Todos los capítulos de Peat Dote วิศวะหลงรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

วิศวะหลงรัก EP6: ไม่แคร์ :ฉันหันไปมองรอบๆ นักศึกษาวิศวะหลายคนก็ไม่มีใครจับจ้องมองฉันแล้ว อันที่จริงบางคนในคณะวิศวะก็รู้จักฉันไง และบางคนก็เคยตามจีบฉันด้วย ถึงได้มองกันอย่างสงสัยว่าทำไมฉันถึงมานั่งอยู่กับคุณพีทวิศวะเครื่องกลสุดฮอตรุ่นพี่ของพวกเขา พอหันกลับมาก็เห็นว่าคุณพีทตักข้าวไข่เจียวเข้าปาก“ฮั่นแน่ เดี๋ยวนี้พาสาวมานั่งกินข้าวที่คณะแล้วเหรอเฮีย!” แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเอามือตบลงบนบ่าแกร่ง ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คุณพีทพลางมองฉันและยิ้มกรุ้มกริ่ม “น่ารักซะด้วย แฟนใช่ปะ”“เงียบปาก”“โหอะไรอะเฮีย มีสาวก็ไม่ยอมบอกน้องเลยนะ” เขาคนนี้ดูหล่อและสดใส คำพูดคำจาก็เหมือนเคยได้ยินหรือได้เห็นที่ไหนมาก่อนแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก “พี่อยู่คณะอะไร”“บริหารค่ะ”“เด็กบริหารซะด้วย ตั้งแต่พี่หนมแล้วปะ ไม่คิดจะมองหาสเปกสาวคณะอื่นบ้างเลยเหรอเฮีย!”“มึงไม่หยุด กูถีบ” คำขู่ของคุณพีทได้ผล ทำเอารุ่นน้องวิศวะคนนี้เบ้ปากใส่อย่างไม่สบอารมณ์“แล้วตกลงสาวน้อยคนนี้ชื่ออะไรล่ะเฮีย ไม่คิดจะแนะนำให้พวกกูรู้จักบ้างหรือไง” และคนที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ฉันจะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่พี่ฟินน์ เขาหันมาฉีกยิ้มกว้างให้กับฉัน “มึงไม

วิศวะหลงรัก EP7: เสื้อช้อป :คลาสเรียนวันนี้ผมนอนฟุบเนื่องจากเมื่อคืนถูกไอ้ฟินน์กับไอ้บาสลากไปกินเหล้าจนเกือบตีสอง กลับมาก็ฟุบนอนหลับเป็นตายเลยทีนี้ ดีหน่อยนะที่ยังฝืนพาตัวเองมาเรียนได้ในช่วงบ่ายของวัน ถึงแม้อาจารย์จะสอนภาคปฏิบัติเรื่องเครื่องกลผมก็ขอไม่สู้และนอนหลับอยู่หลังห้องเรียน โดยมีวาดดาวมาคอยตามผมให้ไปเรียนเนื่องจากงานกลุ่มที่ต้องทำด้วยกัน จากการจับกลุ่มของอาจารย์มีผม วาดดาว ไอ้ฟินน์ ซึ่งแน่นอนว่าพอผมไม่ทำคนหนึ่งวาดดาวก็เลยเป็นฝ่ายทำคนเดียว หวังจะให้ไอ้ฟินน์ช่วยเหรอรายนั้นยังไม่โผล่หัวมาเรียนด้วยซ้ำ“ลมแรงฉิบหาย ฝนก็ดันมาตกอีก วันนี้จะได้ไปพัทยาปะเนี่ยเฮีย” ไอ้บาสที่เลิกคลาสพร้อมกับผมออกมายืนมองห่าฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก ไม่รู้ว่าฝนตกตั้งแต่ตอนไหนรู้แค่ว่าน้ำฝนระบายแทบไม่ทันอยู่แล้วตอนนี้“พัทยาคงไม่ตกมั้ง” ผมยกมือปิดปากหาวและเสมองร่างสูงคุ้นตาที่เดินเอามือยีเส้นผมสีดำของตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งบึ้งตึงบอกบุญไม่รับ“เฮีย”“ไม่เห็นหัวเลยนะช่วงนี้” เอ่ยถามแข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมา หมอนี่มันชื่อเก้าและเป็นบุคคลที่เคารพผมพอๆ กับไอ้ฟินน์ “กูเห็นหน้าไอ้ฟินน์จนเบื่อแล้ว”“ช่วงน

