Lahat ng Kabanata ng Born to be เล่นกับรัก: Kabanata 31 - Kabanata 40

ห้องก็ออกจากใหญ่โตมีห้องนอนห้องเดียว นอนกับพี่สองก็แอบเขินแอบหวั่นไหวเป็นบ้าเลยเคลียร์! พี่สองเป็นเสือซุ่มซะด้วยสิ แล้วคำว่าไอ้เสือซุ่มเนี่ยคืออะไร ยังไงฉันก็ไม่รู้เหมือนกันอะ “พี่ต้องเข้าห้องวาดรูป”“ค่ะ”“ขอเวลาหนึ่งชั่วโมง” พยักหน้ารับพี่สองก็เดินมาหยุดตรงหน้าพลางกดจูบลงบนหน้าผากฉันอย่างแนบแน่น “เสร็จพี่ทำอะไรให้กิน ในตู้เย็นมีของกินเล่นอยู่”“รู้แล้วค่ะ”“ตามสบายนะ คิดว่าอยู่ห้องตัวเองก็ได้”“ขอบคุณนะคะพี่สองที่ให้เคลียร์มาอยู่ที่นี่ด้วย” เขาเอื้อมมือมาประคองแก้มฉันและโน้มใบหน้ามาจรดจูบลงบนแก้มจนต้องเอียงใบหน้าหนีด้วยความเขินอาย รับมุมนี้ของพี่สองไม่ทันจริงๆ เลยตัวฉัน“อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันครับ”พี่สองพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนไป อย่างน้อยฉันก็อยากให้เขามีเวลาส่วนตัวของตัวเองนะ เขาชอบอะไรหรืออยากทำอะไรเงียบๆ คนเดียวฉันก็ไม่คิดจะขัดเลยสักนิด เพราะมันเป็นความสุขของเขาฉันก็ยินดีเสมอ ให้หลังพี่สองออกไปฉันก็เอาเสื้อผ้าออกจากระเป๋าเป้แขวนไว้ข้างๆ เสื้อผ้าของพี่สอง ส่วนข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็เอาไปตั้งไว้ตรงหน้ากระจกห้องน้ำและห้องแต่งตัวเป็นอันเสร็จ เหลือแค่อุปกรณ์การเรียนที่ยังไม

“คะ?” มึนงงไม่น้อยที่พี่สองเอามือซ้ายตบตักตัวเองเพื่อให้ฉันนั่ง “ทำไมคะ”“พี่สอนวาดรูป”“แต่ว่าเคลียร์แขนเจ็บนะคะ”“มือซ้ายเคลียร์ก็ใช้งานได้” ไอ้ใช้งานได้น่ะมันก็ได้อยู่หรอก แต่ว่ามันไม่ได้แข็งแรงถึงขนาดวาดรูปได้ไง แค่ตักข้าวหรือหยิบจับทำอย่างอื่นได้ดีก็แค่นั้นเอง“เดี๋ยวงานจ้างจะพังไม่เป็นท่านะคะ”“เชื่อฝีมือพี่สิ” ฉันเชื่อฝีมือพี่สอง แต่ไม่เชื่อฝีมือตัวเองไง! ถึงเขาจะสอนให้ก็ใช่ว่างานจะออกมาดีนะ “เคลียร์”“ก็ได้ค่ะ”เห็นลูกอ้อนแบบนี้ไม่ตกลงก็บ้าแล้วดิ ฉันก็ลุกขึ้นมานั่งบนตักของพี่สอง พอนั่งปุ๊บตัวฉันเหลือตัวนิดเดียวจริงๆ พี่สองเป็นผู้ชายที่สูง 188 ซม.และตัวค่อนข้างใหญ่จากช่วงบนที่บ่นกว้าง กล้ามเนื้อท่อนแขนก็ใหญ่ไม่มากกำลังพอดีราวกับออกกกำลังกายพอให้ร่างกายไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป หุ่นสมส่วนสุดๆ พี่สองเอาพู่กันให้ฉันถือด้วยมือซ้าย จากนั้นก็ทาบทับมือบนหลังมือฉันกุมแทบจะมิดเลยบอกแค่นี้ มือขวาหยิบจานสีขึ้นเอาพู่กันป้ายสีที่ต้องการและละเลงลงบนผ้าแคนวาสตรงส่วนท้องฟ้ายามเย็น ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองตัวเกร็งตลอดเวลาเลยให้ตายสิทุกคน!“เก่งมาก”“พี่สองสอนต่างหากค่ะ” ฉันหันไปสบตากับพี่สองที่หันมามอง

