Todos los capítulos de Peat Dote วิศวะหลงรัก: Capítulo 31 - Capítulo 40

“แกเป็นใคร แล้วพี่พีทเป็นใครน้ำหวาน”“ฉันก็เป็นฉันไง”“ยัยบ๊อง! ฉันอยากจะบ้าตายกับเพื่อนของฉันซะจริง” หยกโวยวายขึ้นมา เหลือกสายตาขึ้นมองบนอย่างเซ็งๆ “เกิดเขามาเกาะแกเล่า หลอกฟันแก หลอกให้แกหลงเขาจะได้ปลอกลอกแก ไม่คิดแบบนี้บ้างเหรอ?”“ถ้าคุณพีทจะทำแบบนั้นเขาคงทำไปนานแล้วล่ะ” ฉันพยายามที่จะปกป้องคุณพีทสุดชีวิตเลยนะเนี่ย “ผู้หญิงมาเปย์ให้เขาก็เยอะ ไม่เห็นเขาจะสนใจเลย”“...”“เขาจะมาหลอกฉันให้เสียเวลาทำไม ถ้าเขาคิดอยากจะปลอกลอกฉันจริงๆ มันเสียเวลานะ”“แล้วยังไงน้ำหวาน” หยกไหวไหล่และถอนหายใจอย่างหมดคำจะพูด “จะรู้ได้ยังไงว่าพี่พีทจริงจังกับแก”“ฉันไม่ได้คิดไปถึงตอนนั้น แค่โฟกัสตอนนี้”“เหรอ เกิดพี่พีทเขาไม่เคยคิดอะไรกับแกเลยล่ะ ที่เขาทำเพราะอยากให้แกตายใจ อยากให้แกยอมๆ เขา สุดท้ายคนที่จะเสียใจมันคือแกนะไม่ใช่เขา”ถึงกับชะงักเมื่ออีกฝ่ายพูดดัก แม้ว่าสถานะของฉันกับคุณพีทเรายังไม่ได้เป็นอะไร ในทางความคิดของฉันก็คือคุณพีทน่ะเป็นเพื่อนคุยที่ดีมากๆ ส่วนเรื่องจูบหรือเรื่องที่เกิดขึ้นมากกว่านั้น เขาไม่เคยพูดและฉันเองก็ไม่เคยคิดจะถาม ราวกับตอนนี้สำหรับเรามันดีที่สุด พอหยกมาบิ้วเรื่องนี้ฉันก็แอบคิดลึ

“คะ คุณพีท!”“จ๊ะเอ๋ แล้วก็มีผมด้วยครับพี่น้ำหวาน”“คุณบาส” นอกจากตกใจที่เห็นพี่วาดดาวกับพี่ฟินน์ สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจมากกว่าก็คือการได้เห็นว่าคุณพีทมาร่วมค่ายอาสาด้วยกันพร้อมกับคุณบาสและเพื่อนอีกสองคน “ส่งข้อความไปทำไมไม่ตอบคะ”“ขี้เกียจ”“ไหนบอกว่างานเอาสังคมไม่น่าสนใจเท่ากับทำงานแล้วได้เงินไงคะ”“โธ่พี่น้ำหวานจะไปคิดเยอะทำไมครับ ก็ทำงานน่ะได้เงิน แต่งานสังคมที่มีพี่น้ำหวาน ยังไงเฮียก็ต้องเลือกพี่น้ำหวานอยู่แล้วครับ โอ๊ย! เจ็บนะเฮีย”“พูดมากนะมึง” คุณพีทเอื้อมมือไปตบศีรษะคุณบาสที่ทำหน้าบูด “แล้วจะยืนอีกนานไหม นั่งดิ”“คุณพีท” ฉันเค้นเสียงแข็งใส่เขาและทิ้งตัวลงนั่งด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “คุณหลอกฉัน”“เรื่อง?”“ก็เรื่อง...” พอเห็นใบหน้าหล่อเหลายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ฉันก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไปเสียหมด“หมายถึงที่ฉันตักตวงเธอใช่ไหม” เขากระซิบชิดข้างใบหูจนฉันมองค้อนเขาตาหลับตาเหลือก “ฉันลืมไปว่าตัวเองลงทะเบียนไปค่ายอาสาด้วย”“เหรอคะ” คิดว่าฉันจะเชื่อไหมว่าเขาลืม คำตอบคือไม่“อือ มานึกขึ้นได้ตอนที่จูบเธอจนปากบวมแล้ว ฉันไม่ผิด พอดีช่วงนี้สมองฉันมันเบลอๆ” คิดว่าฉันจะเชื่อเขาเหรอ หากเป็นเมื่อก่อนคงเช