“เขาโดนไอ้บาสเท มึงคงไม่รู้เรื่อง” จึงเอ่ยปากเล่าให้ไอ้เก้าฟัง มันก็ตั้งอกตั้งใจฟังพลางพยักหน้าหงึกๆ เหมือนจะเข้าใจนะ สุดท้ายไอ้เก้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี“น้องเขาโดนเทเฮียก็เลยห่วงเขา”“ไม่ได้ห่วง มึงไม่เข้าใจกู” ผมถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด “เขาแค่อยากมีคนคุยด้วย”“เฮียก็เลยอยากคุยกับน้องเขา เพราะไม่อยากให้น้องต้องโดนเทแบบที่ไอ้บาสทำ”“อือ”“ดูเฮียแคร์น้องเขานะ ปกติไม่เห็นจะใส่ใจใครเลย ปล่อยเบลอจะตายไอ้บาสจะชงเฮียก็ไม่แปลก”“มันก็ชงกูกับขนมมานานแล้วปะ” ตอนนี้แค่เปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นน้ำหวาน ซึ่งผมก็ไม่ได้อยากทำให้น้ำหวานต้องเสียหายหรอกนะ แม้จะทำเหมือนปล่อยเบลอไม่คิดจะแคร์ใครนอกจากตัวเองก็เถอะ“น้องเขาไม่เห็นจะดูรังเกียจมึงนะเฮีย”“น้ำหวานจิตใจดีมากๆ” ข้อนี้พิสูจน์ให้เห็นตั้งแต่ตอนเธอเข้าใจผิดว่าผมเป็นขอทานแล้ว“มึงรู้ปะเฮีย” ไอ้เก้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเผชิญหน้ากับผม ใบหน้านิ่งๆ ของมันทำให้ผมเลิกคิ้วขึ้นเพื่อรอฟัง “ถ้าถลำลึกไปเรื่อยๆ มันจะเป็นยังไง”“ไม่ถลำลึกหรอก เพราะว่าเป็นแบบนี้น่ะมันดีที่สุดแล้ว”ผมตอบไอ้เก้าและโบกมือให้มันก่อนจะวิ่งฝ่าสายฝนมาขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของตัวเอง ระหว

การกระทำของคนทั้งสองทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยกมือกุมเสื้อนักศึกษาเอาไว้บริเวณตำแหน่งที่หัวใจเต้นแรงถี่และค่อยๆ ช้าลงตามลำดับความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้น ฉันเหมือนถูกค้อนปอนด์หนักๆ ทุบศีรษะจนแทบขยับไปไหนไม่ได้ ฉันมองภาพที่ผู้หญิงคนนั้นกอดคุณพีทก่อนจะดันเขาเข้าไปในห้องและปิดประตูหายเข้าไป จึงขยับมายืนหลบพิงกำแพง“เขาไม่ได้ป่วยนี่นา” ฉันพูดกับตัวเองเพื่อดึงสติที่หล่นหายไปเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า “ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอน้ำหวาน คุณพีทไม่ได้เป็นอะไร”พอได้เห็นกับตาว่าเขาสบายดี ฉันก็หมุนตัววิ่งลงบันไดออกจากหอพักทันที... รู้แค่ว่าวิ่งออกมาไกลพอที่จะทำให้ตัวเองถึงกับโค้งตัวไปด้านหน้าเอามือวางบนหัวเข่าเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอดให้ได้มากที่สุด ความรู้สึกของฉันในตอนนี้ตีกันวุ่นไปหมด ทั้งลนลาน สับสนและน้อยอกน้อยใจ มันเป็นความรู้สึกหลากหลายมากๆฉันเป็นห่วงคุณพีทกลัวว่าเขาจะป่วย พอเห็นภาพที่ผู้หญิงคนนั้นกอดเขาและพากันเข้าห้อง ฉันกลับรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่คิดเอาไว้พังทลายไม่เป็นท่า ฉันแคร์เขาและเป็นห่วงจนรีบมาหาเขาทันทีเพื่อดูให้แน่ใจ และใช่ไง สิ่งที่เห็นทำให้จิตใจของฉันว้าวุ่น ภาพทุกอย่

“แล้วจะเอาตัวออกห่างจากฉันทำไม”“ก็เพราะว่า...” คำพูดที่อยากจะต่อว่าเขาเรื่องที่เห็นวันนั้นถูกกลืนหายลงคอไป คุณพีทจ้องหน้าฉันเพื่อรอฟังถึงเหตุผลที่ฉันพยายามหลบหน้าและไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขา“เพราะอะไรน้ำหวาน พูดดิ ไม่พูดฉันจะรู้เหรอว่าตัวเองผิดอะไร”“คุณไม่ได้ผิดอะไรทั้งนั้น ได้โปรดอย่ากดดันฉันเลย ฉันขอ” น้ำเสียงสุดท้ายแผ่วเบาราวกระซิบ ส่งผลให้คุณพีทคลายมือออกจากต้นแขนฉัน คิดว่าเขาคงยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ เพียงหันหลังยังไม่ทันได้ก้าวเดินหนีเขาด้วยซ้ำ คุณพีทก็พูดขึ้นมาท่ามกลางสายลมเอื่อยๆ ที่พัดผ่านเรือนร่างของเราสองคน“ฉันยังไม่ได้คำตอบจากเธอ อย่าหวังว่าฉันจะยอมนะน้ำหวาน”“ขู่กันเหรอคะ”“ไม่ใช่แค่ขู่ ฉันทำจริง” เอี้ยวหน้าไปสบตากับคุณพีท ถึงได้เห็นว่าใบหน้าหล่อเหลากำลังหงุดหงิด ถึงขนาดที่ว่าเห็นสันกรามของเขาเคลื่อนไหวนูนไปมาเหมือนระงับอารมณ์ของตัวเองที่กำลังจะถึงขีดสุด “ฉันไม่ยอมหรอก”“...”“ไม่ยอมให้เธอเดินหนีฉันไปง่ายๆ แน่ จำไว้”พูดจบก็หมุนตัวเดินตรงไปยังลานเกียร์ หากแต่ว่าการกระทำของเขาดันทำให้ฉันตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเขาเตะถังขยะที่วางอยู่ใกล้ต้นไม้กระเด็นไปไกลจนคนแถวนั้นตกใจกันยกใหญ่ ไม