All Chapters of Born to be เล่นกับรัก: Chapter 51 - Chapter 60

พูดจบฉันก็ผลักไหล่หล่อนให้ถอยห่างเพื่อจะเดินออกจากห้องน้ำ หากแต่ว่านังชามันไม่ยอมจบจริงๆ เว้ยทุกคน หล่อนคว้าต้นแขนฉันไว้จากนั้นก็หวังจะฟาดมือลงบนแก้มฉันที่รู้ทัน คว้าข้อมือหล่อนไว้จากนั้นก็หักแขนหล่อนไปไขว่หลังและดันร่างของนังชาไปติดกับขอบอ่างล่างหน้า มือซ้ายกดท้ายทอยหล่อนลงไปในอ่างและเปิดน้ำให้น้ำไหลบนใบหน้าสวยที่กรีดร้องออกมาสุดเสียงส่งผลให้เพื่อนของหล่อนวิ่งถลาเข้ามาหาฉันที่ยกตีนขึ้น“เข้ามายุ่ง ฉันถีบเรียงตัว”“!”“ซ่านักใช่ไหม เจอน้ำเย็นราดสักหน่อยเพื่อจะได้หายบ้าสักที”“กรี๊ด! ปล่อยฉันนะนังบ้า”“แกน่ะสิบ้า! คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสั่งให้ฉันคนนี้เลิกกับผู้ชายที่แสนดีอย่างพี่สองห๊ะ! โดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ” ตวาดใส่นังชาที่ยังคงดีดดิ้นไปมาเพราะไม่สามารถสู้แรงของฉันได้เลยสักนิด อย่างที่บอกถ้าจะต้องมีเรื่องกับใครบอกเลยว่าเพศเดียวกันไม่ได้แดกฉันแน่ ถ้าเป็นผู้ชายก็อีกเรื่องนะเพราะแรงผู้ชายกับผู้หญิงต่างกันจะตายไป “ถ้าขืนยังไม่หยุดเรื่องที่กำลังจะทำ รอบหน้าไม่ใช่แค่น้ำเปล่านะที่ราดหัวแก แต่ฉันจะเอาหน้าหล่อนกดลงไปในชักโครกแล้วกดทิ้งแม่ง!”ฉันจิกเส้นผมตรงท้ายทอยของนังชาให้เงยหน้าขึ้นมา

“อื้ม” เสียงครางของฉันดังเล็ดลอดออกจากลำคอเมื่อรับรู้ถึงชายเสื้อสายเดี่ยวถลกขึ้นมากองบนเนินอก พี่สองม้วนๆ ไม่ให้มันตกลงมา ส่งผลให้หน้าอกคัพดีโผล่พ้นออกมาให้พี่สองได้บีบขยำอย่างเมามัน ปลายนิ้วโป้งและนิ้วชี้บีบบี้ขยี้ยอดอกฉันทั้งสองข้างและดึงจนยืดบิดเกลียวจนฉันเสียวซ่านโอบลำคอแกร่งยึดไว้เป็นหลัก พี่สองปล่อยยอดอกฉันและทำแบบนี้ซ้ำๆ จนรู้สึกเจ็บเสียวแปลบตรงหัวนมไปพร้อมๆ กัน ขณะที่พี่สองถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งส่งผลให้เราแลกน้ำลายกันอย่างดูดดื่ม ฉันสบเข้ากับดวงตาคมที่จ้องมองลึกเข้ามา แววตาที่เต็มไปด้วยความเรียบนิ่งเหมือนน้ำทะเลก้นมหาสมุทรที่เย็นเฉียบ “ถุงยางอยู่ลิ้นชักหัวเตียงนะคะ”“...”“เคลียร์สั่งมาเผื่อไว้หลายกล่องเลย” บอกเขาที่พยักหน้ารับ ขนาดของพี่สองใหญ่โตเกินไปดังนั้นจำต้องเป็นต้องสั่งถุงยางสำหรับไซส์เขามาไว้ที่ห้องของตัวเอง เผื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ไงเพราะไม่รู้ว่าพี่สองจะหื่นตอนไหน จู่ๆ นึกจะหื่นก็คิดดูว่ามากวนฉันตอนทำงานได้ก็แล้วกัน พี่สองจ้องตาฉันนิ่งก่อนจะดันร่างฉันให้ลุกขึ้นและจูงมือมาที่เตียงนอน โดยเขานั่งขัดสมาธิปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองจนหมดแต่ไม่ได้ถอดออก ฉันเห็นแบบนั้นก็ข

