All Chapters of เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า: Chapter 31 - Chapter 40

“ตะ แตกแล้วหนาว อ๊า!”น้ำรักขาวขุ่นพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนตรงหน้าท้องของลมหนาว ผมหอบหายใจทิ้งตัวลงนอนหงายมองเพดานห้อง ให้ตายสิวะ เพิ่งเคยรู้สึกว่าได้ปลดปล่อยสุดๆ ก็ตอนที่เมียทำให้นี่ล่ะ เอี้ยวหน้ามองลมหนาวที่นอนแผ่หลาไม่ต่างจากผม“เสียดาย” ผมพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “แตกในใส่เธอคงดีกว่านี้”“เหรอ?”เพียะ“เจ็บนะหนาว!”“นายมันไอ้เลว ไอ้ชั่ว เลิกกันแล้วนะเว้ยมาทำแบบนี้กับฉันได้ไงวะ” นั่นไง... บอกแล้วว่าพอพากันแตกปุ๊บ ลมหนาวก็วีนผมทันทีด้วยการฟาดมือลงบนแก้มผมอย่างแรง จากนั้นก็คว้าหมอนมาฟาดใส่ผมจนต้องยกแขนปิดพัลวัน “ทำแบบนั้นเกิดแฟนคลับฉันทิ้งไปหมดจะทำยังไงห๊ะ!”“ใครจะไปรู้วะ ว่าเธอจะสมัครแอคลับตอนเลิกกับผัวเนี่ย”“นายทำมันพังหมดเลยคิว ฉันเกลียดนาย ไอ้ผัวเฮงซวย!” ก่อนจะคว้าหมอนที่ลมหนาวตีเอาไว้พลางกระชากจนร่างเล็กเซมาอยู่ในอ้อมกอดของผม “ตัวเองไม่ได้เจ็บปวดไปกับเรื่องนี้ ก็เลิกมายุ่งกับฉัน เลิกทำให้ฉันเจ็บสักทีคิว”“เจ็บเป็นคนเดียวหรือไง?” ผมเถียงเธอกลับ “ฉันเจ็บกว่าเธอเยอะ แค่ไม่ได้แจ้งให้ทราบ”“เหอะ”สุดท้ายความเงียบก็เข้ามาปกคลุมเราสองคนอีกครั้ง ผมถอนหายใจเหลือบมองลมหนาวที่ขยับตัวออกห่า

“มากๆ เลยค่ะ” รู้สึกแน่นท้องเป็นบ้า หลุบสายตามองเสื้อนักศึกษาตัวเล็กจิ๋ว ตรงพุงมันปริกระดุมแทบแตกแล้ว ฉันกินเยอะไปหรือเปล่าวะเนี่ย “ท้องจะแตกแล้วค่ะ มีพุงด้วย”“น่ารักดี” พี่ธันพูดพลางมองพุงน้อยๆ ของฉัน “อยากกินอะไรอีกไหม?”“ไม่ไหวแล้วค่ะ แต่พี่ธันบอกอยากดูหนังไม่ใช่เหรอคะ เข้างานสามทุ่มไม่ใช่เหรอ” เขาพยักหน้ารับ ฉันก็เลยหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเพื่อเข้าแอพสำหรับจองตั๋วกับที่นั่ง “อยากดูหนังเรื่องไหนคะ?”“พี่ไม่ได้เข้าโรงหนังนานแล้วด้วย หนาวจองที่นั่งได้เลย พี่อยากดูเรื่องนี้” นิ้วชี้เรียวยาวจิ้มลงบนหน้าจอ เป็นหนังบู๊ระห่ำสุดมันและระทึกขวัญ หนังจะใช้เวลาฉายประมาณหนึ่งชั่วโมงสี่สิบห้านาที จองตอนนี้ก็ได้ดูตอนหนึ่งทุ่ม“หนาวขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ ไม่ไหวแล้วอ่า”“ไม่ให้พี่สั่งอะไรแล้วใช่ไหม?”“ไม่เอาแล้วค่ะ!”เขาก็รู้ปะว่าฉันยัดเข้าท้องไม่ไหวยังจะแซวอีก จึงลุกขึ้นฟาดมือลงบนท่อนแขนแกร่ง เดินออกจากร้านปิ้งย่างตรงเข้าห้องน้ำก่อนจะปล่อยเบาออกมา แทบจะราดแล้วนะขืนนั่งกินต่อบอกเลยว่าราดตรงนั้นแน่นอน เมื่อทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยใครจะไปคิดว่าฉันจะบังเอิญเจอใครบางคนที่ไม่ได้อยากจะเจอสักนิด“อ้าว พ

