All Chapters of วิศวะแฟนโหด: Chapter 51 - Chapter 60

ชายหนุ่มค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่า เอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบแหวนวงนั้นขึ้นมากำไว้ในฝ่ามือแน่น แน่นจนเหลี่ยมมุมของเพชรบาดลึกเข้าเนื้อ แต่ความเจ็บทางกายไม่อาจเทียบได้เลยกับความเจ็บปวดที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายความว่างเปล่าของห้องและกลิ่นน้ำหอมของเธอที่เริ่มจางหายไป ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายเขาเพิ่งรู้ตัวว่า... เขาได้สูญเสียเธอไปแล้วจริงๆหยาดฝนเม็ดใหญ่เริ่มทิ้งตัวลงมากระทบหลังคารถแท็กซี่ตอนที่รถจอดเทียบหน้าอาคารคอนโดมิเนียมย่านใจกลางเมืองไอรินจ่ายเงินค่าโดยสารด้วยมือที่สั่นเทา เธอผลักประตูรถ ก้าวลงไปยืนท่ามกลางละอองฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาใต้กันสาด มือขวาคว้าหูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่แล้วออกแรงลากมันไปตามพื้นกระเบื้อง เสียงล้อพลาสติกเสียดสีกับพื้นดังครืดคราดสะท้อนก้องในความเงียบหญิงสาวพาร่างกายที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วเข้ามาในลิฟต์ นิ้วที่เย็นเฉียบเอื้อมไปกดปุ่มชั้นแปด ตัวเลขดิจิทัลสีแดงกระพริบเปลี่ยนไปทีละชั้น พร้อมกับก้อนเนื้อในอกซ้ายที่บีบรัดจนเจ็บร้าวเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ไอรินลากกระเป๋าเดินตรงไปยังห้องริมสุดทางเดิน เธอยกมือขึ้นกดกริ่งหน้าห้องรัวติดกันสามครั้ง ไม่ถึงอึดใจ บานประตูไ

เขาคิดว่าความใส่ใจและการดูแลของเขาในตอนที่เธออ่อนแอที่สุด จะสามารถลบเลือนวิธีการสกปรกพวกนั้นได้เมื่อเธอรู้ความจริงแต่เขากะพลาด... เขาประเมินความเกลียดชังของเธอในตอนจบต่ำเกินไปสกายทอดสายตามองควันบุหรี่ที่ลอยวน ปลายนิ้วคีบมวนบุหรี่ไว้โดยไม่ได้สูบต่อ ปล่อยให้มันค่อยๆ เผาไหม้ตัวเองไปเรื่อยๆ จนขี้เถ้าตกลงบนกางเกงยีนส์ เขารับรู้ได้ถึงความว่างเปล่าที่กัดกินอยู่ข้างใน มันหนาวเหน็บกว่าการยืนตากฝนเป็นร้อยเท่าครืด...เสียง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับสั่นเตือนเบาๆ หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาทำลายความมืดในรถสกายปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดผุดลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที'ริน'สายเรียกเข้าจากคนที่เขาเพิ่งสูญเสียไปก้อนเนื้อในอกซ้ายของชายหนุ่มเต้นกระหน่ำรุนแรง มือที่ถือบุหรี่อยู่สั่นสะท้าน เขารีบทิ้งบุหรี่ลงในที่เขี่ย เอื้อมมือขวาที่ยังมีแผลสดไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมานิ้วหัวแม่มือสั่นระริกลอยค้างอยู่เหนือปุ่มรับสายสีเขียว เขาอยากจะกดรับ อยากจะกรอกเสียงลงไปถามว่าเธอเป็นอะไร อาการแพนิกกำเริบใช่ไหม ต้องการให้เขาขึ้นไปหาไหมแ

“เขาบอกว่าเขาเป็นคนวางแผนเรื่องรูปหลุดคืนนั้นเองทั้งหมด เขาเป็นคนฉวยโอกาสปลดล็อกมือถือแกแล้วโพสต์มันลงไป เขายอมรับว่าเขาใช้วิธีสกปรกบีบให้ฉันต้องตกลงเรื่องงานหมั้น... เขาบอกว่าแกไม่รู้เรื่องอะไรด้วย แกเป็นแค่เหยื่อที่ถูกเขาหลอกใช้”ไอรินยืนแข็งทื่อ ร่างกายชาวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งสกายยอมรับผิด... ทั้งหมดเลยงั้นเหรอ?เขาไม่ได้อ้างว่าเธอเมาจนเรื้อน ไม่ได้โยนความผิดว่าเธอเป็นคนเริ่มถ่ายรูปเอง เขาปกป้องภาพลักษณ์ของเธอต่อหน้าแม่จนหมดจด ยอมเอาตัวเองเข้าแลกกับการเป็นคนเลวในสายตาผู้ใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์ทำไม... ทำไมเขาถึงทำแบบนี้“แล้วเช็คใบนี้...” เสียงของไอรินสั่นพร่า“ค่าชดเชย” คุณศจีตอบเรียบๆ “เขาขอถอนหมั้น และขอรับผิดชอบความเสียหายทางธุรกิจทั้งหมดที่อาจจะเกิดขึ้นจากการยกเลิกสัญญาร่วมทุนของเรากับบริษัทแม่ของเขา เขาใช้เงินส่วนตัวของเขาเองซื้ออิสระคืนให้แก โดยมีข้อแม้ข้อเดียว...”“...”“ห้ามฉันไปดุด่าหรือลงโทษแกเรื่องที่เกิดขึ้นเด็ดขาด”เข่าของไอรินอ่อนแรงลงจนยืนแทบไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างหมดสภาพ มือทั้งสองข้างวางแหมะอยู่บนหน้าตัก สั่นระริกจนควบคุมไม่ได้