วิศวะหลงรัก EP15: อดีตที่ยากจะลืมเลือน ::: PEAT TALK ::“อื้ม!”สัมผัสนุ่มหยุ่นบดคลึงบนกลีบปากบางนูนชมพูที่รับรู้ได้ถึงรสชาติของลิปสติกกลิ่นสตอร์วเบอรี่ที่น้ำหวานชอบใช้ ผสมกับโพรงปากที่หวานหอมราวกับน้ำผึ้งที่ผมมักจะชอบตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งตัวของน้ำหวาน หวานไปหมดทุกอย่างไม่เว้นแม้กระทั่งเสื้อผ้าหรือของอะไรก็ตามแต่ที่เธอใช้มัน ผมไม่เคยรู้สึกคลั่งไคล้หรือโหยหากลิ่นหอมพวกนี้มาก่อนในชีวิตกระทั่งมาเจอกับเธอ... ความรู้สึกที่หัวใจมักเต้นแรงอยู่บ่อยครั้ง ยามที่ได้จูบเธอ ได้ละเลียดชิมน้ำหวานไปทั้งตัวมันทำให้กระตุ้นความต้องการในกายของผมให้ร้อนรุ่มทุกครั้งที่สัมผัสเรือนร่างที่ขาวเนียนดุจน้ำนม ผิวเรียบเนียนของน้ำหวานทำให้ผมอยากที่จะจองจำเธอไปทุกที่หากทำได้ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงยับยั้งชั่งใจความบิดเบี้ยวในหัวสมองของตัวเองเอาไว้เพียงเพราะไม่อยากทำให้น้ำหวานต้องตื่นตระหนกไปกับสัมผัสที่แสนร้อนแรงของผม เสียงครางหวานดังลอดผ่านลำคอ ในขณะที่ผมบดขยี้ปากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเอาแต่ใจ หนำซ้ำมือหนาก็ลากไล้สอดเข้าใต้เสื้อยืดสีดำแตะบริเวณเอวคอดกิ่วและบีบกระชับเพื่อให้น้ำหวานสะดุ้งเล็กน้อย ผมรับรู

“เฮ้ย อย่าลืมเบียร์กับเหล้ากูนะไอ้เป๊ก”“มึงสนิทกับรุ่นพี่คณะน้ำหวานเร็วจังนะไอ้ฟินน์” เห็นไอ้ฟินน์ตะโกนบอกรุ่นพี่คณะน้ำหวานที่เป็นประธานจัดทำค่ายอาสา หมอนั่นพยักหน้าและโบกมือให้ไอ้ฟินน์เป็นอันรู้กัน“มึงก็รู้นี่เฮีย กูสนิทกับคนอื่นได้เร็วมาก อีกอย่างค่ายอาสาก็เป็นอีกกิจกรรมที่ได้ทั้งช่วยเหลือสังคม” มันชูนิ้วขึ้นมาและตามด้วยนิ้วกลางที่หักนิ้วชี้ลง “และได้เพื่อนใหม่ ชัดไหม”นิสัยของไอ้ฟินน์เป็นคนที่หยาบคายและแข็งกระด้างสุดๆ อีกทั้งหัวรุนแรงด้วย ผมเคยชินกับนิสัยของมันแล้วไงเลยคิดว่ามันปกติสำหรับผม แต่ไม่ปกติสำหรับคนที่เพิ่งจะรู้จักมันนั่นแหละ ส่ายหน้าเล็กน้อยมองไอ้ฟินน์ที่หันไปทาสีกับวาดดาวต่อ ส่วนผมก็ทำในส่วนของตัวเองจนเสร็จก็บ่ายแก่แล้ว จึงเดินมาหยุดเท้าเอวมองสนามเด็กเล่น ของเล่นบางชนิดก็มีผุผังบ้าง ต้องทาสีใหม่กับซ่อมให้กลับมาใช้งานได้ปกติ เครื่องมือมีพร้อมพรุ่งนี้งานส่วนนี้น่าจะหนักน่าดูผมคีบบุหรี่เข้าปากพ่นควันสีเทาพวยพุ่งไปอีกทาง หันไปมองตรงเนินที่เป็นลานกว้างตอนนี้กำลังถูกจัดก่อกองไฟและยกขอนไม้มาจัดเรียงให้นั่งเล่นนั่งปาร์ตี้กันในค่ำคืนนี้ ตอนกลางคืนอากาศจะเย็นมากๆ ดังนั้นการก่อ

“น้ำหวาน ตื่นได้แล้วเพื่อน”“อือ”“เดี๋ยวต้องไปช่วยทาสีของเล่นเด็กๆ อีกนะ ลุกเร็ว”ฉันลืมตากว้างและกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหันไปมองข้างๆ ก็พบว่าว่างเปล่า ไม่พบว่ามีใครมานอนกอดทั้งคืนตอนที่ตัวเองหลับสนิท เหมือนรู้สึกว่าร่างกายถูกลุกล้ำพอรู้ว่าเป็นใครก็ทำให้ผ่อนคลายได้มากขึ้น กระทั่งสายตาของฉันเหลือบมองฟูกตรงข้ามเห็นว่าถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว“ไปอาบน้ำ ล้างหน้าได้เลย พวกผู้ชายออกไปซ่อมแซมสนามเด็กเล่นตั้งแต่เช้า” หยกบอกพลางหอบเสื้อผ้าเตรียมไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นเพื่อเตรียมพร้อมกับวันใหม่ และงานอาสาที่มาทำเป็นวันที่สองเมื่อคืน... ฉันไม่ได้ฝันไปแน่ หากฝันคงไม่เหมือนจริงจนรู้สึกแฉะตรงส่วนนั้นของตัวเอง ไหนจะกลิ่นเหล้าที่ติดเสื้อทั้งที่ฉันไม่ได้ดื่ม แสดงว่าคุณพีท ไม่สิ เฮียพีทมานอนกอดฉันทั้งคืน สำคัญคือทำเรื่องอย่างว่ากับฉันตรงนั้นด้วย“บ้าจริง”“เป็นอะไรของแก ไหวปะเนี่ย”“ไม่มีอะไร เดี๋ยวตามไปนะ” บอกโดนัทที่เดินเข้าห้องน้ำไปกับหยกและตามด้วยพี่วาดดาวที่ยกมือเกาศีรษะตัวเอง“จริงสิ เมื่อคืนแกเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันได้ยินเหมือนแกละเมอ”“ละ ละเมอเหรอ?” ฉันตกใจทันทีที่ถูกหยกเอ่ยท