คุณหนูทิ้งอดีต ผัวใหม่โคตรปัง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“โอ๊ย ให้ตายเถอะ！” ร่างของเธอเสียหลักจนเซถลาไปข้างหน้า ทันใดนั้นเอง ฝ่ามือเรียวยาวเย็นเยียบข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือของเธอไว้ แรงบีบแน่นเสียจนเธอรู้สึกเจ็บ วินาทีต่อมา ราวกับโลกทั้งใบหมุนคว้าง ร่างของเธอถูกดึงกลับมาจนพุ่งกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างจัง “อึก——！”ซูหว่านอี้สูดลมหายใจด้วยความเจ็บ ความหอมเย็นของไม้ซีดาร์ผสมกับกลิ่นอายเกลือทะเลอ่อน ๆ พลันอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้น ความปั่นป่วนในกระเพาะก็ตีตื้นขึ้นมา “อุ๊บ——！”เธอรีบยกมือปิดปากทันทีน้ำเสียงทุ้มต่ำติดเย็นชาดังมาจากเหนือศีรษะ：“ไหวไหม？”เสียงนี้มัน......ซูหว่านอี้รีบเงยหน้าขึ้น ก่อนจะสบเข้ากับใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากขนนกยูงสีดำสันกรามคมชัด ริมฝีปากบางได้รูป ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากดำขลับราวกับสีของน้ำหมึก ลึกล้ำจนอ่านสิ่งที่อยู่ภายในไม่ออก แต่สิ่งที่สะดุดตายิ่งกว่านั้นคือ ผู้ชายคนนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำที่สวมทับไว้อย่างลวก ๆ เผยให้เห็นแผงอก หยดน้ำบนร่างกายไหลผ่านแผงอกแน่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลงมาถึงเอวสอบและหน้าท้องแกร่ง ภายใต้กางเกงว่ายน้ำสีดำ คือเรียวขายาวได้สัดส่วนราวกับน

เมื่อกี้น่าจะถามเขาไปแท้ ๆคนที่ใกล้จะกลับมาโสดเต็มตัวอย่างเธอ ถึงเวลาต้องทำความรู้จักคนใหม่ ๆ บ้างแล้วล่ะซูหว่านอี้เดินกลับมาถึงห้องพักด้วยความรู้สึกเสียดายเมื่อเปิดเครื่องโทรศัพท์ ข้อความและสายที่ไม่ได้รับกว่าร้อยรายการหลั่งไหลเข้ามาราวกับเขื่อนแตก——ส่วนใหญ่เป็นของลู่อี้เขารีบร้อนตามหาตัวเธอขนาดนี้เลยเหรอ？ในที่สุดก็คิดได้ แล้วเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอขึ้นมาหรือไง？ซูหว่านอี้พยายามกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจเอาไว้ กดโทรกลับไปยังเบอร์ที่แสนคุ้นเคยด้วยก้านนิ้วสั่นระริกอีกด้านหนึ่งลู่อี้ยืนอยู่ที่มุมหนึ่งในโถงทางเดินโรงพยาบาล มือหนาคีบบุหรี่ไว้ เถ้าบุหรี่สีเทาค่อย ๆ ร่วงหล่นลงพื้นทีละนิด ๆ เหยียนชิงชิงพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่รักษาลูกในท้องไว้ไม่ได้ เธอร้องห่มร้องไห้ตลอดทั้งคืน จนร่างกายอ่อนแรงถึงได้ผล็อยหลับไป ลู่อี้ซักไซ้เธอครั้งแล้วครั้งเล่าว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงตกเลือดได้ แต่เธอกลับยังคงยืนกรานหนักแน่นว่าไม่ได้หยิบอะไรกินมั่ว ๆ แต่ผลตรวจเลือดที่ออกมากลับยืนยันว่า：เธอใช้ยายุติการตั้งครรภ์เกินขนาด จนเป็นสาเหตุให้เกิดภาวะตกเลือดอย่างรุนแรง แม้ลู่อี้จะไม่อยากสงสัยซูหว่านอี้

“ดึกขนาดนี้อะนะ？” ฉินเฟิงหัวเราะ “คือได้รับเซอร์ไพรส์จากหว่านอี้ เลยอดใจไม่ไหวอยากอวดให้คนอื่นรู้？”คำถามนี้ยิ่งทำให้ลู่อี้หงุดหงิดใจกว่าเก่า “ยังสักหน่อย หว่านอี้ยังไม่กลับมาเลย”คนปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “ได้ เจอกันที่คลับแล้วกัน”ตอนที่ลู่อี้หยิบเสื้อคลุมเตรียมจะออกไป เสียงเรียกแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ดึกขนาดนี้จะไปไหน？"ไม่รู้ว่าเหยียนชิงชิงมายืนอยู่ในมุมอับบนโถงทางเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอสวมชุดนอนกระโปรงสีขาว ใต้ดาดำคล้ำและเบ้าตาลึก ภายใต้แสงไฟสลัว เธอดูเหมือนวิญญาณอาฆาตที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาจากความตายแผ่นหลังของลู่อี้พลันเย็นวาบ：“ไม่พักผ่อนอยู่ในห้องดี ๆ ล่ะ มายืนทำอะไรตรงนี้？คุณหมอบอกแล้วนี่ ว่าคุณต้องพักฟื้นดี ๆ......”เหยียนชิงชิงจ้องเขาเขม็ง “ลู่อี้ คุณไม่รักฉันแล้วใช่ไหม？”ตั้งแต่ที่เธอได้สติหลังจากแท้งลูก ก็ถามคำถามนี้กับเขาไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งลู่อี้จัดปกเสื้อด้วยความรำคาญใจ “ชิงชิง เลิกยึดติดกับเรื่องนี้สักทีได้ไหม？วันนี้วันเกิดผมนะ......”ลู่อี้ไม่ได้ตั้งใจจะเปรียบเทียบ เพราะเหยียนชิงชิงเพิ่งจะเสียลูกไป เขารู้ดีว่าในใจเธอเจ็บปวดมากแค่ไหน เขาเองก็ใช่ว่าจะไ

