Semua Bab วิศวะแฟนโหด: Bab 61 - Bab 70

อ้อมกอดที่รัดแน่นบริเวณหน้าลิฟต์ชั้นจีเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจของคนสองคนไอรินซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นอายฝนที่เธอคุ้นเคยซึมซาบเข้าสู่ปอด มันไม่ได้เจือปนไปด้วยความรู้สึกอึดอัดหรือถูกบีบบังคับเหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้วของร่างกายสกายไม่ได้ขยับตัว เขาปล่อยให้เธอกอดจนกว่าจะพอใจ วงแขนแกร่งที่ตวัดรัดร่างบางของเธอไว้สั่นสะท้านเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจเข้าออกที่ยังไม่กลับมาเป็นปกติ ชายหนุ่มเพิ่งผ่านการวิ่งขึ้นบันไดหลายชั้นและใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามงัดประตูลิฟต์เหล็กด้วยมือเปล่า“พี่กาย...” ไอรินเรียกชื่อเขาเสียงอู้อี้อยู่กับอก“ครับ” เขารับคำสั้นๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความแหบพร่าหญิงสาวค่อยๆ ผละใบหน้าออกจากแผงอกของเขา เธอเงยหน้าขึ้นสบตา นัยน์ตาคมกริบชั้นเดียวของสกายไม่ได้มีความดุดันหรือเกรี้ยวกราด มีเพียงร่องรอยของความกังวลที่ยังไม่จางหายไปหมด เขากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าของเธอที่มีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ตรงหางตาสกายยกมือขึ้นหมายจะเกลี่ยคราบน้ำตานั้นออก ทว่าไอรินกลับจับจ้องไปที่หลังมือของเขาแทนมันแดงเถือกและมีรอย

“การที่รินเอาชนะความมืดได้ ไม่ได้แปลว่ารินไม่ต้องการพี่แล้วนะสกาย” เธอกลืนน้ำลายลงคอ เปลี่ยนน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น “แต่ถ้ารินจะต้องมีใครสักคนอยู่ข้างๆ รินต้องการคนที่ยืนอยู่ ‘ข้างๆ’ จริงๆ ไม่ใช่คนที่ยืนอยู่ ‘เหนือ’ ริน แล้วคอยออกคำสั่ง”สกายรับฟังนิ่งๆ หัวใจที่เคยฝ่อแฟบเริ่มกลับมาเต้นแรงขึ้นทีละนิด“งั้นก็ฟังรินให้ดีนะ” ไอรินตั้งหน้าตั้งตาพูดเงื่อนไขใหม่ ข้อตกลงที่ไม่ได้เกิดจากการบีบบังคับ แต่เกิดจากความเต็มใจ “ถ้ารินจะคบกับใคร คนนั้นต้องไม่ทำอะไรลับหลังริน ไม่บงการชีวิตริน ไม่ใช้อำนาจไปข่มขู่คนอื่น และที่สำคัญที่สุด... เขาต้องให้อิสระรินในการตัดสินใจเรื่องของตัวเอง”เธอจ้องตาเขาเขม็ง “พี่กาย... ทำได้ไหม”คำถามนั้นไม่ใช่การท้าทาย แต่มันคือการเปิดประตูบานสุดท้ายให้เขาก้าวเข้ามาในฐานะคู่ชีวิตที่เท่าเทียมสกายมองหน้าผู้หญิงที่เขารักหมดหัวใจ ริมฝีปากหยักที่เคยเม้มแน่นค่อยๆ คลายออก แววตาที่เคยสิ้นหวังแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขาพลิกฝ่ามือ บีบกระชับมือของเธอตอบอย่างหนักแน่น“พี่ทำได้” เขาให้คำมั่นสัญญา น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น “พี่จะไม่ทำอะไรลับหลังริ

