Todos los capítulos de Peat Dote วิศวะหลงรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ค่ะ ฉันน่ารัก ไม่งั้นผู้ชายหลายคนคงไม่มาจีบหรอก” เอาจริงไหมฉันไม่คิดมั่นใจขนาดนี้มาก่อนว่าตัวเองน่ารัก สวยและมีเสน่ห์จนมีผู้ชายหลายคนจ้องจะขายขนมจีบ มามั่นอกมั่นใจก็อีตอนที่อยู่ต่อหน้าคุณพีทเนี่ยล่ะ “ยกเว้นคนเดียวที่ไม่ได้คิดว่าฉันน่ารัก”“ใคร”“คุณไง”“รู้ได้ไงว่าฉันไม่เคยคิด” คำตอบของคุณพีททำให้ฉันคาช้อนไว้ตรงริมฝีปากตัวเอง ถึงกับสำลักไอศกรีมที่กำลังจะกลืนลงคอ ยกขึ้นมือปิดปากตัวเองจนคุณพีทหยิบทิชชูส่งมาให้ “ช้าๆ เดี๋ยวของที่กินก็ดันขึ้นมาพอดี”“คุณพีทพูดอะไรล่ะคะ แค่กๆ” ยังคงโก้งคอไอออกมา ร่างสูงจึงลุกจากที่นั่งมาทิ้งตัวลงนั่งข้างฉันลูบแผ่นหลังให้และรวบเส้นผมไปด้านหลัง เมื่อเห็นฉันมองค้อนเขาทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า ควรจะเห็นใจฉันกลับกลายเป็นว่าเขาหัวเราะซะงั้นเพียะ!“เจ็บนะน้ำหวาน”“ตลกเหรอคะ เห็นคนไอจะตายยังหัวเราะได้ลงคอ” ฟาดมือลงบนหน้าขาแข็งๆ ของเขาอย่างแรง“เจ็บไหมนั่น”“เจ็บสิคะ!” ทีนี้ก็กลายเป็นคนงี่เง่าทันที โวยวายใส่คุณพีทที่จับมือฉันไปแบดูก็พบว่าเนื้อขาวๆ แดงเถือก คุณพีทจึงใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้มือฉันเบาๆ สัมผัสที่อุ่นร้อนและอ่อนโยนของเขาทำเอาฉันถึงกับเบือนหน้าหนีทันที ทำไมหน้า

เป็นอันว่าแลกเปลี่ยนตุ๊กตาที่ต่างคนก็ต่างคิดว่าเหมือนกัน ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะพอหลุบสายตามองตุ๊กตาเพนกวินแล้วก็น่ารักดี ตัวอ้วนๆ เวลาเดินต้วมเตี้ยมแล้วน่ารักมาก ฉันถ่ายรูปเก็บไว้เยอะสุด ก่อนกลับคุณพีทพาฉันไปกินก๋วยเตี๋ยวก่อน เนื่องจากเดินเล่นใช้พลังงานไปเยอะมากจึงหิวขั้นสุด“คุณพีทคะ ฉันขอถามอะไรหน่อยจะได้ไหมคะ แต่คุณไม่โอเคก็ไม่ต้องตอบก็ได้”“อืม” เขาพยักหน้ารับและดูดน้ำชาในแก้วขณะรอก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไป โดยมีตุ๊กตาที่สลับกันนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เหมือนพาตุ๊กตามาเที่ยวด้วย ฉันเม้มริมฝีปากหลุบสายตามองมือตัวเองที่จิกกันบนกระโปรงยีนส์จนยับยู่ยี่“คุณพีทตัวคนเดียวเหรอคะ ไม่ได้มีญาติพี่น้องเลยเหรอ” แม้ว่าจะกลัวกับการได้รับคำตอบหรือสีหน้า ท่าทางที่ไม่สบอารมณ์ของคุณพีท ฉันก็อยากรู้เรื่องของเขา... อยากรู้ว่าชีวิตของเขาเป็นยังไงก็เท่านั้น“ถามทำไม” สายตาคมตวัดมองแก้วสแตนเลสและใช้หลอดคนน้ำชาในแก้วไปมา “ถ้าฉันไม่มีหัวนอนปลายเท้า จะรังเกียจกัน”“มะ ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่เคยคิดจะรังเกียจคุณพีทเลย เพียงแต่ว่าฉันแค่อยากรู้จักคุณพีทให้มากกว่านี้ก็เท่านั้น” อธิบายเสียจนยาวเหยียดเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าเข้าใจเจตนาข

