All Chapters of Puwede ba kitang sakyan, Luca? : Chapter 111 - Chapter 120

POV ni EmmaLumubog pa ang araw, nagpapadala ng mahabang mga anino sa master suite, ngunit ang lamig ng "tunay na mundo" ay hindi makatagos sa init na ibinalot ni Luca sa akin.Sa kalaunan, ang adrenaline ay naglaho patungo sa isang mabigat at kumportableng katamaran. Kumilos kami na parang mga tao sa isang panaginip, sa wakas ay nagtatanggal ng aming mga sarili mula sa navy duvet upang ayusin ang kaguluhan na inawan namin sa ibaba.Ang paglalakad pabalik sa kusina ay naramdamang parang hindi totoo. Ang natapon na Bordeaux ay mukhang isang crime scene sa puting tile, at ang aming itinapon na mga damit ay isang magulong bakas ng lagnat na lumamon sa amin. Hindi ako pinabayaan ni Luca na gumawa ng kahit ano. Kumuha siya ng isang roll ng paper towels at isang cleaner, na nagsisipol nang mababa habang pinupunasan niya ang mga pulang marka ng hapon."Dapat na akong umalis," bulong ko, pinapanood siyang magtrabaho. Inabot ko ang aking maong, ang aking puso ay nagsisimula nang tumakbo sa pag

POV ni EmmaAng tunog ng pagpatay sa makina ng kotse ni Hannah ay tila isang pisikal na hampas sa aking dibdib.Sa katahimikan ng master suite, ang mundo ay mabilis na nagbago mula sa isang santuwaryong nasisikatan ng araw patungo sa isang pook ng krimen kung saan nakataya ang lahat. Ang aking balat, na nakikiramdam pa rin sa mga natitirang sensasyon ng umaga, ay pinawisan nang malamig at nangilabot. Tumingin ako kay Luca. Wala na siya sa kama, at ang kaniyang mga galaw ay swabe at tahimik tulad ng sa isang mandaragit. Hindi siya mukhang ang lalaking katpapakain lang sa akin ng ubas at tumatawa; mukha siyang lalaking sasabak na sa giyera."Banyo. Bilis," bulong niya sa isang nakamamatay na tono.Hindi ako nakipagtalo. Hinablot ko ang malaking puting kamisa—ang isinuot ko buong katapusan ng linggo—at patakbong pumasok sa en-suite. Isinara ko ang mabigat na pintong marmol na lumikha ng tunog na parang putok ng baril sa tahimik na bahay. Isinandal ko ang aking likod sa malamig na bato, a

POV ni EmmaAng katahimikan sa Lodge ay naging isang mabigat na pasanin, isang makapal at hindi nakikitang kurtina na paulit-ulit kong natitisod sa tuwing papasok ako sa aming common room. Hindi naman sa nagmamaldita si Hannah; kabaligtaran nga. Masyado siyang mabait. Masyadong perpekto. Mula nang ipagtapat niya ang kaniyang damdamin para sa akin noong bakasyon sa aming bayan—isang pagtatapat na kailangan kong maingat at masakit na tanggihan—nagbago siya at naging "Best Friend of the Year." Maayos ang kaniyang pananamit, maayos ang kaniyang kilos, at napakasaya niya sa nakatatakot na paraan—isang bersyon ng kaniyang sarili na umiiral lang para patunayang hindi nadurog ang kaniyang puso.Nakaupo ako sa maliit na mesang gawa sa pine sa aming dormitoryo, nakatitig sa isang libro sa sosyolohiya, kahit na ang mga salita ay parang mga itim na langgam lang na gumagapang sa pahina. Nakahiga si Mia sa kaniyang kama, nakatalikod sa akin, ngunit nararamdaman ko ang kaniyang presensya—masiyasat,

POV ni EmmaAng mga neon na ilaw ng frat house ay naglabo at naging mga paikot-ikot na guhit ng kulay asul at pula habang ang tanong ni Ethan ay nakabitin sa hangin, na mas malakas na pumipintig kaysa sa bass sa sahig."Emma, tumingin ka sa akin. May iba ba? May... may nararamdaman ka ba para sa ibang tao?"Ang puso ko ay hindi lang basta pumupukpok; para itong isang nakakulong na ibon na mabilis na ibinapaypay ang kaniyang mga pakpak laban sa isang hawla na gawa sa konsensya at kulay prambuesang sutla. Tumingin ako sa mga mata ni Ethan—ang mga mata ng lalaking dapat ay "tamang" pagpipilian—at sa loob ng isang maikling segundo, naramdaman ko ang buong bigat ng kasinungalingang kinabubuhayan ko. Gusto kong sabihin sa kaniya. Gusto kong sumigaw na nalulunod ako sa isang pagmamahal na parang apoy sa kagubatan, napaganda at napakasakit, at ang bawat segundong ginugugol ko sa paghawak sa kaniyang mga kamay ay parang isang pagtataksil sa isang kaluluwa na naipangako ko na sa ibang tao."Eth

POV ni EmmaRumingkasa ang graba sa ilalim ng mga gulong ng kotse ni Luca habang humihinto kami sa Lodge, at ang tunog nito ay tila isang pagtataksil sa mabigat na katahimikan ng kalaliman ng gabi—alas-dos na ng madaling-araw. Nanatili akong nakasandal sa upuan ng pasahero nang mas matagal kaysa sa dapat, ang katawan ko ay pumipintig pa rin sa natitirang init mula sa kaniya, at ang aking kulay prambuesang damit ay lukot-lukot na tulad ng isang mapa ng aming nakaraang oras.Tumingin ako sa beranda, at ang dugo ko ay tila naging yelo.Nakatayo doon si Mia. Hindi siya naglalakad nang pabalik-balik o tumitingin sa kaniyang telepono; nakatayo lang siya, isang madilim at hindi gumagalaw na anino na pinaliligiran ng maDilaw na ilaw ng beranda. Pinagmasdan niya ang kotse nang may matalas na intensidad na nagpapadama sa akin na para akong nasa ilalim ng mikroskopyo."Umayos ka lang," bulong ni Luca, kahit na ang sarili niyang hawak sa manibela ay sobrang higpit na tila mababali na ang katad ni