“ดูถูกกันเกินไปแล้ว” สกายหันมาทำหน้าดุไม่จริงจัง “ระดับศิวัช ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ ลุกมาเร็วๆ ถ้าช้าพี่จะเข้าไปอาบด้วยนะ”“ทะลึ่ง!” ไอรินคว้าหมอนใบเล็กปาใส่หลังเขา แต่สกายเบี่ยงตัวหลบได้ทันและเดินหายออกไปจากห้องนอนพร้อมเสียงหัวเราะบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการหยอกล้อในเช้าวันนี้ มันสว่างไสวและสดใสยิ่งกว่าแสงแดดด้านนอกเสียอีก ไอรินลุกจากเตียงด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...ครึ่งชั่วโมงต่อมาไอรินในชุดเสื้อยืดสีขาวตัวหลวมโพรกและกางเกงขาสั้นสีดำ เดินเช็ดผมที่เปียกชื้นออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมของเนยและแป้งที่กำลังถูกทอดกระทะลอยกรุ่นมาจากโซนครัว เรียกน้ำย่อยในกระเพาะให้เริ่มทำงานเธอเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ครัว ภาพที่เห็นทำเอารอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าสกายอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์มตัวเดิม เขากำลังยืนอยู่หน้าเตาไฟฟ้า มือข้างหนึ่งถือตะหลิวพลิกแพนเค้กแผ่นกลมในกระทะอย่างทะมัดทะแมง ท่าทางตั้งอกตั้งใจของเขาดูมีเสน่ห์จนไอรินอดไม่ได้ที่จะยืนมองอยู่เงียบๆเธอเดินเข้าไปหาเขาช้าๆ สอดท่อนแขนเรียวเข้ากอดรัดรอบเอวสอบจากทางด้านหลัง แนบแก้มลงกับแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างออด

“อืม พี่จัดการเรื่องพวกนี้เอง รินไม่ต้องกังวลนะ” เขาให้ความมั่นใจ “เราจะเดินเข้าไปบอกพวกท่านด้วยกัน ว่าเราเลือกที่จะคบกันเอง ไม่ใช่เพราะสัญญาทางธุรกิจบ้าบออะไรนั่น”ไอรินยิ้มรับ เธอเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้ เชื่อว่าเขาจะปกป้องและเคารพการตัดสินใจของเธอได้ในทุกสถานการณ์หญิงสาวยกมือซ้ายขึ้นมาดูอีกครั้ง แสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้ามาทางระเบียงตกกระทบกับเหลี่ยมมุมของเพชรเม็ดงามจนเกิดประกายระยิบระยับแหวนวงเดิม บนนิ้วนางข้างเดิม... แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปมันไม่ใช่โซ่ตรวนที่ใช้ล่ามอิสรภาพ ไม่ใช่พันธนาการที่ถูกสร้างขึ้นจากความหวาดกลัวหรือการบังคับขืนใจ แต่มันคือคำสัญญา คำสัญญาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเข้าใจที่พวกเขาสมใจจะคล้องมันไว้ด้วยกันไอรินเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังกอดเธออยู่ความสมบูรณ์แบบที่เขาเคยวางแผนไว้พังทลายลงไปหมดแล้ว แต่สิ่งที่ได้กลับมา มันกลับงดงามยิ่งกว่าการควบคุมใดๆผู้ชายหน้านิ่งคนนี้... ในที่สุดก็กลายเป็นหมาเชื่องๆ ของเธอแต่เพียงผู้เดียวสองวันต่อมารถยุโรปสีดำคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วเหล็กดัดอัลลอยเข้ามาจอดยังลานหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเลิศท

คุณหญิงศิริพรหันมามองสกายกับไอริน “แม่ภูมิใจในตัวแกนะสกาย ที่กล้าออกมารับผิดชอบและแก้ไขในสิ่งที่ตัวเองทำผิด ส่วนหนูไอริน... ป้าฝากดูแลหัวใจตากายด้วยนะลูก หมอนี่หน้ามันอาจจะดุไปหน่อย แต่ลึกๆ แล้วมันรักหนูมากนะ”“ค่ะคุณป้า รินจะดูแลเขาอย่างดีเลยค่ะ” ไอรินยิ้มรับอย่างอ่อนหวานคุณศจีส่ายหน้าเบาๆ เธอมองกองเอกสารบนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับไอรินอีกครั้ง แววตาของคนเป็นแม่ที่มักจะดุดันเสมอ บัดนี้หลงเหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ“แน่ใจเหรอว่าจะไม่เสียใจทีหลัง?” คำถามสุดท้ายถูกส่งออกมาเพื่อหยั่งเชิงไอรินไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว เธอตอบกลับด้วยเสียงที่ดังและชัดเจนที่สุด“หนูแน่ใจค่ะแม่”คำตอบที่หนักแน่นและไร้ความลังเลทำให้คุณศจีหมดข้อกังขาใดๆ อีกต่อไป นักธุรกิจหญิงถอนหายใจอีกรอบ ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้“เออ! ก็ได้ จะคบกันแบบไหนก็เรื่องของพวกแก ฉันขี้เกียจจะตามไปปวดหัวด้วยแล้ว” คุณศจีโบกมือปัด “แต่จำไว้นะสกาย ถ้าแกทำให้ลูกสาวฉันเสียใจเมื่อไหร่ ฉันไม่เอาแกไว้แน่ ต่อให้ต้องทุบบริษัทแกทิ้งฉันก็จะทำ”“ไม่มีวันนั้นหรอกครับคุณป้า” สกายรับคำอย่างหน