All Chapters of Born to be เล่นกับรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“แล้วงานวาดวันนี้เสร็จแล้วเหรอคะ?” บ่ายเบี่ยงประเด็นจนพี่สองอมยิ้ม“เรียบร้อย รอจัดแสดงวันงาน”“พี่สองวาดกี่รูปเหรอคะ?”“รูปวันนี้ที่เสร็จเป็นรูปที่สาม” มีสามผลงานสินะที่จะโชว์ อยากเห็นอีกสองผลงานจัง วันงานฉันจะไปคณะพี่สองให้ได้เลยต้องปลีกตัวเองออกจากคณะไปเดินเตร็ดเตร่บ้าง “ตอนเที่ยงพี่มารับ”“พรุ่งนี้พี่สองไม่มีเรียนเหรอคะ”“ไม่มี” พรุ่งนี้ก็เริ่มเตรียมงานมหาลัยแล้วด้วยสินะ ส่วนฉันก็ไม่มีเหมือนกันที่ต้องอยู่คณะก็เพราะงานโมเดลล้วนๆ “พี่กลับก่อน ต้องกลับไปวาดรูปต่อ”“ค่ะ” ร่างสูงลุกขึ้นตามด้วยฉันที่ถือถุงหิ้วเดินไปส่งเขาที่รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ที่สวมหมวกกันน็อกและขับออกจากมหาลัยไป ส่วนฉันก็กระโดดโลดเต้นและพาตัวเองมาถึงคลาสเรียนก็เห็นยัยเกี๊ยวนอนหลับตีพุง คือกินเสร็จก็นอนเลยเหรอยัยเพื่อนคนนี้! ขี้เกียจซะจริง ฉันหยิบเครื่องดื่มชูกำลังขึ้นมาดื่มและหยิบมือถือมาดูข้อความที่พี่สองส่งมาก็ทำให้รอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้า ตั้งแต่เจอกับเขาฉันยิ้มบ่อยมากแค่ไหนกันนะ รับรู้แค่ว่าพี่สองทำให้ฉันยิ้มได้และฉันก็ทำให้เขายิ้มได้ก็แล้วกันSxng :: กินอะไรหรือยังครับ หิวหรือเปล่า?Sxng :: พี่ซื้อของกินไปให้ อยู่ก

Born to be: 9 :หายไปงานมหาลัยผ่านพ้นไปเรียบร้อยและฉันเองก็ทำโมเดลเสร็จพอดี ก็ได้เริ่มงานใหม่สิรออะไร หลังจากวันนั้นผ่านไปฉันกับพี่สองเราก็ขาดการติดต่อกันไปเลย ฉันเล่าเรื่องนี้ให้ยัยเกี๊ยวฟังเพื่อนก็คืออยากจะตบนังชาเน่าเหลือเกิน แต่ก็นะตบให้ได้อะไรกันในเมื่อฉันไม่ใช่แฟนจริงๆ ของพี่สองนี่นา อีกอย่างหล่อนเป็นคนสำคัญของเขาที่ไม่มีวันลืมไปได้ฉันก็เลยคิดว่าตัวเองควรอยู่กับตัวเองดีกว่า ไม่อยากส่งข้อความ ไม่อยากโทรด้วย กลัวจะไปรบกวนเดี๋ยวจะโดนตวาดกลับมา เหอะฉันถอนหายใจวางมือจากการออกแบบงานใหม่ทันที ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี ตอนนี้เวลาสามทุ่มนิดๆ จึงลุกขึ้นปิดไฟตรงกระดานที่ออกแบบไปได้ประมาณ 30% หยิบมือถือกับเงินสดพกติดตัวออกจากห้อง สวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีดำกับกางเกงขาสั้นสีดำ ผมก็มัดรวบเป็นมวยออกจากห้องเห็นคิงกับชุนและแต้งท์นั่งเล่นเกมกันอยู่“จะไปไหน?”“พี่จะลงไปกินก๋วยเตี๋ยวหน้าคอนโด หิว”“อืม”“ผมไปด้วยได้ไหมครับ” แต้งท์ลุกขึ้นยืนพลางหยิบเสื้อยืดสีขาวมาสวมทันทีทิ้งจอยเกมให้ชุน “หิวเหมือนกัน”“ได้สิ คิงกับชุนเอาด้วยไหม?”“ไม่ครับ มึงล่ะ” คิงถามชุนที่ส่ายหน้าไปมาและหัน

