บททั้งหมดของ ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี: บทที่ 21 - บทที่ 30

(มุมมองของแคลร์)“ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณเด็ดขาด” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ขณะยืนกอดอกอยู่ในห้องทำงานของกาเบรียล ไม่ยอมขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย “การประชุมวางแผนกลยุทธ์สองวันที่คฤหาสน์หรูริมทะเลสาบเหรอ? ไม่ นั่นมันมีแต่จะก่อเรื่อง”กาเบรียลเอนหลังพิงเก้าอี้และมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่สงบ “นี่ไม่ใช่คำขอหรอกนะ แคลร์ คุณคือผู้ช่วยส่วนตัวของผม”ฉันส่ายหัว “ฉันสามารถส่งรายงานฉบับเต็มและเข้าร่วมการประชุมทุกครั้งผ่านวิดีโอคอลได้ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสองวันเต็มๆ แสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างเป็นปกติ ในขณะที่คนอื่นนินทาเราลับหลัง”เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินไปรอบๆ โต๊ะทำงาน เขาหยุดใกล้พอที่ฉันจะได้กลิ่นน้ำหอมอุ่นๆ ของเขา“นั่นแหละคือเหตุผลที่คุณต้องมา” เขากล่าว “ถ้าคุณอยู่ห่างๆ ข่าวลือก็จะยิ่งดังขึ้น คนจะคิดว่าผมกำลังซ่อนตัวคุณ การประชุมครั้งนี้สำคัญมาก เรากำลังวางแผนการใหญ่เพื่อต่อต้านเดเมียน และผมต้องการให้คุณอยู่เคียงข้างผม”ถ้อยคำเหล่านั้นที่อยู่ข้างๆ ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นใจ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ฉันรู้แล้วว่าฉันกำลังแพ้ในศึกครั้งนี้“ก็ได้” ฉันพึมพำ “แต่เราจะรักษาความเป็นมืออาชีพไว้เท่านั้น”ริมฝีปา

(มุมมองของแคลร์)ฉันก้าวเข้าไปในอพาร์ตเมนต์และปิดประตูเบาๆ จากนั้นก็เอนหลังพิงประตู หายใจถี่และไม่สม่ำเสมอหัวใจของฉันยังคงเต้นแรงจากช่วงเวลาอันแสนพิเศษที่ฉันได้ใช้ร่วมกับกาเบรียลในห้องประชุมเมื่อครู่ ฉันอยากให้เขากอดฉันไว้ในอ้อมแขนเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้มาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนา และในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันอยากให้เขาเข้ามาใกล้และจูบฉันอย่างลึกซึ้งตามที่ร่างกายฉันโหยหาแต่ฉันก็ดึงตัวออกห่าง หยุดเราไว้ก่อนที่เราจะก้าวข้ามเส้นอันตรายนั้นไป ฉันไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นต่อไปได้ การเข้าไปพัวพันกับเขาไม่ใช่เหตุผลที่ฉันมาที่นี่ และฉันรู้ว่าการเอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องส่วนตัวมักจะจบลงด้วยความหายนะเสมอฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถอดรองเท้าแล้ววางไว้ข้างประตู เดินไปที่โซฟาแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเบาะนุ่มๆ รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาอย่างเต็มที่ฉันวางกระเป๋าหนังไว้ข้างๆ แล้วค่อยๆ ลูบผมอย่างช้าๆ พยายามสงบความคิดที่วุ่นวายในใจ ฉันต้องตั้งสมาธิกับแผนการของฉัน เมื่อทำสิ่งที่ตั้งใจไว้เสร็จแล้ว ฉันจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองฉันดันตัวเองขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่มินิบาร์ หยิบไวน์แดงฝรั่งเศ

(มุมมองของกาเบรียล)ฉันยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้รสชาติของไวน์สีแดงเข้มซึมซาบลงบนลิ้นสักครู่ความโกรธค่อยๆ คุกรุ่นอยู่ในอกขณะที่ฉันมองเดเมียนจากอีกฝั่งของห้อง วิธีที่เขาพูดกับแคลร์เมื่อครู่ทำให้ฉันเดือดดาล แต่ฉันก็เคารพความปรารถนาของเธอเธอขอให้ฉันหลีกทางเพื่อให้เธอจัดการกับเขาเพียงลำพัง และฉันก็ทำตามนั้นแม้ว่าสัญชาตญาณทุกอย่างจะบอกให้ฉันเดินเข้าไปดึงเธอออกไปจากผู้ชายไร้ค่าคนนั้นก็ตามฉันวางแก้วลงและจับตามองกลุ่มนักธุรกิจรอบตัว หนึ่งในนั้นเป็นผู้บริหารอาวุโส โน้มตัวมาข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงสงสัย“กาเบรียล เล่าเรื่องแคลร์ให้เราฟังหน่อยสิ เธอทำงานให้คุณอยู่ใช่ไหม เราได้ยินข่าวลือกันมาบ้างแล้ว มีเรื่องราวมากกว่านั้นหรือเปล่า?”ฉันพยายามรักษาท่าทีให้สงบและควบคุมอารมณ์ “แคลร์เป็นผู้ช่วยผู้บริหารที่ยอดเยี่ยม ความสัมพันธ์ของเราเป็นเพียงความสัมพันธ์ในการทำงานแบบมืออาชีพเท่านั้น ฉันไม่สามารถอธิบายอะไรได้มากกว่านั้น”คำพูดเหล่านั้นราวกับคำโกหกตั้งแต่หลุดออกจากปาก ลึกๆ แล้วฉันรู้ความจริง ความรู้สึกของฉันที่มีต่อแคลร์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานอีกต่อไปแล้ว ทุกช่วงเวลาที่ฉันอยู่ใกล้เธอทำให้ฉันยิ

