Todos los capítulos de Peat Dote วิศวะหลงรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

วิศวะหลงรัก EP17: เพื่อน (ที่เป็นแฟนเก่า) :ฉันวิ่งกระหืดกระหอบออกจากตึกมายังหน้าคณะ พลางโบกมือให้กับคนตัวสูงที่สวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมู นั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์เวฟสีน้ำเงินคู่ใจของตัวเอง หลังจากที่เฮียพีทส่งข้อความมาบอกว่ารออยู่ ฉันที่กำลังนั่งทำรายงานไปค่ายอาสากับรุ่นพี่เพื่อส่งให้กับอาจารย์หลังจากกลับมาได้หนึ่งอาทิตย์“วิ่งมาทำไม”“ก็หวานกลัวเฮียจะรอนานนี่คะ” โค้งตัวไปข้างหน้าพลางยกมือทาบทับตำแหน่งหัวใจตัวเอง วิ่งจนหอบเมื่อเงยหน้าปุ๊บก็สัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่ละเลียดตรงหน้าผากเพื่อปัดผมหน้าม้าออกเช็ดเหงื่อให้อย่างทะนุถนอม เฮียพีทวางมือลงบนศีรษะก่อนจะโน้มตัวไปหยิบอะไรบางอย่างที่ตะกร้าหน้ารถยื่นมาให้ “อะไรเหรอคะ?”“บ่นว่าอยากกินไม่ใช่หรือไง”“อ้าว หวานแค่บ่นเฉยๆ เฮียไปซื้อทำไมคะเนี่ย” ทำหน้าบูดใส่เขา เมื่อคืนแค่บ่นว่าอยากกินเค้กร้าน xx แต่ไม่ว่างไปซื้อเอง ใครจะไปคิดว่าเฮียพีทจะซื้อให้ฉันกินล่ะ แล้วที่สำคัญนะมัน... “เท่าไหร่คะ เอาเงินหวานไป”“ไม่ต้อง เฮียซื้อมาให้หวาน ไม่ได้ต้องการเงิน”“แต่มันแพงนะคะ” ราคาไม่ใช่ถูกๆ นะบอกไว้ก่อน ตกชิ้นละเป็นร้อยเลย เพราะเป็นเชฟจากฝรั่งเศสทำสดๆ แล้วประเด

รู้สึกถึงบรรยากาศที่อึมครึ้มมากๆ เมื่อแม่นั่งตวัดขาไขว่ห้าง ลอบมองเฮียพีทที่นั่งด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้เกร็งหรือเกรงกลัวแม่ฉันแม้แต่นิดเดียว ถึงกระนั้นเขาก็รักษามารยาทไม่ได้คิดจะนั่งแหกแข้งแหกขาหรือทำตัวไม่ดีนะ เขารู้จักกาลเทศะมาก ในขณะที่ป้าน้อยรินชาขิงน้ำผึ้งลงแก้วเซรามิคชุดแก้วนี้แม่ได้รับมาจากคู่ค้านักธุรกิจจากต่างประเทศ เพิ่งเคยเห็นแม่เอาออกมาใช้ต้อนรับแขกก็วันนี้เอง“ลองชิมชาดูสิ”“ครับ” เฮียพีทเอื้อมมือหยิบจานรองแก้วเซรามิค ท่าทางของเขาที่แสดงออกมาทำให้ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ทั้งการสูดเอากลิ่นของชาเข้าปอด ดอมดมเพียงนิดและจิบเบาๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าเฮียพีทที่แข็งกระด้างคนนั้นจะทำอะไรที่มันอ่อนโยนแบบนี้ด้วย ไม่สิ ต้องบอกว่าเฮียพีทน่ะอ่อนโยนแค่กับฉันคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะโผงผางหรือกระด้างเสมอไป“เธอชื่ออะไร เรียนอะไร อายุเท่าไหร่” แม่ยิงคำถามใส่เฮียพีททันทีที่วางแก้วลงบนโต๊ะกระจก “แล้วรอยสักที่แขนน่ะ ของจริงหรือแค่เพ้นท์เอา”“ของจริงครับ” สายตาเฉียบแหลมของแม่มองท่อนแขนของเฮียพีทและไม่ได้ทำหน้าหรือทำท่าไม่ชอบใจกับรอยสักเขาสักเท่าไหร่ เห็นแค่แขนยังน้อยไปถ้าได้เห็นทั้งตัวแม่จะตกใจยิ

