Semua Bab วิศวะแฟนโหด: Bab 71 - Bab 80

“ก็ไม่มีเรื่องให้ต้องหงุดหงิดนี่” สกายตอบหน้าตาย กระชับฝ่ามือที่จับกันอยู่ให้แน่นขึ้น “เรื่องผู้ใหญ่ก็เคลียร์จบแล้ว เรื่องของเราก็ชัดเจนแล้ว จะให้พี่มานั่งทำหน้ายักษ์ใส่หนูทำไมล่ะ”คำว่า ‘หนู’ ที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติทำเอาไอรินหน้าร้อนผ่าว เธอหันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่าง ซ่อนรอยยิ้มที่มุมปาก ผู้ชายคนนี้พอเลิกทำตัวเป็นเผด็จการ เขาก็เปลี่ยนโหมดมาเป็นคนคลั่งรักที่ขยันทำให้เธอใจสั่นได้ตลอดเวลารถยนต์แล่นมาถึงลานจอดรถข้างตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ทันทีที่รถจอดเทียบสนิท สายตาของนักศึกษาหลายคนที่นั่งอยู่บริเวณลานม้าหินอ่อนก็หันมามองเป็นจุดเดียว ข่าวเรื่องการถอนหมั้นและประกาศคบกันใหม่ด้วยความสมัครใจของเธอกับเขาแพร่สะพัดไปทั่วมหาวิทยาลัยเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เพจกอสซิปมหาลัยเมื่อวานแทบจะลุกเป็นไฟเมื่อมีคนตาดีไปเห็นพวกเธอสองคนเดินจูงมือกันซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยบรรยากาศที่ต่างจากตอนเป็นคู่หมั้นจำยอมลิบลับสกายดับเครื่องยนต์ เขาไม่ได้ออกคำสั่งให้เธอรอในรถเหมือนทุกที ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถ เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธออย่างรู้หน้าที่ไอรินก้าวลงจากรถ จัดการดึงชายเสื้อนักศึกษาให

“ไม่มีวันนั้นหรอกครับ” เขาตอบกลับด้วยความมั่นใจเกินร้อย “ผมจะไม่ยอมให้ใครมีโอกาสได้ทำแบบนั้นแน่”ธันวาพยักหน้ารับอย่างพอใจ เขาโบกมือลาไอรินและนิชา ก่อนจะเดินแยกตัวออกไปทักทายเพื่อนกลุ่มอื่น ทิ้งให้บรรยากาศตรงโต๊ะม้าหินอ่อนเหลือเพียงเพื่อนสนิทและแฟนหนุ่มไอรินเงยหน้ามองคนตัวโตข้างๆ ความรู้สึกโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ปมปัญหาทุกอย่างที่เคยค้างคาใจถูกคลายออกจนหมดสิ้น เธอไม่ต้องมาคอยนั่งหวาดระแวง ไม่ต้องคอยจับผิด ไม่ต้องรู้สึกผิดกับใครอีกต่อไป ชีวิตมหาวิทยาลัยที่เคยวุ่นวายกลับเข้าสู่ความปกติ... ปกติในแบบที่มีเขาอยู่ข้างๆ“พี่ต้องไปเรียนแล้วนะ” สกายก้มลงมาบอก ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา “ตอนเย็นเลิกคลาสแล้วรออยู่นี่นะ เดี๋ยวพี่เดินมารับ”“ไม่ต้องมารับก็ได้ รินกะว่าจะไปแวะซูเปอร์มาร์เก็ตหน้ามอก่อนกลับคอนโด” ไอรินตอบสกายขมวดคิ้วนิดๆ “จะไปซื้ออะไร ให้พี่พาไปสิ”“ก็...” ไอรินลากเสียงยาว แกล้งทำหน้าคิดหนัก ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกระซิบชิดใบหูของเขา “จะไปซื้อของสด... มาทำมื้อเย็นให้พี่กายกินที่คอนโดคืนนี้ไงคะ”คำเชิญชวนที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างทำเอาการเคลื่อนไหวของสกายหยุดชะงักไปทันที นัยน์ตา