“ทำไมนายดูสนใจเรื่องของฉันจัง” เอาหลอดคนแก้วชาที่ออกหวานนิดๆ กินควบคู่กับส้มตำคงจะเข้ากันน่าดู หากแต่ว่าคำถามของฉันทำให้คนตรงหน้าถึงกับนิ่งไปทันที “ดูนายเป็นห่วงเป็นใยฉันมากเลยนะ”“ก็พี่เคลียร์เป็นห่วงผม ผมก็เลยเป็นห่วงพี่เคลียร์เรื่องนี้ด้วยไงครับ”“งั้นเหรอ” เขาพยักหน้ารับพลางยิ้มกว้าง ซึ่งฉันก็ไม่ได้คิดอะไรจึงพยักหน้าตอบเป็นการเข้าใจ รอไม่นานอาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟแต่ก่อนจะกินฉันก็ห้ามแต้งท์ไว้เพื่อถ่ายรูปอาหารเอาลงไอจีนั่นแหละ พอได้รูปก็ลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อยพร้อมพูดคุยกับแต้งท์ไปด้วย อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายจากเรื่องเมื่อหลายวันก่อน ไอ้กล่องสีน้ำมันที่ซื้อเอาไว้ให้เขาสุดท้ายฉันก็เอามันเก็บไว้ในตู้แทน แค่น้อยใจนิดหน่อยที่เขาเข้าข้างแฟนเก่าตัวเอง ไม่สิ น้อยใจบ้าอะไรเคลียร์ เลิกคิดถึงเรื่องนั้นสักที! มันผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปสิ เขาจะโทรไม่โทร จะส่งข้อความหรือไม่ก็สุดแล้วแต่เขาเลย ต่อให้ฉันส่งไปหรือโทรหาสุดท้ายความเฉยเมยก็ถูกส่งตรงมาที่ฉันอยู่ดีนั่นแหละฉันกับแต้งท์ดูหนังเรื่องที่เคยอยากดูกับพี่สอง ดูจบก็เป็นเวลาบ่ายแก่นิดๆ ฉันก็เลยให้แต้งท์พาไปที่สวนสาธารณะเพื่อมานั่งผ

เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย พี่สองก็ยอมขยับออกพลางปรับเตียงให้ฉันแบบกึ่งนั่งกึ่งนอน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงข้างฉันและเอื้อมมือมาวางบนแขนข้างที่เข้าเฝือก“เคลียร์รู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่ชอบคนที่พูดไม่คิด” เหอะ จะหาว่าฉันพูดตอนนั้นคือพูดไม่คิดสินะ แล้วนังเด็กคนนั้นพูดออกมากลั่นกรองออกมาแล้วงั้นสิ “พี่ไม่ชอบที่เคลียร์พูดแบบนั้นกับพี่”“แบบไหนคะ?”“เคลียร์พูดเหมือนพี่จะตกลงเป็นชู้กับชา”“หรือไม่จริง รักหล่อนไม่ใช่เหรอคะ” ประชดประชันเขา ไม่สนหรอกนะว่าจะโกรธหรือไม่โกรธ“พี่ไม่อยากจำภาพเคลียร์แบบวันนั้น” คำตอบของพี่สองทำให้ฉันขมวดคิ้วสบตากับเขาที่จ้องหน้าฉันนิ่งๆ “พี่อยากจำภาพเคลียร์ตอนที่เราไปเดตกันครั้งแรก”“พี่สอง...”“พี่ตกลงคบกับเคลียร์เพราะอยากลืมชา แล้วจะให้พี่กลับไปหาชาทำไม” โทนเสียงนุ่มลึกของพี่สองดับอารมณ์ที่คุกรุ่นในใจของฉันจากที่เดือดปะทุกลายเป็นมอดลงเรื่อยๆ “ถ้าพี่รอชา พี่คงไม่คบกับเคลียร์”“แต่พี่สองดูแคร์หล่อน พี่สองตวาดเคลียร์ไม่รู้เหรอว่าเคลียร์...” กลืนก้อนสะอึกนั้นลงคอ “หายไปอีก”“เคลียร์น่าจะรู้ว่าพี่หาย พี่หายไปไหน”“คงไปหายัยชามั้งคะ?” ทั้งที่รู้ว่าพี่สองหายไปเขาไม

Born to be: 11 :อยู่กับพี่สอง“แกเป็นยังไงบ้างเคลียร์”“ไม่เป็นไร แค่แขนหักคงออกแบบงานไม่ได้ ฉันต้องโดนคมกริชด่าแน่เลยอะเกี๊ยว”“เอาน่า คมกริชไม่น่าจะใจร้ายขนาดนั้น เห็นแกสภาพนี้ด่าก็ไม่ไหวปะ”“แล้วฟินน์...”“หมอนั่นไปต่างจังหวัดกับครอบครัว เลยบอกว่าเจอกันที่มหาลัย”“เขาเป็นห่วงฉันไหม?”“ห่วงที่สุด อยากจะรีบกลับด้วยซ้ำแต่ฉันก็ห้ามไว้ก่อน เดี๋ยวขับรถกลับรีบๆ จะตายห่าซะก่อนมาเจอแก”ฉันถอนหายใจสบตากับเกี๊ยวที่มาเยี่ยมฉันตั้งแต่เช้า มาถึงก็เห็นพี่สองกำลังพาฉันเข้าห้องน้ำและช่วงบ่ายก็น่าจะได้กลับบ้านก็เลยบอกให้พี่สองกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน ตอนแรกก็บอกว่าไม่เป็นไรพอเกี๊ยวมาก็เลยยอมไป ดังนั้นพออยู่กับเพื่อนสองคนก็เลยเอ่ยปากเล่าเรื่องคิงให้เพื่อนฟัง เกี๊ยวที่สวมเสื้อกล้ามมสีดำเอวเลยและทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก สวมกระโปรงยีนส์สั้นอวดเรียวขายาว ผมก็ปล่อยสยายดัดลอนใหญ่แต่งหน้าจนสวยเวอร์วัง บอกแล้วฉันกับยัยเกี๊ยวน่ะเหมือนกันตรงที่ว่าเวลาเรียนจะเซอร์ เวลาแต่งตัวธรรมดาก็คือแซ่บพริกร้อยสวน“ควรทำยังไงดี”“ทำอะไรได้ล่ะ คิงเองก็เป็นห่วงแก แกเองก็เป็นห่วงน้อง... เรื่องแบบนี้มันพูดยากว่