“อ้าว คุณนลินดารู้จักเจ้าพีทด้วยเหรอครับ?” ลุงบุญเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย“ค่ะ” ท่านตอบพลางระบายยิ้มให้ “พีทเขาเป็นเพื่อนกับลูกสาวฉันน่ะค่ะ”“เหรอครับ” ถึงจะแปลกใจที่คนอย่างผมไปสนิทสนมกับลูกสาวคนระดับท่านได้ ลุงบุญก็ผายมือให้แม่น้ำหวานเข้าไปรอในโซนรับรองและให้ผมกับไอ้บาสช่วยตรวจเช็กรถให้“ฮะ เฮีย”“เออ”แค่เออคำเดียวก็ทำให้ไอ้บาสไม่คิดจะพูดอะไรต่อ ผมถอนหายใจพลางยกมือเสยเส้นผมขึ้นและจัดการตรวจเช็กสภาพรถให้กับแม่ของน้ำหวาน ไม่รู้ว่าท่านจะถามเรื่องส่วนตัวของผมกับลุงบุญมากน้อยแค่ไหน หากแต่ว่าผมไม่มีอะไรต้องกลัวสักนิด เนื่องจากผมไม่มีอะไรปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้จนถึงขนาดที่จะให้ใครรู้ไม่ได้ซ่า~เสียงน้ำฝนและเสียงน้ำจากฝักบัวที่รดรินศีรษะขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นหลับตาลง ก่อนเลิกงานในช่วงเย็นของวัน หลังจากที่ตรวจเช็กสภาพรถให้กับแม่ของน้ำหวานเรียบร้อยแล้ว‘ไม่คิดว่าเธอจะทำงานที่นี่นะ คุณบุญบอกว่าเธอขยันมาก’‘ขอบคุณครับ’‘คิดจะล้มเลิกความพยายามที่จะใกล้ชิดน้ำหวานหรือยัง’‘ไม่ครับ’ ‘งั้นเหรอ’‘น้ำหวานสำคัญกับผม ผมไม่ปล่อยมือเขาแน่ๆ’ยิ่งมาตอกย้ำกันแบบนี้ผมก็ยิ่งห่อเหี่ยวใจหนักกว่าเดิมอีกนะเนี่ย จากที่มั

วิศวะหลงรัก EP19: ซ่อนเร้น :มือขวาแนบหน้าตัวเองขณะนอนตะแคงข้างมองใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มหลับตาพริ้มหันมาทางผม ขณะดึงผ้าห่มคลุมปิดช่วงหน้าอกของเธอ นิ้วมือเกี่ยวเส้นผมของน้ำหวานเล่นไปมาและปัดไปด้านหลังเพื่อใช้ปลายนิ้วลากไล้พวงแก้มใส รอยยิ้มของผมผุดขึ้นที่ผู้หญิงคนนี้เป็นของผมทั้งตัวและหัวใจ ถึงอยากจะเอาแต่ใจอยากปลุกน้ำหวานมาทำกันอีกสักสองรอบ สุดท้ายผมก็เลือกปล่อยให้คนตัวเล็กเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยล้า ครั้งแรกของน้ำหวานผมควรถนอมเธอให้ดีที่สุด ไม่ควรเอาแต่ใจไงพีท เมื่อกี้มึงก็เอาแต่ใจจนน้ำหวานร้องขอให้เบาก็ไม่ยอมจะเบาให้เขาเลยครืด ครืด~มือถือของผมดังขึ้นจึงเอื้อมมือไปหยิบมาดูปลายสาย คิ้วขมวดเข้าหากันทันทีและเบนสายตาไปยังจอล็อกที่ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา เป็นรูปน้ำหวานที่ผมเอามาตั้งไว้ตอนที่น้ำหวานถูกผมบังคับให้ส่งมา เป็นรูปที่เธอถ่ายกับตุ๊กตาเพนกวินที่ผมเป็นคนซื้อให้กับเธอนั่นแหละ รูปนี้ของน้ำหวานน่ารักเสียจนอดใจไม่ไหวที่จะไม่เอามาตั้ง ส่วนหน้าจอหลักเป็นรูปที่เราสองคนถ่ายคู่กันที่ไปดูอุโมงค์น้ำ ผมเปลี่ยนมันตั้งแต่วันนั้นและใช้มันจนมาถึงตอนนี้หากแต่ว่าปลายสายที่โทรมานี่สิ ผมควรรับดีไ

บุคคลท่านนี้ที่ฉีกยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมเดินตรงเข้ามาสวมกอดผมที่โน้มตัวลงไปเพื่อให้ท่านได้ลูบศีรษะ ความอบอุ่นจากร่างกายของท่านยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างรอบข้างดูเงียบสงบทันที เมื่อผมผละกอดจากผู้เป็นบิดาที่ใช้สองมือประคองแก้มผม แววตาเต็มไปด้วยความดีใจที่ได้เห็นหน้า“ท่านประธานครับ คนนี้...” หมอนั่นชี้หน้าผมด้วยสีหน้าที่ซีดขาวราวกับกระดาษ“นี่ลูกชายคนโตของฉันเอง พีรดนย์ ชัยวรบูรณ์ผล”“อะ อะไรนะครับ”“ลูกชายคนโตที่ชอบใช้ชีวิตธรรมดา ไม่ชอบโอ้อวดว่าตัวเองเป็นใครและที่สำคัญทำงานหาเงินเองด้วยนะ ฉันล่ะภูมิใจในตัวของเจ้าพีทมากๆ” ป๊ามักจะชอบคุยเรื่องผมมากกว่าคุยเรื่องงานให้ใครฟังนะ “ไปห้องทำงานป๊ากัน หิวไหมเดี๋ยวเย็นนี้ยังไงก็ต้องกลับบ้านกับป๊านะ เข้าใจไหม”“ครับ” ป๊ากดดันขนาดนี้ผมจะทำอะไรได้นอกจากตกลง “ป๊ารู้ใจพีทตลอด รู้ว่าพีทใจอ่อนถึงได้โทรมาอ้อน”“ก็เราหายหน้าหายตาไปเลย ป๊าไม่รู้ความเคลื่อนไหวของพีท จะให้ป๊าทำยังไง”“พีทสบายดีครับ ป๊าไม่ต้องเป็นห่วง” ผมคุยกับป๊าและไม่วายเสมองไปหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่ยืนตัวแข็งทื่อ สีหน้าราวกับคนจิตหลุดไปแล้ว คงจะกลัวไม่น้อยว่าผมจะพูดอะไรให้ป๊