جميع فصول : الفصل -الفصل 40

Kinaumagahan, nagising ako ng anong oras na. Masakit ang ulo ko. Pero, kaya ko pa naman kumilos nang maayos. Pagkababa ko sa sala. Kita ko na agad ang anak kong nagsusungit sa Yaya niya habang na roon sila sa dining area. Hindi ko naman kayang patuloy siyang masungit. Mula rito sa sala, rinig ko ang babasaging baso na itinapon ni Sean. Kaya naman saglit akong napatigil sa kinatatayuan ko. Anak, nagbago ka na anak ko. Tatanggalin ko ‘yang sungay na unti-unting tumutubo sa ulo mo. Malamig akong naglakad papunta sa fining area. Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Sean ng makita kong pati ang babasaging plato ay gusto niyang itapon. “Madam,” nakayukong wika ng yaya. Sininyasan ko lang siyang gumilid at sumunod naman ito. “Sean, what are you doing? Bakit mo binabasag baso at gusto mo rin basagin ang plato?” Pinilit ko munang panatilihin na kalamado ang boses ko. Titingnan ko kung madadala ko ba si Sean sa kalmadong usapan. “Bakit hindi ka sumasagot? Kinakausap ka ng mommy mo,”

“Tawagin mo ako kapag may kailangan ka. Huwag ka na muna maglakad-lakad. O hindi naman kaya utusan mo na lang ang Yaya ni Sean.” Dahan-dahan na inilapag ni Xian ang paa ko. Medyo, nawala na rin ang hapdi. Hindi ako sumagot, bahala siya diyan. Ang gulo niya makitungo sa akin. “Are you listening?” dagdag niya. Tanging tango lang ang isinagot ko. “Tama na Ang tampo mo Xyriel. Wala naman patutunguhan ang pagtatampo mo sa akin. Dahil, hindi naman ‘yan mahalaga.” Tsk! Iniisip talaga niya na nagtatampo ako? “Salamat.” Tanging salita na lumabas sa bibig ko. Napansin ko ang pagbuntong hininga niya. Matapos, inayos niya ang mga gamit at tumayo siya tysaka niya ito binitbit. “Wala kaming ginawa ni Diana sa kwarto. Kaya, huwag ka mag-isip ng kung ano-ano. Dahil, makakasira lang ‘yan ng kalusugan mo,” kalmado niyang boses. “Umalis ka na, hindi ko kailangan ng paliwanag.” Hindi ako maniniwala dahil kita ko naman kanina Ang sabay nilang paglabas ng kwarto habang inaayos nila ang mga dam

"Pwede ba Xyriel, tama na ang pagpapanggap. Kung nagkakaganyan ka dahil nagseselos ka sa akin para kay Sean. Aalis na lang ako dito. Hindi na ako makikigulo sa pamilya niyo. Palagi ka na lang ganyan sa akin." Mapaigting ang panga ko dahil sa nakakainis niyang boses ng pagiging kawawa niya. "Paulit-ulit ko na lang ba sasabihin sa 'yo Xyriel? Nagmamalasakit lang naman ako sa pamilya mo. Para sa 'yo din naman ang ginagawa ko eh. Gusto ko lang naman na makatulong sa 'yo. Kung pagod ka na, pwede naman ako ang gumawa ng ibang gawain mo para sa mag-ama mo," sabay hikbi niya. Bwesit talaga itong si Diana! Naiinis ako, kaya naman binigyan ko siya ng ngisi ko. "Ibig sabihin pala gusto mong maging taga salo ng mga importanteng bagay at tao sa akin? Nang sa gano'n, sa huli mapunta sila sa 'yo? 'Yan ang gusto mong iparating sa akin hindi ba?" puno ng seryosong boses ko sabay kuyom ng kamao ko. Kita ko ang paglunok ng laway niya. Ngunit, wala akong pakialam kung ano pa ang magiging palusot niya

XYRIEL POINT OF VIEW Panibagong araw na tahimik na naman ang buong bahay. Lumakad ako upang magtungo sa kusina. Mabuti nalang nandito si Delia ang personal na katulong ni Sean. Nagluluto siya ng mga pagkain. Mas mabuti na rin na ginagawa niya 'yan. Baka balaw araw ay wala na ako dito sa bahay na 'to. Tahimik akong napatingin sa basong walang laman na nasa mesa. Malamig, ramdam ko ang lamig ng buong paligid. Hanggang sa maalala ko ang masasayang ala-ala namin ng asawa ko at anak ko dito sa kusina. NAKARAAN Habang nagluluto ako. Isang malambing na yakap ang naramdaman ko mula sa likuran ko. "Ang bango talaga magluto ng asawa ko." Ramdam na ramdam ko ang init ng hininga ni Xian sa leeg ko. Kahit ilang taon na ako, kinikilig pa rin ako sa kaniya. Higit sa lahat hindi ako nagsasawa sa panglalambing niya. "Ikaw talaga mahal ko. Hindi ka ba nagsasawa sa akin?" sabay ngiti ko. "Bakit naman ako magsasawa sa pinakamamahal kong asawa ko? Of course, never kitang pagsasawaan. Ikaw lang a

Nakangiti lang ako habang pinagmamasdan si Mark sa ginagawa niya. Masyado siyang maingat sa paghawak sa paa ko. Kaya, ramdam na ramdam ko na ligtas na ligtas talaga ako sa kaniya. "Alright, it's done already." Dahan-dahan niyang inilapag ang paa ko matapos niya itong binalutan. Kung kanina ay masakit at mahapdi ito. Ngayon naman ay medyo ayos na. Wala ng masyadong sakit. "Mark, salamat ah. Marami ka bang gagawin ngayon sa hospital?" mahinahon kong tanong. Inayos niya ang mga gamit sa box at nakangiting humarap sa akin. "Ang totoo niyan, wala akong masyadong gagawin eh. Hindi ko nga alam kung paano ko lilibangin ang sarili ko. Ahmm." Inilibot niya ang paningin niya sa buong bahay. "Oo nga pala, halatang wala na naman dito ang asawa mo. Gusto mo ba ipasyal muna kita sa labas?" Napangiti ako sa alok niya. "Gusto ko naman lumabas. Kaso lang, ang sabi mo kanina ipahinga ko ang paa ko. Kaya hindi ako makakalakad," mahinahon kong sagot. Napakamot ito sa batok niya at napahawak nang