Lahat ng Kabanata ng วิศวะแฟนโหด: Kabanata 31 - Kabanata 40

เครื่องปรับอากาศภายในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยทำงานเต็มประสิทธิภาพจนอุณหภูมิเย็นเฉียบบรรยากาศรอบด้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยเรื่องเรียนดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ โต๊ะอ่านหนังสือตัวยาวฝั่งโซนหนังสือศิลปะและสถาปัตยกรรมถูกจับจองโดยกลุ่มนักศึกษาปีสามที่กำลังสุมหัวติวเข้มสำหรับควิซย่อยในบ่ายวันนี้ไอรินนั่งกอดอก มือข้างหนึ่งถือปากกาไฮไลต์สีเหลืองขีดเน้นข้อความในชีทเรียน แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่ตัวหนังสือเลยสักนิด“ริน”

“ให้กูไปบอกบรรณารักษ์ปรับแอร์ให้ไหม”“ไม่ต้องๆ กูโอเค ติวต่อเถอะ” ไอรินรีบปฏิเสธ มือขวายังคงถูกล็อกติดอยู่กับมือของสกายบนต้นขาของตัวเองใต้โต๊ะสกายยังคงทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน เขาหยิบแก้วชาเขียวที่ซื้อมาเลื่อนไปตรงหน้าเธอ“กินน้ำซะ เสียงแหบหมดแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนคนทั่วไปที่ห่วงใยแฟน

“อ๋อ มิน่าล่ะ นิวทักไปถามเรื่องไฟล์งานตั้งแต่เช้า พี่เขาก็ไม่ตอบเลย”คำพูดนั้นจงใจสื่อความหมายชัดเจน ไอรินหรี่ตามองเงาสะท้อนของรุ่นน้องในกระจกตู้เค้ก นินิวยังคงมีรอยยิ้มประดับใบหน้า แต่แววตาไม่ได้ใสซื่อเหมือนตอนที่เจอกันใต้ตึกวิศวะเมื่อวันก่อน ยัยเด็กนี่กำลังเปิดศึกสงครามประสาทอย่างโจ่งแจ้ง“อเมริกาโน่เย็นได้แล้วครับ” บาริสต้าเลื่อนแก้วพลาสติกมาตรงหน้าไอรินหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา “งั้นขอตัวก่อนนะ”“เดี๋ยวสิคะพี่ไอริน” นินิวเอื้อมมือมาแตะท่อนแขนของเธอเบาๆ ก่อนจะรีบชักมือกลับ “นิวมีเรื่องอยากจะคุยด้วยนิดหน่อย... เรื่องของพี่สกาย นั่งด้วยกันแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ”“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับเธอ” ไอรินปฏิเสธเสียงเรียบ“แน่ใจเหรอคะ” นินิวเอียงคอ “แม้ว่าเรื่องนั้น... มันจะเกี่ยวกับคืนที่พี่สกายพาพี่กลับคอนโดก็ตาม”ปลายเท้าที่กำลังจะก้าวเดินของไอรินชะงักกึกดวงตากลมโตตวัดมองหน้ารุ่นน้อง แววตาของนินิวเต็มไปด้วยความท้าทายและถือไพ่เหนือกว่า ไอรินสูดลมหายใจ

แสงแฟลชที่สาดกระทบใบหน้าของเธอตอนเมา มุมกล้องที่ถูกกดต่ำลงมา และใบหน้าด้านข้างของสกายที่นอนอยู่บนฟูกเตียงยิ่งมอง เธอก็ยิ่งเห็นถึงความผิดปกติอย่างที่นินิวตั้งข้อสังเกตไว้รอยย่นเล็กๆ ตรงหางตาของเขาไม่ใช่รอยย่นของคนที่กำลังหลับสนิท แต่มันคือรอยเกร็งกล้ามเนื้อของคนที่รู้ตัวว่ากำลังถูกถ่ายรูป ไอรินจำได้ดีว่าสกายเป็นคนตื่นง่ายแค่ไหน แค่เสียงปิดประตูเบาๆ เขายังรู้สึกตัว แล้วแสงแฟลชสว่างวาบในระยะประชิดขนาดนี้ เขาจะหลับลึกจนไม่รู้เรื่องได้อย่างไรและที่สำคัญที่สุด... รหัสผ่านมือถือเธอตั้งระบบสแกนใบหน้าควบคู่กับรหัสผ่านตัวเลขหกหลัก ในสภาพที่เธอเมาจนภาพตัดและตาแทบจะลืมไม่ขึ้น เธอไม่มีทางสแกนใบหน้าผ่านแน่ๆ และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่คนเมาไร้สติจะกดย้ำรหัสผ่านหกตัวได้อย่างถูกต้องแม่นยำจนเข้าไปถึงแอปพลิเคชันอินสตาแกรม พิมพ์แคปชันยาวๆ โดยไม่มีตัวสะกดผิดแม้แต่ตัวเดียว แล้วกดโพสต์ข้อสรุปเดียวที่เป็นไปได้ คือมีคนอื่นปลดล็อกมัน และคนที่มีโอกาสทำแบบนั้นได้... ก็มีแค่คนเดียวในห้องนั้นติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊กเสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลจากหน้าห้องดังขึ้น ไอริ

ปัง!บานประตูไม้ถูกปิดใส่หน้าสกายอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงกดล็อก 'กริ๊ก' สองจังหวะซ้อน บ่งบอกว่าคนข้างในไม่มีทางยอมเปิดมันออกมารับเขาเข้าไปอีกแล้วไอรินยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูที่เพิ่งปิดลง ร่างกายของเธอสั่นระริก หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดไหลอาบแก้มอย่างเงียบเชียบ เธอเกลียดเขา เกลียดที่เขาทำแบบนี้ และเกลียดตัวเอง... ที่ดันเผลอเอาหัวใจไปผูกไว้กับผู้คุมกรงขังอย่างเขาไปแล้ว