All Chapters of วิศวะแฟนโหด: Chapter 21 - Chapter 30

“ฉันไม่ได้ประชด! ปล่อย!”ไอรินออกแรงสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุม เธอจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง... ไม่ใช่ผิดหวังที่เขามีผู้หญิงคนอื่น แต่ผิดหวังที่ตัวเองเผลอไปรู้สึกปลอดภัยในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้เมื่อคืนเธอเกือบจะเชื่อแล้ว ว่าเขาดูแลเธอเพราะความเป็นห่วงแต่พอมาเห็นภาพวันนี้ มันทำให้เธอตระหนักได้ว่า ผู้ชายที่ชื่อศิวัช ก็แค่จัดการทุกอย่างตามที่เขาต้องการ เขาอยากได้อะไรเขาก็ต้องได้ เขาอยากคุมชีวิตเธอ เขาก็ใช้ความอ่อนแอของเธอเป็นเครื่องมือ“แล้วก็นะ...” ไอรินถอยหลังออกมาก้าวหนึ่ง รักษาระยะห่างที่ปลอดภัย “ทีหลังถ้าจะลืมของ ก็หัดลืมไว้ที่ที่คนอื่นเขาไม่ต้องลำบากเอามาคืนให้”“ไอริน คุยกันให้รู้เรื่องก่อน” สกายพยายามจะเดินตาม“ไม่ต้องตามมา!” เธอตอกกลับเสียงแข็ง “ก็ไปดูแลเด็กของนายสิ จะมายุ่งอะไรกับฉัน!”พูดจบ ไอรินก็หมุนตัวเดินหันหลังกลับทันที สองขาก้าวฉับๆ ออกไปจากบริเวณใต้ตึกคณะวิศวะด้วยความเร็วที่แทบจะเรียกได้ว่าวิ่งหนีเธอไม่หันกลับไปมอ

มือที่กำลังเช็ดหน้าท้องแกร่งของเขาชะงักกึก ไอรินเม้มปากแน่น หลบสายตาลงมองผิวน้ำในกะละมัง“ยัง” เธอตอบเสียงแข็ง “อย่าคิดนะว่ามาทำตัวน่าสงสารตากฝนแบบนี้แล้วฉันจะลืมเรื่องที่นายทำวันนี้”“ผมไม่ได้... อยากให้คุณสงสาร”สกายลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มที่ปรือปรอยจ้องมองตรงมาที่เธอ มือหนาที่วางอยู่บนตักค่อยๆ ยกขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของไอรินข้างที่ถือผ้าขนหนูอยู่

ไอรินไม่ได้ตอบรับคำห่วงใยนั้น เธอหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาในห้องโดยสารสองวันที่ผ่านมา... ตั้งแต่คืนที่สกายตากฝนจนไข้ขึ้นและเธอยอมเช็ดตัวทำข้าวต้มให้ พอรุ่งเช้าไข้เขาลดลง หมอนั่นก็กลับไปทำตัวเป็นรูปปั้นหินเหมือนเดิม พวกเขากลับมาคุยกันปกติในฐานะคู่หมั้นหลอกๆ หน้ามหาลัย แต่ความรู้สึกบางอย่างมันไม่ปกติอีกต่อไปทุกครั้งที่หลับตา ภาพผู้หญิงที่ชื่อนินิวยืนเกาะแขนเขาก็ยังคงตามมาหลอกหลอน‘พี่สกายไม่เคยหวงของ หรือลืมของทิ้งไว้สุ่มสี่สุ่มห้าเลยนี่คะ’คำพูดของยัยเด็กรุ่นน้องนั่นตามมารังควานจนเธอหงุดหงิด และความหงุดหงิดนั้นก็เป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เธอเลือกที่จะมาดื่มกับกลุ่มเพื่อนที่มีธันวารวมอยู่ด้วย โดยไม่ได้บอก ‘ยานอนหลับ’ ส่วนตัวของเธอสักคำรถยนต์ค่อยๆ ชะลอความเร็ว เลี้ยวเข้าสู่ทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูของเธอ แสงไฟจากเสาไฟริมทางสาดส่องเข้ามาในรถ ไอรินขยับตัวเตรียมหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็ก“ถึงแล้ว ค่อยๆ ลุกนะ” ธันวาดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถ เขารีบเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยส

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนหรือขออนุญาต แต่มันคือการลงทัณฑ์และการครอบครอง เขากดริมฝีปากบดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วง รุนแรงจนไอรินได้รสฝาดของเลือดที่มุมปาก เธอพยายามจะเม้มปากแน่นเพื่อปฏิเสธการคุกคาม แต่สกายก็ใช้มือข้างที่ว่างบีบปลายคางของเธอ บังคับให้เรียวปากเปิดออกอย่างเอาแต่ใจทันทีที่ได้ช่องทาง ลิ้นร้อนชื้นก็แทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในอย่างตะกละตะกลาม เขาดุดัน จาบจ้วง และตักตวงทุกอย่างราวกับคนหิวกระหาย รสชาติของวอดก้าที่ติดอยู่ปลายลิ้นของเธอผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา สร้างความมึนเมาที่รุนแรงกว่าแอลกอฮอล์แก้วไหนๆ“อื้อ... อ่อย” ไอรินประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับตามมาประกบจูบซ

ไอรินไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน เธอหลับตาลง ซุกหน้าเข้าหาแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อครู่บวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สติของเธอค่อยๆ ดับวูบลงอย่างรวดเร็วสกายก้มลงมองใบหน้ายามหลับของคนที่ซุกอยู่ในอก เขายกมือขึ้นลูบเรือนผมของเธออย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักประทับจูบลงบนกระหม่อมบางเนิ่นนาน“เธอเป็นของฉันคนเดียว ไอริน...”เสียงทุ้มกระซิบฝากไว้ในความมืด เป็นคำประกาศสิทธิ์ที่ดุดันและเอาแต่ใจที่สุด ก่อนที่เขาจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับคนที่เขารักและหวงแหนที่สุดในชีวิต  ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปตามกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนทันทีที่ไอรินขยับตัวดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นรับแสงสว่างที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน สิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสรับรู้คือความว่างเปล่าของพื้นที่ข้างลำตัว อุณหภูมิบนฟูกฝั่งนั้นเย็นชืดไปแล้ว บ่งบอกว่าเจ้าของพื้นที่ลุกออกไปนานพอสมควรไอรินยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเสียดตึงบริเวณช่วงล่างทำให้เธอต้อ