Born to be: 13 :หนุ่มโลกส่วนตัวสูง กับ สาวสวยแสนเฟรนลี่“ฉันเป็นเมียพี่สอง ทำไมจะอยู่ห้องผัวตัวเองไม่ได้ล่ะ”พอเห็นหน้ามันความแค้นที่มันหักหลังฉันไปนอนกับอีจีจี้ก็ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าจะหยุดเรื่องแค้นเอาไว้เท่านี้เพราะมีพี่สองเข้ามาทำให้ความรู้สึกนี้มันจางหายไป หากแต่ว่าพอได้เห็นหน้ามันทุกคนเข้าใจไหมว่าความแค้น ความร้อนรุ่มในหัวใจและตอนที่ฉันไปประจานพวกมันสองตัวกลับถูกมองว่าทำเรื่องผิดพลาดทั้งที่พวกมันแอบเอากันลับหลังฉัน คิดดูว่าฉันต้องกลายเป็นคนผิดทั้งที่โดนพวกมันสวมเขา“นี่เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”“ฉันทำอะไร ฉันกับพี่สองคบกัน นายมายุ่งอะไรด้วย”“ไม่ใช่ว่าที่คบกับพี่สองเพื่อประชดประชันฉัน เอาคืนฉันนะเคลียร์” มันมองออกขนาดนี้เลยวะ ไม่สิเคลียร์ อย่าหลุดพิรุธให้มันเห็นเด็ดขาดว่าฉันกำลังคิดหรือทำอะไร“สำคัญตัวเองผิดไปปะ ใครจะไปอยากทำแบบนี้เพื่อประชดนายไม่ทราบ”“...”“พี่สองดีกว่านายล้านเท่า ทำไมฉันจะต้องทำเพื่อประชดนาย ในเมื่อเราสองคนเลิกกันไปแล้ว”“อ๋อเหรอ เลิกกันแล้วสินะ” จู่ๆ ไอ้โดมก็เดินต้อนฉันเข้ามาในห้องจนแผ่นหลังของฉันกระทบกับกำแพงมันใช้สองแขนกักกันไม่ให้ฉันห

“วันนี้พี่สองเลิกเรียนกี่โมงคะ?”“บ่าย เสร็จพี่ก็ไปทำงานที่ร้านสัก” ฉันนั่งมองพี่สองที่กำลังใช้ไดร์เป่าผมให้ฉันในช่วงก่อนไปเรียนหนึ่งชั่วโมง เมื่อคืนเราสองคนนอนกอดกันทั้งคืน พี่สองตื่นขึ้นมาบ่นว่าแขนชามากก็เลยเป็นเหตุผลที่แบบใครใช้ให้เอาแขนมาให้ฉันหนุนแทนหมอนเล่า! เช้านี้เขาก็เลยปลุกฉันให้มานั่งในห้องน้ำสระผมให้แบบเบามือสุดๆ แต่ปกติฉันชอบเข้าร้านเพราะช่างจะเกาหัวให้แบบสะใจที่สุด หากแต่ว่าพอเป็นพี่สองก็คือนุ่มนวลไปหมดราวกับสระผมให้ฉันคล้ายกับตัวเองกำลังถือพู่กันละเลงสีบนกระดาษยังไงยังงั้นเลย เฮ้อ พ่อเสือซุ่มอินโทรเวิร์ดของฉันจะอ่อนโยนไปถึงไหนกันนะ ไม่ว่าจะเป็นมุมไหนของพี่สองก็คือดูมีเสน่ห์ไปหมดจริงๆ นั่นแหละ“เคลียร์เลิกเรียนช่วงบ่ายสาม เดี๋ยวแวะไปหานะคะ”“ไม่อยากไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ?”“สภาพเคลียร์แบบนี้จะให้ไปผับกินเหล้าก็ไม่ไหวนะคะ” ก้มหน้ามองแขนตัวเองที่เข้าเฝือกอยู่อีกหลายอาทิตย์ แค่คิดว่าจะต้องหยุดปาร์ตี้ไปสักพักก็เหมือนตัวเองขาดสีสันอะไรบางอย่างไป หากแต่ว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญเท่ากับว่างานที่คมกริชสั่งน่ะสิ หวังว่าคมกริชเห็นฉันสภาพนี้จะอนุโลมให้เลื่อนส่งงานไปก่อนนะ ฉันก็จะพยายามออก

“แหม ทำไมต้องเสียงเย็นชากับชาขนาดนี้ล่ะคะ” เธอเดินมาหยุดตรงหน้าผม วางมือลงบนท่อนแขนและลากมาถึงแผงอกจนผมจับมือเธอให้หยุดการกระทำของตัวเอง“ที่นี่สถานศึกษา ทำอะไรให้เกียรติสถานที่ด้วย”“งั้นถ้าเป็นที่ลับตาคน พี่สองจะให้ชาทำไหมล่ะคะ?”“ตกลงชามาหาพี่ ต้องการอะไรกันแน่”“เข้าเรื่องเร็วจังนะคะ ปกติพี่สองไม่เคยเป็นแบบนี้เลยหรือกลัวว่าแฟนคนใหม่จะเข้าใจผิดคะ” มันก็ไม่แปลกใช่หรือเปล่าที่ผมจะกลัวว่าเคลียร์จะเข้าใจผิดน่ะ “ชาแค่จะมาบอกว่าชาเลิกกับแฟนแล้วนะคะ”“...” ผมหรี่สายตามองชาที่ยกยิ้มมุมปากและจับมือผมไปกอบกุมไว้“เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะพี่สอง ชาต้องการพี่สองจริงๆ นะคะ”“พี่เสียใจด้วย” คำตอบของผมทำให้ชาหุบยิ้ม “แต่พี่กลับไปหาชาไม่ได้”“ทำไมคะ? ในเมื่อพี่สองเองก็ยังไม่ลืมชา”“เพราะพี่มีเคลียร์แล้ว”“มีได้ ก็เลิกได้นี่คะ” พูดง่ายซะจริง พูดง่ายเหมือนตอนที่บอกเลิกผมเลย ชาจำได้หรือเปล่าว่าตัวเองบอกเลิกผมยังไง ตอนนั้นผมไม่ได้อยากเลิกแต่เธอก็ทำเหมือนว่าทุกอย่างมันง่ายไปหมด‘ไม่เลิกได้ไหมชา พี่รักชามากเลยนะ’‘รักมาก ก็เลิกรักได้นี่คะ’แล้วตอนนี้เธอจะมาขอให้ผมเลิกกับเคลียร์ ทั้งที่เคลียร์ไม่ได