“ไหนบอกว่าจะให้รางวัลรินไงคะ” เธอถามเสียงกระเส่า จงใจขยับสะโพกเบียดชิดกับส่วนอ่อนไหวของเขาที่เริ่มตื่นตัวภายใต้ผ้าขนหนูผืนบางสกายสูดลมหายใจเข้าลึก สันกรามขบแน่น เขาเอื้อมมือมาจับเอวคอดของเธอไว้หลวมๆ“พี่เตรียมรางวัลไว้ให้หนูทั้งคืนเลยค่ะ... แต่ตอนนี้ ดูเหมือนหนูจะอยากเป็นคนคุมเกมมากกว่า” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงท้าทายไอรินกระตุกยิ้มมุมปาก เธอเลื่อนมือขวาขึ้นมาโอบรอบลำคอแกร่ง ส่วนมือซ้ายกดน้ำหนักลงบนแผงอกด้านซ้ายของเขา ตรงตำแหน่งหัวใจพอดิบพอดี“งั้นรินขอรับรางวัลล่วงหน้าเลยนะคะ”พูดจบ เธอก็โน้มใบหน้าลงไปหาเขา ริมฝีปากสีแดงสดไม่ได้ทาบทับลงบนริมฝีปากของเขาอย่างที่สกายคาดคิด แต่ไอรินกลับเลื่อนเป้าหมายต่ำลงมา ประทับจูบลงบนแผงอกด้านซ้ายของเขาอย่างหนักหน่วงและเนิ่นนานสัมผัสอ่อนนุ่มที่กดทับลงมาตรงขั้วหัวใจทำเอาสกายเชิดหน้าขึ้น ครางเสียงต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่าน เขาจับจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่ริมฝีปากของเธอค่อยๆ ผละออก เผยให้เห็นรอยลิปสติกสีแดงสดรูปริมฝีปากที่ถูกประทับตราไว้อย่างชัดเจนบนผิวเนื้อสีขาวจัดของเขา มันคือรอยประทับตราจองที่ดุดันและเย้ายวนที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมา“เป็นของริ

ตอนพิเศษ 1 งานรับปริญญาของคนขี้หวงอากาศช่วงปลายเดือนพฤศจิกายนไม่ได้มีความหนาวเย็นอย่างที่ควรจะเป็น แสงแดดจัดจ้าช่วงสิบเอ็ดโมงเช้าสาดส่องลงมาทาบทับลานกว้างหน้าตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จนไอร้อนระอุเต้นระริกอยู่เหนือพื้นคอนกรีตไอรินยกมือซ้ายขึ้นพัดเบาๆ เพื่อไล่ความร้อนบริเวณลำคอ เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามไรผมที่ถูกดัดลอนและจัดทรงมาอย่างประณีตตั้งแต่ตีสาม ชุดครุยวิทยฐานะสีดำขลิบแถบสีประจำคณะที่สวมทับชุดนักศึกษาดูสง่างามและทรงเกียรติ แต่มันก็ทำหน้าที่เป็นฉนวนกักเก็บความร้อนชั้นดีจนคนใส่เริ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกอบอยู่ในเตาไมโครเวฟ“ริน ขยับมาหลบแดดตรงนี้หน่อย เดี๋ยวหน้ายมก่อนถ่ายรูปรวม”นิชาที่ยืนพิงเสาหินอ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของศาลาพักผ่อนกวักมือเรียก เพื่อนสนิทผมบ๊อบที่วันนี้รวบผมตึงเป๊ะอยู่ในชุดครุยเหมือนกันกำลังใช้พัดลมมือถือจ่อหน้าตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายไอรินก้าวถอยหลังเข้ามาหลบในร่มเงา สูดลมหายใจรับอากาศที่เย็นลงมาเพียงนิดเดียวเข้าปอด เธอก้มลงจัดระเบียบช่อดอกทานตะวันและตุ๊กตารับปริญญาตัวเล็กตัวน้อยที่หอบหิ้วอยู่เต็มสองแขนให้เข้าที่หนึ่งปีครึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับโกหกจากเด็กปีสามที่เค

“จ้าๆ แฟนก็แฟน” นิชาพยักหน้าล้อเลียน ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้น ยกมือขึ้นพัดตัวเองอีกรอบ “แล้วนี่พวกมึงวางแผนยังไงต่อ เรียนจบแล้วก็แยกย้ายกันไปทำงานเหรอ สกายต้องเข้าไปบริหารบริษัทที่บ้านเต็มตัวใช่ไหม ส่วนมึงก็ไปเป็นสถาปนิกหัวฟู”“อืม ก็คงตามนั้นแหละ” ไอรินตอบนิชาหรี่ตามองคนตัวโตที่ยืนโอบเอวเพื่อนเธออยู่ “แล้วสเตตัสล่ะจ๊ะ เรียนจบแล้ว... แต่งเลยไหม”คำถามตรงประเด็นของเพื่อนสนิททำเอาไอรินชะงัก ช่อดอกไม้ในมือดูหนักขึ้นมาอีกเท่าตัว เธอเม้มริมฝีปาก รู้สึกถึงความร้อนที่ลามขึ้นมาถึงใบหู เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่พวกเธอหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึง แต่การถูกถามโต้งๆ กลางงานรับปริญญามันก็ทำเอาตั้งตัวไม่ทันไอรินเหลือบสายตาขึ้นมองคนข้างตัว กะจะดูปฏิกิริยาของเขาว่าอึดอัดกับคำถามนี้ไหมแต่สกายไม่ได้มีท่าทีลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียวรอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงอยู่ นัยน์ตาสีเข้มทอดมองมาที่ไอรินด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและมั่นคงเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้หมด“ผมพร้อมนานแล้วครับ” สกายตอบนิชาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นดุจหินผา ไม่มีการพูดติดตลก ไม่มีการแบ่งรับแบ่งสู้ “รอแค่รินพยักหน้าคำเดียว พร