ก่อนที่ซูหว่านอี้จะไป เธอได้ติดต่อกับเสิ่นจือฮ่วนไว้ล่วงหน้าแล้วการพบปะกันครั้งนี้เป็นไปได้อย่างราบรื่น และซูหว่านอี้ก็อธิบายทุกอย่างตามที่ลู่อี้บอกลู่อี้พอใจกับผลลัพธ์มากเมื่อเดินออกมาจากบริษัทอี้ไห่ ลู่อี้เดินเข้าไปโอบไหล่ซูหว่านอี้ แววตาของร่างสูงเปล่งประกายอย่างคนอารมณ์ดี：“คืนนี้ไม่กลับบ้านดีกว่า ผมจะพาคุณไปลองร้านอาหารเปิดใหม่ ใช้เวลาที่มีแค่เราสองคน อี้อี้ วันนี้ขอบคุณคุณมากเลยนะ”ซูหว่านอี้คลี่ยิ้มบาง “ได้สิ”ลู่อี้ยังจำได้ว่าซูหว่านอี้ชอบกินอะไร เขาสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ ตอนที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟ ซูหว่านอี้ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ แต่ทันทีที่พายหมูคลุกซอสถูกยกเข้ามา ดวงตาของซูหว่านอี้ก็เอ่อคลอด้วยน้ำตา ภาพความทรงจำเมื่อปีที่เธอแตกหักกับคุณปู่แล้วระเห็จออกมาเริ่มทำธุรกิจในห้องเช่าเล็ก ๆ กับลู่อี้ ผุดเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ ตอนที่ลำบากที่สุด พายหมูหนึ่งชิ้นพวกเขายังต้องแบ่งกันกินคนละครึ่ง แต่คนที่เติบโตมาเหมือนเจ้าหญิงอย่างเธอกลับไม่รู้สึกเลยว่ามันลำบาก เพราะภาพฝันที่ลู่อี้เล่าให้เธอฟัง แค่ได้ฟังก็เหมือนอิ่มแล้ว ลู่อี้เคยโอบกอดและพูดกับเธอแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน “หว่า
続きを読む