(มุมมองของกาเบรียล)เรารีบเดินฝ่าความวุ่นวายในห้องจัดเลี้ยงไปยังทางออก เสียงพูดคุยดังขึ้นรอบตัวเราขณะที่แขกกำลังพูดถึงสิ่งที่พวกเขาเพิ่งเห็นบนหน้าจอฉันอยู่ใกล้แคลร์ มือของฉันเอื้อมไปจับมือเธอโดยสัญชาตญาณ เธอหยุดกะทันหันและมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่มั่นคง“เราเดินออกไปจากที่นี่เหมือนกับว่าเราไม่ได้มีความหมายอะไรต่อกันเลย” เธอพูดเบาๆ แล้วค่อยๆ ดึงมือออกจากมือฉันฉันพยักหน้า เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการอย่างถ่องแท้ “ฉันเข้าใจ”เราก้าวออกจากอาคารสู่อากาศเย็นยามค่ำคืน และความวุ่นวายก็ปะทุขึ้นรอบตัวเรา แสงแฟลชจากกล้องส่องสว่างมาจากทุกทิศทางฝูงนักข่าวรออยู่ด้านนอก ตะโกนถามคำถามและยื่นไมโครโฟนมาทางเรา ฉันหรี่ตาลงด้วยความประหลาดใจ งานนี้ควรจะเป็นงานส่วนตัว จำกัดเฉพาะแขกผู้มีเกียรติเท่านั้น ไม่อนุญาตให้สื่อมวลชนเข้าไปข้างใน พวกเขามาถึงที่นี่ได้อย่างรวดเร็วได้อย่างไร?ฉันเหลือบมองแคลร์พลางสงสัยว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่า เธอก้าวเดินเข้ามาอย่างจังหวะพอดี สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นอ่อนไหวขึ้นทันที“คุณลอเรนต์คะ คุณช่วยเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นข้างในได้ไหมคะ” นักข่าวคนหนึ่

(มุมมองของเดเมียน)สายเงียบไปนานราวกับชั่วนิรันดร์ หัวใจฉันเต้นแรงในอกขณะที่ฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้น รอการตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อหญิงอีกฝั่งพูดขึ้น เสียงของเธอสงบและเป็นมืออาชีพ แต่คำพูดของเธอกลับบาดใจฉันราวกับมีดคม“ขออภัยครับ คุณลอเรนต์ แต่ข้อตกลงทางธุรกิจเป็นอันยกเลิก”ทุกอย่างในตัวฉันหยุดนิ่ง ฉันยืนนิ่งสนิทอยู่กลางห้องที่รกเลอะเทอะ จ้องมองผนังอย่างว่างเปล่าขณะที่คำเหล่านั้นค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในความคิดข้อตกลงนี้ควรจะเป็นทางรอดของฉันหลังจากความหายนะครั้งใหญ่ในงานเลี้ยง มันจะนำเงินมาให้ฉันหลายล้านดอลลาร์และช่วยซ่อมแซมความเสียหายครั้งใหญ่ที่แคลร์ก่อขึ้นในคืนนี้ มันเป็นตัวแทนของความหวัง หนทางที่จะกลับคืนสู่พลังและศักดิ์ศรี แต่ตอนนี้มันหายไปในประโยคเดียวอย่างเย็นชา เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและความโกรธแค้นที่เพิ่มมากขึ้น“ได้โปรดเถอะค่ะ” ฉันพูดอย่างรวดเร็ว เสียงสั่นเครือด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดขีด “ต้องมีอะไรที่เราทำได้สิคะ บริษัทของคุณติดต่อเรามาก่อน เรายังสามารถทำให้เรื่องนี้สำเร็จได้ แค่บอกฉันมาว่าต้องทำอะไรบ้าง แล้วฉันจะแก้ไขให้ทันที ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ ฉันทำให้ถูกต้องได้ ฉันมี