บทสนทนาของเราสองคนจึงจบลง ใช้เวลาไม่นานอาหารที่ทำง่ายที่สุดก็เสร็จสมบูรณ์ ฉันจัดเรียงอย่างสวยงามบนเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนที่คิวจะปัดมือฉันออกและจัดเรียงอาหารให้สวยงาม ถ่ายรูปเก็บเอาไว้หลายภาพเป็นกิจวัตรนั่นแหละ ถึงได้บอกไงไอจีของคิวน่ะ Mood โทนภาพคือสวยมากๆ ไม่ติดว่าเรียนสถาปัตย์นึกว่าจะเข้านิเทศฯ เขาเป็นคนที่แบบชอบถ่ายรูปเรื่อยเปื่อย เห็นอะไรก็ถ่ายไว้หมดยกเว้นรูปตัวเองนะ หากจะมีรูปตัวเองก็คือจากมือถือของฉันเนี่ยล่ะ อัลบั้มภาพมีรูปคิวเกือบครึ่งๆ ของรูปตัวเอง“กินได้แล้ว”“น่ากินมาก จะกินให้เกลี้ยง” ฉันนั่งมองคนข้างกายที่ตักสปาเก็ตตี้กินอย่างหิวโหย ตามด้วยสลัดผักที่ไม่มีผักชนิดที่คิวชอบ จำได้ดีเลยนะว่าคิวน่ะไม่ค่อยชอบกินผักกาดหอมสักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรบอกแค่ไม่กิน ไม่ได้ชอบนะ แค่ไม่กิน เออก็ถูกอะ ไม่กินก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบนี่นา “อร่อยมาก”เอนศีรษะซบลงบนบ่าจนฉันเอามือผลักศีรษะเขาออก “กินดีๆ”“ดุจัง วันนี้วันเกิดผัวนะ ใจดีหน่อยดิ”“อยากให้ใจดีมากกว่านี้ไหม กินเสร็จจะได้ไล่กลับ” เคี้ยวสลัดผักจนแก้มป่องเหมือนกระต่ายเลย “นอกจากนายจะสมองจะเหมือนควายแล้ว ยังเหมือนกระต่ายอีกนะ”“กระต่าย

คอมเมนต์อื่นๆ ส่วนมากก็เป็นผู้หญิงในมหาลัยที่ชอบคิวนั่นแหละ อีกส่วนก็เป็นผู้ชายที่เคยจีบฉันบ้างหรือไม่ก็รอเสียบกันเยอะ หากแต่เมนต์สุดท้ายนี่สิทำให้ฉันขมวดคิ้ว “อะไรคือปลอม”พอกดเข้าไปดูคนเมนต์ก็พบว่าแอคเพิ่งสร้างมาเลย ไม่ได้กดติดตามคิวหรือฉันด้วยซ้ำ ช่างเถอะ... มีคนชอบก็มีคนอิจฉามันคือสัจธรรมของมนุษย์เรา ฉันสอดมือถือเข้าใต้หมอนและปิดไฟในห้องเหลือแค่โคมไฟหัวเตียงเท่านั้น เปลือกตาค่อยๆ หลับลง แต่หลับไปได้ไม่เท่าไหร่ นานแค่ไหนฉันก็ไม่รู้หากแต่กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่สอดเข้ามาในใต้ผ้าห่มผืนใหญ่พอเอามือคลำก็พบว่าท่อนแขนแกร่งกอดเอวฉันและลมหายใจอุ่นร้อนที่ละต้นคอ ฉันควรจะตกใจใช่ไหมเพราะห้องมีฉันคนเดียว แต่คงจะหลงลืมไปว่ามีใครอยู่ด้วยคนนั้นจะเป็นใครได้ หากไม่ใช่เด็กตัวโตสมองเท่าเมล็ดถั่ว“ไปนอนข้างนอก” ฉันพึมพำออกและพยายามยกท่อนแขนแกร่งออกจากเอว“ข้างนอกมันหนาว” กระซิบชิดข้างใบหูและใช้ปลายจมูกถูเบาๆ“ก็หรี่แอร์ดิ ง่ายแค่นี้คิดไม่ได้”“เธอบอกว่าฉันโง่”“หรือไม่จริง”“ใช่ ก็โง่ไงเลยไม่รู้ว่าต้องควรหรี่แอร์” กวนตีนแล้วไง ฉันขยับเบียดตัวออกและดูเหมือนกับว่าถูกงูเหลือมตัวนี้รัดเอาไว้แน่น แถมยัง

รถทัวร์ขับมาสองชั่วโมงนิดๆ มาจอดที่บ้านพักหลังหนึ่งที่ติดชายทะเลแถวพัทยา เป็นบ้านพักที่นัทประธานชมรมจองเอาไว้มีครบครันทั้งสระว่ายน้ำและเครื่องอำนวยความสะดวกต่างๆ รวมไปถึงด้านหลังบ้านจะติดชายทะเลที่เดินลงไปปลายเท้าก็เหยียบบนทรายแล้ว สำคัญคือโซนแถวนี้ห่างจากสถานที่ที่เป็นแหล่งรวมร้านค้า ร้านเหล้าไม่ไกลเท่าไหร่ เจ้าของบ้านมีรถยนต์กับมอเตอร์ไซค์เพื่ออำนวยความสะดวกด้วย“ผู้ชายนอนรวมกันชั้นล่างแล้วกัน พวกผู้หญิงก็นอนกันชั้นบนนะ มีประมาณสี่ห้องได้”“ฉันนอนกับแป้ง” ยืนกอดอกพลางยกมือขึ้น “ได้นะแป้ง”“ได้เลย” เพราะฉันไม่อยากถูกจับกลุ่มไปนอนกับนังเด็กนรกแตกที่มีเพื่อนมาด้วย ส่วนคนอื่นๆ ผู้หญิงคนอื่นอีกสามสี่คนฉันก็ไม่ได้รู้จัก จะรู้จักก็มีแค่นัทกับแป้งเท่านั้น“เอาของส่วนตัวไปเก็บที่ห้องได้เลย วันนี้ตอนเย็นมาจัดมีตติ้งเมากันให้สุดเหวี่ยง!” นัทบิ้วอารมณ์คนในชมรม เห็นบอกว่านัทกับแป้งที่เป็นประธานกับรองประธานและเพื่อนอีกสองคนจะเป็นคนไปจ่ายตลาดสำหรับอาหารมื้อค่ำ แม้ว่าเจ้าของบ้านจะจัดแจงเครื่องดื่มอะไรให้แล้วก็ตามที “ใครอยากกินอะไร จดลงในกระดาษเลย”“เหมือนเอางบชมรมมาผลาญเล่นเลยเนอะพี่นัท”“ก็ชมรมปะว