รถของผมไถลไปกับพื้นถนนส่งผลให้ร่างกระเด็นลอยไปกระแทกกับเสาไฟจนแผ่นหลังของผมเจ็บแปลบขึ้นมาเสียดื้อๆ ผมนอนหงายมองท้องฟ้ายามเย็นก่อนจะได้ยินเสียงกรีดร้องจากผู้คนที่ดังเข้ามาในโสตประสาท พร้อมคนที่เดินมามุงดูเพื่อช่วยเหลือผมและโทรเรียกรถพยาบาลในขณะที่ผมถอดหมวกกันน็อกออกด้วยความมึนงงและสับสน หมวกกันน็อกช่วยไม่ให้ศีรษะของผมได้รับบาดเจ็บ หากแต่ว่าแผ่นหลังและขารวมไปถึงแขนมีเลือดไหลถลอกปอกเปิดกับการที่ร่างกระเด็นขูดไปบนท้องถนนจนเกิดแผลสดหลายที่ณ โรงพยาบาลเอกชนผมถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา แน่นอนว่าต้องทำการสแกนสมองก่อนอันดับแรกแต่ก็ไม่มีอะไรบอบช้ำหรือผิดปกติด้วยเพราะสวมหมวกกันน็อกเอาไว้ หากแต่ว่าแผลตามร่างกายก็มีถลอกหลายที่แต่ที่เจ็บสุดเห็นจะเป็นหลังที่กระแทกกับเสาไฟนั่นแหละทำการ X-ray แล้วก็ไม่พบว่ากระดูกหักหรือร้าวตรงไหน มีก็แต่อาการบวมช้ำที่หมอจะให้ผมนอนพักที่โรงพยาบาลวันสองวันเพื่อดูอาการ ผมถูกย้ายมาพักที่ห้องพักฟื้นพิเศษขณะที่ทอดสายตามองไปยังวิวที่เวลานี้ท้องฟ้ามืดมิดตามกาลเวลาปัง“สอง!”“แป้ง” ประตูห้องเปิดขึ้นเป็นแป้งร่ำเพื่อนสนิทของผมที่สวมชุดนักศึกษาอยู่ เธอรีบตรงเข้ามาดูผมตั้งแ

“เกี๊ยวขอโทษนะคะ เพราะเกี๊ยวเองที่สืบเรื่องพี่สองกับไอ้โดม”“ช่างมันเถอะ” ผมส่ายหน้าไปมาและบอกให้เกี๊ยวอย่าโทษตัวเอง “เรื่องที่เกิดขึ้นอย่างที่พี่บอก ถ้าเคลียร์ไม่เล่นด้วย มันก็คงไม่เกิด”“แต่เคลียร์รักพี่สองมากจริงๆ นะคะ”“...”“ยัยนั่นน่ะรักใครรักจริงมาก พอตอนพี่สองขอคบก็ไม่สบายใจกับเรื่องที่ทำด้วยซ้ำ” เรื่องที่ผ่านมาผมก็ถือว่าเคลียร์ได้ใช้ผมเป็นเครื่องมือเอาคืนไอ้โดมไปก็แล้วกัน จากนี้จะไปแก้แค้นเอาคืนกันยังไงผมไม่ขอยุ่งเกี่ยว เพราะผมไม่อยากอยู่ในวังวนของใครทั้งนั้น แม้กระทั่งเคลียร์เองก็ตามที “ที่เคลียร์มันพูดแบบนั้นอาจจะไม่คิดให้ดีก่อน พี่สองอย่าถือสามันเลยนะคะ”“กลับไปเถอะ พี่อยากพักผ่อน”“พี่สอง” ใบหน้าสวยแลดูไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “หายไวๆ นะคะ”ผมพยักหน้ารับมองเกี๊ยวที่ออกจากห้องไป ภายในห้องที่เกิดสมรภูมิเล็กๆ เมื่อกี้กลายเป็นเงียบเหงาอีกครั้ง ผมหลับตาลงถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ยกมือทาบทับตำแหน่งหัวใจตัวเองที่เต้นช้าลงและรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาทุกครั้งที่นึกไปถึงคำพูดของเคลียร์ที่ต่อว่าผมอย่างหนัก แน่นอนว่าผมมีส่วนผิดด้วยเช่นกัน แต่ไม่คิดเลยว่าบ

“หะ ห๊ะ! พะ พี่ชาย” ยัยเกี๊ยวอุทานออกมาลั่นห้างจนคนที่เดินผ่านไปมามองเราสามคนด้วยความมึนงง “เอาดีๆ ดิหนู พี่ชายท้องติดกันหรือพี่ชายขาอ้อนๆ”“พี่หมายถึงอะไรคะ หนูไม่เข้าใจ” ก็คือน้องยังเด็กยัยเกี๊ยวก็คือถามกำกวมเกิน ขนาดฉันเองยังตกใจได้แต่ยืนนิ่งๆ เพราะไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่สองมีน้องสาวด้วยรู้แค่ว่ามีพี่น้องเป็นลูกพี่ลูกน้องแค่เฮียไนท์กับไอ้โดม“คนนั้นคือพี่ชายของน้ำหนึ่งจริงเหรอ?”“ใช่ค่ะ พี่สองเป็นพี่ชายของหนูเอง พี่ชายแท้ๆ เลยค่ะคลานตามกันมาเลย เอ่อ งั้นดูนี่นะคะ” ดูเหมือนน้ำหนึ่งจะซื่อเอามากๆ เพราะเหมือนฉันกับเกี๊ยวจะไม่เชื่อก็เลยล้วงมือถือจากกระเป๋าสะพายแบรนด์ดังราคาแพง กดหน้าจอสักพักก็ยื่นภาพมาให้ฉันกับเกี๊ยวดู เป็นภาพครอบครัวของพี่สอง น้ำหนึ่งและพ่อกับแม่ ถึงรูปนี้จะถ่ายมาหลายปีหน้าพี่สองก็ไม่เปลี่ยน รวมไปถึงน้ำหนึ่งเองก็ด้วย เอาจริงปะพี่สองได้แม่มาเต็มๆ ส่วนน้ำหนึ่งได้พ่อมาเต็มๆ “ครอบครัวหนูเองค่ะ”“...” หันไปสบตากับเกี๊ยวที่ยังคงทำหน้าอึ้งไม่ต่างจากฉันที่รู้ความจริงและดันเข้าใจน้ำหนึ่งผิดๆ“พี่สองไม่ได้อยู่บ้านหรอกค่ะ เพราะว่าพ่อไม่ชอบที่พี่สองเรียนศิลปะ อยากให้พี่สองเรียนบร