All Chapters of Peat Dote วิศวะหลงรัก: Chapter 51 - Chapter 60

เราสามคนอยู่ในวัยเดียวกัน อายุ 25 เท่ากันและเข้าเรียนวิศวะเครื่องกลด้วยกัน แม้อายุจะเท่ากันแต่ไอ้ฟินน์กับไอ้เก้าก็ให้เกียรติผม อาจจะเพราะผมเป็นคนแรกที่ได้มาอยู่กับป๊า มันเลยนับถือผมเป็นพี่ชายคนโต ไอ้ฟินน์คนกลางและตามด้วยไอ้เก้าคนเล็ก ดังนั้นเราสามคนพี่น้องก็เลยสนิทสนมกันเพียงแต่ว่าไม่มีใครรู้... ว่าพีรดนย์ อคินและกลวัชร ชัยวรบูรณ์ผล เป็นพี่น้องที่ไม่ได้สืบทอดทางสายเลือด แต่เป็นพี่น้องร่วมสาบานที่เป็นลูกของท่านพินิจกับคุณหญิงอุไรวรรณ“ไม่ต้องให้มันมาลาก แค่แม่โทรมาเก้าก็มาครับ”“น่ารักที่สุดเลยลูกแม่” ผมมองแม่ที่เดินไปกอดไอ้เก้า จากนั้นก็วางมือลงบนศีรษะไอ้ฟินน์ “วันนี้ลูกๆ ทั้งสามของแม่อยู่กันครบ แม่ก็เลยทำของโปรดของทุกคนไว้เต็มเลย กินเยอะๆ เลยนะลูก”ครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาทำให้บนโต๊ะอาหารมีแต่เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย แม้แต่ไอ้เก้าที่พูดน้อยยังยิ้มมุมปากอยู่ตลอดเวลาด้วยซ้ำที่เห็นป๊ากับแม่ยิ้มหน้าบาน ผมรู้มาแค่ว่าต่อให้ผมไม่อยู่ที่บ้าน ไอ้ฟินน์กับไอ้เก้าก็มักจะแวะมาหาป๊ากับแม่บ่อยครั้ง คงต้องล้มเลิกทำเรื่องที่เอาแต่ใจตัวเองสักทีนะพีท อย่างน้อยๆ ผมก็ควรที่จะให้เวลากับป๊าและแม่

วิศวะหลงรัก EP21: คำดูถูก :และฉันก็ไม่คิดไม่ฝันว่าแม่ชวนเฮียพีทมากินข้าวที่บ้าน จะไม่ได้มีแค่เฮียพีทแค่คนเดียวเท่านั้น แม่กลับชวนพี่เอ็มมาด้วยซึ่งนั่นทำให้บรรยากาศที่ควรจะดีกระอักกระอวนมากกว่าเดิมเสียอีก โดยเฉพาะสีหน้าของคนข้างกายที่จดจ้องมองพี่เอ็มนิ่งๆ พวกเขาสองคนมองหน้ากันเหมือนกำลังเล่นเกมสงครามประสาท ทั้งที่แม่เองก็รู้ว่าฉันเลือกเฮียพีท การที่ดึงพี่เอ็มมาด้วยแบบนี้ฉันรู้สึกว่ามันไม่แฟร์กับเขาสักเท่าไหร่ฉันไม่รู้ว่าแม่คิดจะทำอะไรกันแน่ แม่ได้ห้ามฉันเรื่องเฮียพีทแต่ใช่ว่าจะปล่อยให้ฉันกับเฮียพีทได้ใกล้ชิดกันอย่างเปิดเผย เหลือบสายตามองแม่ที่นั่งยิ้มเหมือนกับว่าไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรด้วยซ้ำที่เห็นผู้ชายสองคนนั่งเขม่นกัน“นี่เป็นของฝากจากผมครับ” เฮียพีทที่นั่งเงียบมานานจึงผละสายตาจากพี่เอ็มและยื่นถุงของขวัญที่ไปเลือกกับฉันมาในวันนี้ให้กับแม่“ขอบใจนะ ไม่เห็นต้องซื้ออะไรมาฝากฉันเลย”“ผมหวังว่าคุณแม่จะชอบนะครับ” แม่ถึงกับชะงักมือที่กำลังหยิบกล่องชาออกจากถุงขึ้นมาดู เฮียพีทเรียกแม่ฉันได้อย่างไม่มีเคอะเขิน“เฮียพีทตั้งใจเลือกมาให้แม่เลยนะคะ” ฉันเสริมทัพไปอีก อันที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากจะทำแบ

วิศวะหลงรัก EP22: คนหลอกลวง :(“แล้วจะกลับกี่โมง?”)“ยังไม่รู้เลยค่ะ ตอนนี้หวานนั่งกินไอศกรีมอยู่ ว่าจะแวะไปเดินดูของด้วย”(“ของอะไร”)“ก็ของขวัญขึ้นห้องใหม่เฮียไงคะ”(“ไม่ต้อง เฮียบอกแล้วไงว่ารอแค่เมียมาเจิมเตียงก็พอ”) ฉันย่นจมูกใส่ปลายสาย หลังจากเลิกคลาสฉันก็มาที่ห้างคนเดียวเนื่องจากโดนัทก็ต้องไปเชียร์พี่ไฟท์ซ้อมบาส ส่วนยัยหยกรายนั้นพอรู้ว่าพี่ชายโดนฉันหักอกก็ต้องไปคอยปลอบใจ เพื่อนบอกว่าตอนแรกก็คัดค้านเรื่องที่ฉันเลือกเฮียพีท สุดท้ายต่อให้คนรอบข้างจะไม่เห็นด้วยก็ต้องปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของฉัน เพราะความรักมันคือเรื่องของคนสองคน คนอื่นไม่เกี่ยวเหมือนที่ฉันพูดกับพี่เอ็มไปนั่นแหละ“ไม่ได้ค่ะ หวานตั้งใจทำของขวัญชิ้นนี้ให้เฮีย ห้ามขัดใจหวานค่ะ”(“ไม่กล้าขัดใจเมียหรอก เดี๋ยวโดนงอน”) ถึงจะคุยกับฉันไปด้วยก็แอบได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของพี่ฟินน์และพี่วาดดาวที่ทะเลาะกัน เถียงกันเรื่องจัดห้องให้เฮียพีท (“จะกลับตอนไหนโทรบอก เฮียไปรับ”)“วันนี้เลยเหรอคะ”(“ก็เฮียรอไม่ไหวแล้ว”) น้ำเสียงแหบพร่าชวนให้น่าหลงใหล ทำเอาฉันเขินตัวบิดใช้ช้อนตักไอศกรีมละเลงไปมาจนกลายเป็นน้ำแล้ว (“ให้ทนคิดถึงเมียม

“น้ำหวานฟังเฮีย” พอฉันโวยวายและเขวี้ยงบัตรประชาชนใส่อกเขา ก็ถอยหลังเตรียมจะออกจากห้อง ทว่าเฮียพีทดันคว้าข้อมือฉันเอาไว้เพื่อฉุดรั้งไม่ให้หนีเขาไป “เฮียไม่ได้โกหก เรื่องที่เฮียเป็นยังไงมาก่อนคือเรื่องจริง”“...”“ที่เฮียไม่ได้บอกเรื่องที่เฮียรวยก็เพราะเฮียอยากใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา เฮียตั้งใจบอกหวาน ค่อยๆ อยากให้หวานรู้ เพราะถ้าบอกไปหวานก็จะไม่เชื่อเฮีย”“ใช่ และหวานก็ผิดหวังในตัวของเฮียมากด้วย” น้ำตาของฉันเอ่อล้นออกมาจากนั้นก็ไหลรินออกมาไม่ขาดสาย “เฮียโกหกหวานทำไม ต้องการพิสูจน์อะไรกันแน่ ต้องการพิสูจน์รักแท้เหรอ เฮียคิดว่าตัวเองกำลังเล่นละครอยู่หรือไง!”“เฮียไม่ได้คิดแบบนั้น เฮียใช้ชีวิตธรรมดาแบบนี้มาสี่ปีแล้วน้ำหวาน และเฮียก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะมาเจอกับหวาน”“อ๋อ งั้นแสดงว่าถ้าไม่เจอกับหวานเฮียก็จะโกหกแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ อย่างนั้นเหรอคะ” คำถามของฉันทำให้เฮียพีทถึงกับพูดอะไรไม่ออก เขาเงียบจนฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากการกอบกุม “ทำไมถึงไม่บอกหวานตั้งแต่แรก ทำไมต้องปิดบังหวานด้วย ถ้าเฮียไม่ได้คิดจะหลอกฟันหวานแล้วทิ้ง”“น้ำหวาน เฮียไม่เคยคิดแบบนั้น”“กับพี่วี เฮียบอกเธอได้ว่าตัวเองเป็นใคร แ

เขากอดกระชับร่างของฉันและซุกหน้าลงตำแหน่งลำคอเพื่อพรมจูบสูดเอากลิ่นกายของฉันเข้าปอดให้ได้มากที่สุด เอาจริงเฮียทำให้ฉันใจเย็นลง แค่ไม่อยากพูดกับเขาก็เพราะโกรธเนี่ยล่ะ อย่างน้อยก็ขอเล่นตัวอีกสักหน่อย ไม่งั้นเฮียพีทจะเคยตัวและฉันต้องดัดนิสัยที่ปิดบังเรื่องที่ไม่ควรปิดบังไปซะเราอยู่ในจุดที่มีอะไรก็ควรบอกกันตรงๆ ไม่ใช่ให้คิด ให้ฟังจากคนอื่น ไม่ต้องเป็นฉันหรอก หากคนอื่นมาได้ยินแบบนี้ก็คงจะโกรธเผลอๆ คงไม่อยากเจอหน้าด้วยซ้ำ ยังดีที่ฉันยังอยากถามมันจากปากของเขา อยากรู้ว่าเขาจะโกหกอะไรฉันอีกหรือเปล่า แต่ก็รู้ว่าเวลาเฮียโดนฉันต้อนก็จนมุมหลีกหนีไม่ได้เหมือนกัน“ถอยออกไปค่ะ” น้ำเสียงของฉันค่อนข้างเย็นชา ส่งผลให้เฮียพีทหยุดการกระทำของตัวเองเช่นซุกไซ้ลำคอหรือแม้แต่ฟอนเฟ้นหน้าอกของฉัน “ห้ามกอด หวานจะนอน”“น้ำหวาน”“ไม่ทำตามก็ได้นะคะ หวานจะได้กลับไปนอนที่บ้าน”หมับ“ได้ครับ เฮียทำก็ได้ แต่อย่าไปเลยนะ”เพิ่งเคยเห็นเฮียพีทในมุมที่เล่นเอาฉันถึงกับใจอ่อนยวบ ตอนที่เขาคว้าข้อมือฉันและหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสดงออกว่าเศร้าแค่ไหนที่ฉันบอกว่าจะกลับ สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างโดยไม่ได้รับอ้อมกอดของเขา มีเ