วิศวะหลงรัก EP12: ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งหวั่นไหว :“แอปเปิ้ลที่ผัดไว้มันไหม้ไปนิด คงไม่เป็นหรอกใช่ไหมนะ”ฉันนั่งยองๆ อยู่ในครัวตั้งแต่ช่วงสายของวัน นั่งเอามือพนมไว้กลางอกเพื่อมองเข้าไปในตู้อบเค้กกำลังทำหน้าที่ของมันอยู่ เนื่องจากเมื่อคืนหลังคุยกับคุณพีทเสร็จ ฉันก็ลองค้นหาวิธีการทำพายแอปเปิ้ลซึ่งวิธีทำมันดูง่ายมาก แต่สำหรับฉันมันยากมากๆ เพราะฉันไม่เคยเข้าครัวมาก่อนในชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากลองหัดอบพายแอปเปิ้ลของโปรดคุณพีทแม่ที่ตื่นมาเห็นฉันวุ่นอยู่ในครัวท่านก็ตกใจและสอนการทำให้คร่าวๆ ซึ่งฉันจำได้หมดทุกขั้นตอน มีเพียงขั้นตอนเดียวที่ทำให้ฉันกังวลคือการเอาแอปเปิ้ลลงกระทะคนเคล้ากับส่วนผสม ฉันเผลอใช้ไฟแรงไปก็เลยทำให้ไส้มีกลิ่นไหม้นิดๆ จะให้ทำใหม่ก็คงไม่ได้แล้วด้วยเพราะมีจำกัด ดังนั้นฉันหวังแค่ว่ารสชาติมันคงจะดี“คุณน้ำหวานคะ ส่งมือมาค่ะ ป้าจะติดพลาสเตอร์ยาให้”“ขอบคุณนะคะป้าน้อย”ที่สำคัญคือ... ถูกปลายมีดเฉือนกินเลือดไปหลายนิ้วจากการหั่นแอปเปิ้ล แม้ว่าป้าน้อยบอกว่าจะช่วยฉันหรืออาสาจะทำให้ ฉันก็รีบปฏิเสธเนื่องจากอยากทำมันเองด้วยสองมือ พอมองพลาสเตอร์ยาใสถูกพันเกือบครบห้านิ้วมันเป็นแผลเล็กๆ

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ฉันไม่คิดไม่ฝันด้วยซ้ำว่าคุณพีทจะกดจูบลงบนกลีบปากฉันอย่างอ่อนโยนและด้วยความที่มันทั้งนุ่มนวล เล่นงานให้ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นและค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงรับสัมผัสจากริมฝีปากแดงคล้ำด้วยความเต็มใจจูบแรกของฉัน... มันเป็นจูบแรกที่เป็นเพียงแค่ปากแตะปาก กลับสร้างความวาบไหวจนต้องจิกนิ้วระบายความรู้สึกทั้งหมดบนกางเกงยีนส์ของคุณพีท เขาค่อยๆ ละเลียดบดคลึงแผ่วเบาและกดย้ำหนักแน่นมากขึ้นจนฉันต้องเอื้อมมือกดเล็บจิกลงบนท่อนแขนเพื่อบอกให้เขาช่วยใจเย็นให้มากกว่านี้ หากแต่ว่ากลับกลายเป็นว่ามันกระตุ้นให้คุณพีทกดแนบจูบลงมามากยิ่งขึ้น บีบปลายคางฉันเพื่อให้เผยอปากสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามา เล่นเอาหัวสมองของฉันขาวโพลนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกแล้วนอกเสียจากลิ้นร้อนกำลังตักตวงเอาความหวานจากปากของฉันไปดื่มกินฉันทำอะไรไม่ถูกได้แต่พยายามผลักดันลิ้นของคุณพีทให้ออกจากปากของตัวเอง ทว่ามันกลับทำให้คุณพีทได้ใจมากกว่าเดิมคิดว่าฉันกำลังต่อต้านหรือกำลังตอบสนองฉันไม่อาจรู้ได้ มือหนาเลื่อนจากเอวของฉันมาแตะหน้าอกจนฉันสะดุ้ง ทั้งที่ปากยังคงนัวเนียกับเขา มือของเขาก็อยู่ไม่สุขฟอนเฟ้นหน้าอกเสียจนฉันคราง

“พี่ว่าจะแวะไปทักทายคุณป้าสักหน่อย ไว้พี่จะโทรบอกนะครับ”ฉันมองพี่เอ็มที่ยกมือโบกลา จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปรวมกับกลุ่มเพื่อน ระหว่างทางที่มาถึงหอพักคุณพีทเขาก็เงียบไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว มีเพียงเสียงจานกับช้อนกระทบกันตอนที่นั่งมองเขาเทอาหารลงจานเรียบร้อย โต๊ะญี่ปุ่นขนาดเล็กถูกกางออกตรงบริเวณหน้าทีวี“ชอบกินไข่เจียวหมูสับกับซอสมะเขือเทศมากเลยเหรอคะ”“อือ” ตอบแค่นั้นก็ตักข้าวเข้าปาก รู้ได้ทันทีกับอากัปกิริยาที่แตกต่างออกไปจากเดิมของเขา ตอนยังไม่เจอพี่เอ็มก็ยังอารมณ์ดีอยู่เลย พอเจอพี่เอ็มทีไรคุณพีทชอบออกอาการไม่พอใจใส่ฉันทุกที “กินสิ เดี๋ยวจะได้ไปส่ง”“โกรธอะไรฉันคะเนี่ย”“ไม่ได้โกรธ จะโกรธทำไม” เขากดเสียงต่ำแต่สีหน้าเนี่ยหน้านิ่วคิ้วขมวดสุดๆ “แค่คิดว่าพี่ชายเพื่อนดูอยากจะสนิทสนมกับเพื่อนน้องสาวเหลือเกิน”“พี่เอ็มรู้จักกับฉันมาได้ปีกว่าแล้วค่ะ ตั้งแต่ฉันเป็นเพื่อนกับหยก”“เหรอ นั่นสินะถ้าไม่สนิทก็คงไม่ถึงขั้นไปหาที่บ้านหรือไปเจอกับแม่ของเธอ” หน้าขึงตาขึงขนาดนี้แสดงว่าโกรธหรือไม่พอใจอย่างมากแน่นอน ดูจากการกระแทกช้อนลงจานอย่างไม่สบอารมณ์แล้ว“ครอบครัวเราค่อนข้างสนิทกันน่ะค่ะ”“แล้วที่