บททั้งหมดของ คุณหนูทิ้งอดีต ผัวใหม่โคตรปัง: บทที่ 1 - บทที่ 10

ซูหว่านอี้กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเรียวนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไปในที่สุดสายโทรศัพท์ที่เธอเฝ้ารอมานานถึงห้าปีก็ดังขึ้น... เป็นสายจากผู้ช่วยจ้าว คนสนิทที่คุณปู่ไว้วางใจที่สุด：“คุณหนูใหญ่ครับ การแต่งงานระหว่างคุณหนูกับคุณชายลู่ ได้ผ่านระยะเวลาทดสอบห้าปีที่ท่านประธานกำหนดไว้เรียบร้อยแล้วครับ ”“ท่านประธานมีคำสั่ง อนุญาตให้คุณหนูพาสามีกลับบ้านได้ และจะดำเนินการโอนทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของท่านมาเป็นชื่อของคุณหนูล่วงหน้า ไม่ทราบว่าคุณหนูสะดวกเมื่อไหร่ครับ？”“จริงเหรอ？！” ซูหว่านอี้ไม่อาจเก็บซ่อนความยินดีที่เอ่อล้นอยู่ในใจได้ เสียงที่เปล่งออกมาติดสั่นเล็กน้อย “ดีจังเลย ผู้ช่วยจ้าว！วันนี้เลย ฉันจะเข้าไปตอนนี้เลย！”หลังจากวางสาย เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก ดีจริง ๆ ！ในที่สุดคุณปู่ก็ยอมให้อภัยเธอ ที่เมื่อห้าปีก่อนเลือกเส้นทางชีวิตคู่ด้วยตัวเองโดยไม่สนใจความคิดเห็นของท่าน ยอมละทิ้งหน้าที่ในการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล รวมถึงสละตำแหน่งผู้สืบทอดเพื่อแต่งงานกับลู่อี้ด้วยนั่นพิสูจน์แล้วว่า... เธอไม่ได้มองคนผิดจริง ๆลู่อี้คือคนที่คู่ควรกับทุกสิ่งที่เธอเคยยอ

เมื่อเห็นเช่นนั้นสีหน้าของเหยียนชิงชิงก็พลันตึงเครียดขึ้น เธอรุดหน้าเข้ามาโดยไม่รู้ตัว “นั่นมัน…”“ใช่แล้ว！คุณพูดถูกแล้วล่ะ！” ลู่อี้เดินปรี่เข้ามาหยุดอยู่ข้างซูหว่านอี้ แล้ววางช่อดอกไม้กับกล่องของขวัญลงบนมือของเธอ “คุณเอาของขวัญกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวผมตามไป โอเคไหมครับ？”เหยียนชิงชิงตั้งใจจะพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกลู่อี้ส่งสายตาห้ามไว้เสียก่อนท่าทีร้อนรนของลู่อี้ชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่า เขาอยากให้เธอรีบไปจากที่นี่เร็ว ๆ ฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้ชายแขนเสื้อของซูหว่านอี้ค่อย ๆ กำแน่น เธอมองใบหน้าของลู่อี้ราวกับอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกจะกล้ำกลืนมันลงไป เพียงขานรับเบา ๆ “อืม รีบกลับมาล่ะ”เมื่อเดินพ้นประตูบริษัท น้ำตาที่ซูหว่านอี้พยายามกลั้นไว้ก็ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก หยดน้ำสีใสหยดลงบนหลังมือร้อนผ่าว แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอสูดหายใจลึก พยายามปรับอารมณ์ให้เข้าที่เข้าทาง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาผู้ช่วยจ้าว：“ผู้ช่วยจ้าวคะ แจ้งบริษัทอี้ไห่ให้ระงับความร่วมมือกับบริษัทลู่ซื่อไว้ชั่วคราว แต่อย่าเพิ่งให้คำตอบที่ชัดเจน ทำให้พวกเขาคาดหวังต