“ยัยบ๊อง รักแท้ไม่ใช่รักที่เธอต้องทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียวนะ สิ่งที่เรียกว่ารักแท้น่ะคือการที่ต่อให้เธอยืนอยู่เฉย ๆ คนที่รักเธอก็จะเดินเข้าหาเธอเอง”ซูหว่านอี้ยกมือเช็ดน้ำตา："หลังเลิกกับลู่อี้แล้ว ฉันจะไม่เชื่อในความรักอีก บนโลกนี้คงไม่มีความรักที่บริสุทธิ์เหมือนของพ่อกับแม่ฉันอีกแล้ว......แต่น่าเสียดายที่พวกท่านรักกันแค่สองคน ฉันมันข้อยกเว้น "หัวใจของเสิ่นโยวหยางเจ็บแปลบเธอย้อนนึกถึงตอนที่ซูหว่านอี้ยังอายุได้เจ็ดขวบ แม่ซึ่งเป็นแพทย์เดินทางไปช่วยควบคุมโรคระบาดที่แอฟริกาใต้แต่กลับติดเชื้อเสียเอง พ่อของซูหว่านอี้จึงไม่ลังเลที่ไปอยู่เคียงข้างท่านและสุดท้ายทั้งสองก็จากโลกนี้ไปพร้อมกัน จนวาระสุดท้ายของชีวิต ทั้งคู่ยังคงกุมมือกันแน่น แต่กลับทิ้งลูกสาวไว้เพียงลำพัง"เธอจะต้องได้เจอรักแท้แน่นอน อย่าตัดสินทุกอย่างเพราะความผิดพลาดแค่ครั้งเดียวสิ " เสิ่นโยวหยางเอ่ยปลอบเสียงเบาแต่ซูหว่านอี้กลับส่ายหัวอย่างหนักแน่น “ไม่ ไม่แล้วล่ะ”ซูหว่านอี้ว่าจบ ก็เงยหน้าขึ้นมองวิวท้องถนนนอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า："อีกไม่กี่วันพอกลับไป ฉันว่าจะยอมแต่งงานเพื่อธุรกิจตามที่

พอคิดว่ายาทำแท้งขวดนั้นลู่อี้ตั้งใจเตรียมไว้ให้ซูหว่านอี้กิน สุดท้ายกลับถูกเธอกลืนลงท้องไปเพราะความโลภชั่ววูบ จนเธอต้องสูญเสียลูกชายในครรภ์ที่ใกล้เป็นรูปเป็นร่างไป......เหยียนชิงชิงก็เกลียดซูหว่านอี้เข้าไส้โดยเฉพาะเมื่อเห็นสายตาที่ลู่อี้ใช้มองซูหว่านอี้……ตั้งแต่ซูหว่านอี้กลับมาสายตาของลู่อี้ก็ไม่เคยละจากใบหน้าของเธอเลย เหยียนชิงชิงก็ยิ่งแค้นเข้าไปอีกเธอเดินเข้าไปร่วมวงสนทนา ก่อนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเสแสร้ง：“พี่หว่านอี้ พี่ไปเขาเทียนซานเพื่อประธานลู่จริง ๆ เหรอ？ลำบากพี่แล้วนะคะ พวกเรากำลังรอดูของดีอยู่เลย ”สายตาสามคู่มองตรงไปที่เธอเป็นตาเดียว เฝ้ารอว่าเธอจะทำอะไรต่อไปซูหว่านอี้กวาดสายตามองทั้งสามคนทีละคน แววตาของคนพวกนี้เต็มไปด้วยความคาดหวังและความละโมบโลภมากไม่ต่างกันเลยเธออดแค่นหัวเราะในใจไม่ได้ในที่สุดเธอก็หยัดตัวลุกขึ้นเดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง แล้วหยิบของชิ้นเล็ก ๆ รูปร่างบิดเบี้ยวที่ใส่ไว้ในถุงผ้าธรรมดา ๆ ออกมา ก่อนจะยื่นให้ลู่อี้“ขอโทษนะ ลู่อี้” น้ำเสียงของเธอยังคงแหบแห้งเหมือนเคย “ตอนที่ไปถึงเทียนซานฉันก็ล้มป่วยจนนอนซมไปสองวันเต็ม ไม่มีแรงเหลือที่จะปีนเขาต่อ เลยได้