All Chapters of วิศวะแฟนโหด: Chapter 41 - Chapter 50

"บ้า... อื้อ... เอาออกไปนะ" เธอเถียงเสียงสั่น แต่ช่องทางรักกลับตอดรัดนิ้วของเขาแน่นขึ้นไปอีก"ปากบอกให้เอาออก แต่ข้างในตอดนิ้วพี่ไม่หยุดเลยนะ" สกายเย้าแหย่ เขาเพิ่มจำนวนนิ้วเป็นสองนิ้ว ขยับเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ ก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นตามเสียงครางกระเส่าของคนใต้ร่าง "ตอบพี่ก่อน... รินเป็นของใคร""ของ... ของพี่กาย... รินเป็นของพี่กาย"คำตอบที่กลั่นออกมาจากความต้องการลึกๆ ในใจ ทำให้สกายพึงพอใจจนแทบจะทนไม่ไหว

ยี่สิบนาทีต่อมา ไอรินในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งคู่กับกางเกงขาสั้นสีดำก็เดินเช็ดผมที่เปียกชื้นออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมของเนยและเบคอนทอดลอยกรุ่นมาจากโซนครัวสกายกำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟฟ้า เขาสวมเสื้อยืดสีดำตัวใหม่ที่หยิบมาจากกระเป๋าเป้ของตัวเอง มือข้างหนึ่งถือตะหลิวพลิกเบคอนในกระทะ ส่วนอีกข้างกำลังคนไข่คนในกระทะใบเล็ก ท่าทางทะมัดทะแมงผิดกับภาพลักษณ์คุณหนูทายาทอสังหาริมทรัพย์อย่างสิ้นเชิงไอรินหยุดยืนมองภาพนั้นเงียบๆผู้ชายที่มักจะทำหน้านิ่งและจัดการทุกอย่างด้วยคำสั่ง กำลังยืนทำอาหารเช้าให้เธ

สกายเดินกลับมาถึงม้านั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอตามเดิม หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาเก็บใส่กระเป๋ากางเกงโดยไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใบหน้าหล่อเหลาหันมาหาเธอ รอยยิ้มอบอุ่นและสว่างไสวที่เธอเพิ่งตกหลุมรักเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขา“แดดเริ่มแรงแล้ว กลับคอนโดกันเลยไหม หรืออยากแวะกินอะไรก่อน” เขาถามเสียงนุ่ม เอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออกให้อย่างอ่อนโยนไอรินมองผู้ชายตรงหน้าผู้ชายที่จูบปลอบประโลมเธอในยามที่หวาดกลัว ผู้ชายที่เช็ดคราบกาวที่มือให้เธออย่างทะนุถนอม ผู้ชายที่บอกว่ารักเธอ... และผู้ชายคนเดียวกันที่ลอบแทงข้างหลังและบงการชีวิตเธอราวกับเป็นพระเจ้าหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความเจ็บปวดและความผิดหวังที่กำลังจะตีตื้นขึ้นมาเป็นน้ำตา เธอจะโวยวายตอนนี้ไม่ได้ เธอต้องรู้ความจริงทั้งหมดก่อน ต้องมีหลักฐานที่มัดตัวเขาให้ดิ้นไม่หลุดมากกว่าแค่ข้อความแชตประโยคเดียวไอรินบังคับกล้ามเนื้อบนใบหน้าให้ขยับ ยืนริมฝีปากส่งยิ้มหวานกลับไปให้เขา เป็นรอยยิ้มที่ฝืนและทรมานที่สุดในชีวิต“กลับคอนโดเลยก็ได้ รินเริ่มร้อนแล้ว” เธอตอบด้วยน้

"แค่ธันเข้าไปส่งรินที่คอนโดคืนนั้น... เขาก็บีบธันจนแทบไม่มีที่ยืนในวงการ" ธันวาพูดต่อ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "ธันขอโทษนะริน ธันเป็นแค่เด็กมหาลัยธรรมดาที่รับจ้างถ่ายแบบหาเงิน ธันไม่มีอำนาจอะไรไปสู้กับทายาทร้อยล้านอย่างเขาได้หรอก ถ้าธันไม่ยอมถอย อนาคตธันพังแน่"ความจริงที่ออกจากปากบุคคลที่สามมันชัดเจนและเจ็บปวดกว่าการอ่านข้อความในจอโทรศัพท์หลายเท่า สกายไม่ได้แค่ใช้อารมณ์หึงหวงโวยวาย แต่เขาใช้เส้นสาย อำนาจ และเงิน บดขยี้ชีวิตคนอื่นเพียงเพราะคนคนนั้นเข้ามาใกล้เธอนี่ไม่ใช่ความรัก... มันคือการควบคุมเบ็ดเสร็จไอรินรู้สึกเหมือนขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรง เธอต้องพิงแผ่นหลังเข้ากับตู้กดน้ำเพื่อพยุงตัวเองไว้ อาการปวดหัวเต้นตุบๆ เล่นงานอย่างหนัก"ธัน... เราขอโทษ" เธอเอ่ยเสียงสั่น รู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้เพื่อนต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ "เราไม่รู้เลยว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้""รินไม่ต้องขอโทษหรอก รินไม่ใช่คนผิด" ธันวาส่ายหน้า เขามองหน้าไอรินด้วยความเห็นใจอย่างแท้จริง นายแบบหนุ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ลดระดับเสียงลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ"รินระวังตัวไว้เถอะ" ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาข

"นั่นมันคือความเห็นแก่ตัว! ไม่ใช่ความรัก!" ไอรินตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบแก้ม "ถ้านายรักฉันจริง นายต้องไม่ทำร้ายฉันแบบนี้!""พี่ทำร้ายรินตรงไหน! พี่ดูแลรินอย่างดี พี่ปกป้องรินจากทุกอย่าง พี่ไม่เคยยอมให้ใครมาทำร้ายรินเลยสักครั้ง!""แต่นายนั่นแหละที่ทำร้ายฉันมากที่สุด!" ไอรินทุบกำปั้นลงบนอกกว้างของเขาเต็มแรง "นายรู้ว่าฉันเป็นโรคกลัวความมืด นายรู้ว่าฉันทรมานแค่ไหนเวลาที่แพนิก... แต่นายก็ยังใช้มันเป็นเครื่องมือ!"สกายหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น เขาพยายามจะจับมือเธอที่ทุบตีเขาอยู่ "ริน ฟังพี่...""อย่ามาแตะตัวฉัน!" เธอสะบัดมือออก ร่นถอยหลังไปจนชิดขอบเตียง "นายทำตัวเป็นพระเอกเข้ามาช่วยฉันตอนไฟดับ ทำตัวเป็นยานอนหลับให้ฉันพึ่งพา ทำเหมือนว่านายรู้สึกผิดกับแผลในใจตอนเด็กของฉันนักหนา... แต่ความจริงนายแค่ใช้ความอ่อนแอของฉัน เป็นโซ่ล่ามให้ฉันขาดนายไม่ได้ นายมันโรคจิต!"ข้อกล่าวหานั้นแทงทะลุกลางใจสกายอย่างจัง เขาก้าวไม่ออก รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปจนหมด"นายหลอกให้ฉันไว้ใจ หลอกให้ฉันคิดว่านายเปลี่ยนไปแล้ว... หลอกให้ฉันรักนาย" ไอรินพูดเสียงสั่นเครือ สะอื้นจนตัวโยน "ทั้งที่ค