“กูไหว” ไอรินตอบเสียงแหบพร่า ไม่ยอมเงยหน้าจากชิ้นงาน “เหลือทำแลนด์สเคปตรงนี้อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว ขืนพักตอนนี้ คืนนี้กูคงไม่ได้กลับคอนโด”“แต่มึงไม่ได้นอนมาสองวันติดแล้วนะริน ตั้งแต่วันที่มึงกลับไปคุยกับแม่...” นิชาลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน “กูรู้ว่ามึงอยากปั่นงานให้เสร็จ แต่สภาพมึงตอนนี้เหมือนคนพร้อมจะวูบได้ตลอดเวลา มึงฝืนตัวเองเกินไปแล้ว”คำว่า ‘ฝืน’ กระแทกเข้ากลางใจไอรินเม้มริมฝีปาก เลื่อนใบมีดคัตเตอร์เก็บเข้าฝักแล้ววางมันลงบนโต๊ะ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นนวดขมับตัวเอง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรับออกซิเจนเข้าปอด แต่อากาศในสตูดิโอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาวและฝุ่นกระดาษกลับยิ่งทำให้คลื่นไส้เธอรู้ตัวดีว่ากำลังฝืน ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่ฝืนที่จะทำตัวปกติ ฝืนที่จะไม่นึกถึงผู้ชายที่เพิ่งเดินออกไปจากชีวิต“กูขอไปล้างหน้าแป๊บหนึ่ง”หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นยืน อาการหน้ามืดเล่นงานจนต้องใช้มือค้ำโต๊ะไว้ชั่ววินาที นิชาทำท่าจะลุกขึ้นมาพยุง แต่ไอรินยกมือห้ามไว้ เธอเดินลากเท้าออกจากสตูดิโอ มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำหญิงที่อยู่สุดทางเดินน้ำเย็นจัดจากก๊อกถูกกวักขึ้นชโลมใบหน้า ไอรินเท้าแขนกับขอบอ่างล้าง

ไอรินรู้ดีว่าเขายังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ เมื่อวานตอนไปกินข้าวที่โรงอาหาร เธอมองเห็นแผ่นหลังกว้างของเขาไวๆ ตรงมุมตึก ตอนเดินไปห้องสมุด เธอก็เห็นรถยุโรปสีดำคันคุ้นตาจอดเทียบอยู่ไกลๆ เขาเพียงแค่เฝ้ามองเธออยู่ห่างๆ เว้นระยะห่างที่ปลอดภัย ไม่ก้าวก่าย ไม่คุกคาม และไม่พยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในพื้นที่ของเธอการกระทำที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของผู้ชายเผด็จการคนนั้น ทำให้กำแพงความโกรธที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาเริ่มสั่นคลอนความจริงที่ว่าเขาส่งคนไปข่มขู่ธันวามันยังคงเป็นเรื่องผิด แต่เมื่อเธอมองย้อนกลับไปถึงแววตาสิ้นหวังของเขาในคืนที่เธอปาแหวนใส่หน้า ความเกลียดชังมันก็ถูกแทนที่ด้วยความสับสนและ... ความคิดถึงใช่ เธอคิดถึงเขาคิดถึงกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นอายฝน คิดถึงอุณหภูมิร่างกายร้อนจัดที่คอยปัดเป่าความหนาวเย็น คิดถึงเสียงทุ้มต่ำที่คอยดุเวลาเธอดื้อรั้นอิสระที่ปราศจากเขามันช่างอ้างว้างและเงียบเหงาเหลือเกินไอรินถอนหายใจยาว สะบัดศีรษะไล่ความฟุ้งซ่าน เธอรูดซิปกระเป๋าเป้ เหวี่ยงมันขึ้นสะพายหลัง จัดการปิดไฟในสตูดิโอโซนของตัวเอง แล้วเดินลากเท้าออกไปที่โถงทางเดินบรรยากาศในตึกคณะยามดึกเงียบเชียบจนได้ยินเสีย