. Ngunit, agad na humarang sa akin si Diana. Nakataas ang kilay pero nakangiti. Ngiting kademonyohan niya. Humakbang siya papalapit sa akin. Kunting espasyo na lang ang namamagitan sa aming dalawa. “Xyriel, ako na ang magsasabi sa ‘yo nito sa ‘yo. Alam mo bang ikaw ang babaeng napaka walang kwentang ina at asawa? Sana naman alam mo ‘yan. Dahil, nakakatuwa na malapit ko na silang maagaw sa ‘yo. Paano ba naman kasi, sobrang boring mo, tsk!” Mariin niya itong binulong sa akin. Muli siyang humakbang papalapit kay Xian. Pilit akong ngumiti. “Gano'n ba? Ede, congrats? Kaso lang, hanggang kailan kaya ‘yan? At kailan mangyayari ‘yan? Kasi, kung pwede lang Diana. Magising ka na sa panaginip mong ikaw lang din naman ang gumagawa ng walang kwentang imahinasyon.” Malamig ang boses ko pero puno ito ng pagiging palaban ko. Ikinagulat ito ni Xian. Siguro, hindi niya inaasahan na magsasalita ako ngayon ng ganito. Samantalang, inis na mukha naman a

Ginawa ko ang lahat para mailabas ang lahat ng gamit ni Diana. Ilang oras rin akong maglinis dito at ibinalik ang dating disenyo ng kwarto ko. Ilang saglit pa ay nakatapos na rin ako. Pagod ako, sobrang pagod ako ngayon. Pero, ayos lang naman para sa akin. Kahit paano naman ay natutuwa akong makita ulit ang kwarto ko ng nasa dating ayos. Tinanggal ko ang lahat ng mga basura ni Diana. Napa-upo muna ako sa malambot na kama. Na miss ko ito. Ako pa rin naman ang original na nagmamay-ari nito. Kumbaga, ako pa rin ang original na asawa at kabit lang si Diana. Wala na akong pakialam kung gusto kong isipin na kabit ni Xian si Diana. 'Yon talaga ang iisipin ko. At wala silang magagawa sa akin. "Xyriel!" Isang malakas na sigaw galing sa labas ng kwarto. Rinig na rinig ko dahil bukas ang pintuan. Wala akong ginawa kundi ang manatiling nakaupo at nakatingin sa pintuan. Hinihintay ko ang pagpasok ni Diana. Saglit kong ipinikit ang mata ko at huminga ako nang malalim. Nang marinig ko na ang tak

Isang mapusok na halik ang ibinigay niya sa akin. Ikinagulat ko ito. Pero, naalala ko ang panloloko niya sa akin. Kaya naman, kinagat ko ang labi niya sabay tulak ko sa kaniya. “Pwede ba Xian, tigilan mo ako. Huwag mong gawin sa akin ‘to. Kung sabik na sabik lang gawin ‘yan. Ede, gawin mo sa kabit mo,” mariin kong tugon sa kaniya kahit hindi naman disidido ang puso ko. Ngumiti lang siya at hinimas pa ang labi ko. Ngunit, umiwas rin ako. Kinakabahan ako sa ginagawa niya. “Why? Malalim ba talaga ang tampo mo sa akin? Hindi mo pa rin ba maintindihan huh?” Umupo siya sa tabi ko habang nalalandi ang tingin sa akin. “Akala mo ba talaga nagtatampo ako? Baliw ka ba Xian? Ang dami mong ginawang masasakit sa akin tapos ngayon gagawa ka ng kalokohan mo? Pwede bang tigilan mo ako! Dahil hindi ako natutuwa!” Inis na inis kong sigaw sa kaniya. Pero, bakit gano'n? Parang hindi nadadala si Xian. Dahil ngumisi pa rin siya at malandi pa rin na nakatingin sa akin. “Bakit ako titigil? Asawa kita