กลับมาถึงห้องนอนที่คฤหาสน์จิ่งหยวน ซูหว่านอี้รู้สึกหนาวเหน็บราวกับความเย็นซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก จนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอพยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มี เอื้อมมืออันสั่นเทาไขกุญแจลิ้นชักที่ถูกปิดผนึกมานานจนฝุ่นจับ เมื่อลิ้นชักถูกเปิดออก “ความทรงจำ” ที่อัดแน่นอยู่ด้านในก็ปรากฏออกมา：หินกรวดรูปหัวใจโปสการ์ดรูปหอไอเฟลสีซีด แผ่นเสียงไวนิลของวงเดอะบีเทิลส์ สร้อยเงินที่ลู่อี้เคยนั่งขัดเงาอย่างงุ่มง่ามเมื่อหลายปีก่อน... แล้วก็จดหมายหนึ่งปึกที่ถูกผูกด้วยริบบิ้น จดหมายพวกนั้นคือ “จดหมายรัก” ที่เขาเคยเขียนให้เธอทุกชิ้นล้วนเป็นเหมือน “ของแทนใจ” ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่าแต่ภาพเหตุการณ์ที่เธอได้เห็นกับตาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทำให้ความทรงจำเหล่านี้ไร้ค่าและจอมปลอมไม่ต่างอะไรจากหนังตลกฉากใหญ่ไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่างตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีอะไรจริงเลยแล้วเธอจะยังเก็บขยะเหล่านี้ไว้หลอกตัวเองอีกเพื่ออะไร？เธอกวาดสิ่งของทุกชิ้นในลิ้นชักลงถังขยะด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ราวกับโลกทั้งใบหมุนเคว้งอยู่ตรงหน้า ข้างขมับปวดตุบ ๆ ราวกับศีรษะจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เธอทิ้งกายล

ลู่อี้สูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความรู้สึกในใจไว้ ร่างสูงล้มตัวลงนอนข้างซูหว่านอี้“บริษัทเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ ผมก็ยิ่งยุ่งขึ้นทุกวันจนแทบไม่มีเวลาอยู่กับคุณเลย หว่านอี้...” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่จงใจแสดงออกมา“ มีของขวัญที่อยากได้หรือเปล่า？ จะเป็นอะไรก็ได้ ผมอยากชดเชยให้คุณทั้งหมดเลย”บ้าน รถ เครื่องเพชร กระเป๋า...... สิ่งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบก็หนีไม่พ้นของพวกนี้ แต่ซูหว่านอี้เติบโตมาท่ามกลางความพรั่งพร้อม สิ่งเหล่านี้เธอมีครบทุกอย่างมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่เคยรู้สึกว่ามันมีค่าหรือโหยหามันเลยสิ่งที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุด คือความซื่อสัตย์และความจริงใจของผู้ชายต่างหาก แต่ความจริงใจของลู่อี้ เห็นได้ชัดว่าโยนให้หมากินไปนานแล้ว“อืม......” ซูหว่านอี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ ฉันไม่มีอะไรที่อยากได้หรอก แต่ว่าตำแหน่งผู้แทนนิติบุคคลของบริษัท...... ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้คุณในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเรา ยังไงตำแหน่งนี้ก็ต้องคอยเซ็นเอกสารและจัดการเรื่องจุกจิกหลายอย่าง ฉันถือไว้เองก็ยุ่งยากเหมือนกัน”หัวใจของลู่อี้พลันหนักอึ้งรา

ซูหว่านอี้ขยายวิดีโอให้ใหญ่ขึ้น สายตาจับจ้องไปยังผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่างลู่อี้เธอร้องไห้จนสะอึกสะอื้น และเธอคือเคอเคอนางแบบตัวเล็กหน้าตาดีที่เสิ่นโยวหยางหามาพวกเขาอยู่ในคลับหรูแห่งหนึ่ง เสียงดนตรีดังก้องอึกทึก แต่เมื่อซูหว่านอี้เร่งเสียงจนสุดก็ยังได้ยินบทสนทนาของพวกเขาดังชัดเจน“ฮือ ๆ … ท่านประธานลู่… ฉันกลัว… เลขาของคุณดุมาก…” เคอเคอร้องไห้พลางขอร้องอ้อนวอน“เหยียนชิงชิง! ใจเย็นก่อน! ประธานเสิ่นยังอยู่ตรงนี้นะ! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” ลู่อี้ตะโกนลั่นก่อนจะผลักเหยียนชิงชิงออกอย่างแรง“ลู่อี้ตอนนี้ฉันใจเย็นไม่ลงหรอก! ฉันใจเย็นไม่ลง! คุณนั่งดื่มกับยัยผู้หญิงคนนี้ต่อหน้าฉันทั้งคืน! แถมยัยนี่ยังบังอาจนั่งตักคุณอีก! คุณจะให้ฉันใจเย็นยังไง!”เหยียนชิงชิงสติแตกไปแล้ว เธอทั้งข่วนทั้งตะกุยอย่างไม่คิดชีวิต“พอได้แล้ว! หยุดสักที! ประธานลู่ดูแลคนของตัวเองให้ดีก่อนเถอะครับ แล้วค่อยมาคุยเรื่องความร่วมมือกับอี้ไห่！” ประธานเสิ่นหยัดตัวขึ้นด้วยความโมโห เขาสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไปทันที......คลิปวิดีโอตัดจบลงเพียงเท่านั้นซูหว่านอี้นอนมาสก์หน้าบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเธอเคา