All Chapters of เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า:: EP4 ::แค่สัมผัสกันก็พอสุดท้าย... ฉันก็แบกคิวขึ้นมาที่หน้าห้องของเขา ห้องที่ไม่ได้มาเหยียบนับตั้งแต่เลิกรากันไป ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยน สำคัญเลยคือข้าวของบางอย่างที่เคยเป็นของฉันยังคงอยู่ แบบไหนแบบนั้นไม่ถูกเก็บ ไม่ได้ถูกเอาไปทิ้งขวดน้ำหอมของฉัน ยางรัดผมตอนที่ยังไม่ได้ตัดผมสั้นปะบ่าหรือแม้แต่รูปคู่ที่ถ่ายในตู้สติ๊กเกอร์แปะอยู่ตรงตู้เย็นขนาดยักษ์ คิวขอตัวเข้าไปอาบน้ำให้ตัวเองสร่างแอบเห็นแก้มสากแดงเถือกเป็นรอยมือที่ฉันออกแรงตบแบบไม่ได้ยั้งแรง ถอนหายใจเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำผลไม้เทลงแก้วให้คิว“รู้ว่าเมาแทนที่จะกลับห้อง ให้คนอื่นโทรหาฉันเพื่ออะไรวะ”“คิดถึง”“!”ยิ่งกว่าผีอีกมั้ง เล่นเอาฉันสะดุ้งเกือบทำแก้วน้ำผลไม้ที่ตัวเองเทกินหลุดมือ หันไปมองร่างเปลือยเปล่าท่อนบน มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันเอว อวดเรือนร่างที่แกร่งกำยำไปทุกสัดส่วน หน้าท้องแกร่งเป็นลอนซิกแพค รอยสักแผงอกที่ไปนอนให้ช่างสักให้ตอนเอามาอวดฉัน บอกเลยว่าโคตรรดีใจแต่คีพลุคไม่ให้หลุดเขิน“จบไหม”“แล้วต้องเอาเรื่องกระโดดสะพานมาอ้างเพื่อ?”“ไม่อ้างเธอจะมาหาเหรอ”“นายมัน...”“แล้วถ้าฉันกระโด

เริ่มแล้วไง ไอ้อาการงอแงเอาแต่ใจของมันเนี่ย ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ หลงรักมันเข้าไปได้ยังไงวะไอ้เด็กงี่เง่าตัวนี้เนี่ย หากเห็นแบบนี้คิวมีมุมที่ดีเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าไม่มีนะ เพียงแต่ว่าไอ้ความใจดีเฟรนลี่ไปเรื่อยของคิวน่ะมันน่ากลัว คิวช้อนขาฉันขึ้นจากนั้นก็กดหน้าลงบนหน้าแข้ง ไม่ได้ทำเพียงแค่เอาหน้าซุกแต่มัน...งับ“โอ๊ย! กัดลงมาทำไมเนี่ย”“มันเขี้ยว” เอาคืนที่ฉันกัดอกเขาตอนนั้นหรือไงกันวะ “ไอ้โปรดมันบอกนะการที่คู่รักห่างเหินหรือเลิกกันไป วนกลับมาในชีวิตมักจะมีความพึงพอใจลดลง ความรักก็น้อยลง ยิ่งเรื่องทางเพศนะยิ่งน้อยสุดๆ เหมือนกลับไปกินน้ำพริกถ้วยเก่า”“นั่นไง เพราะงั้นก็ไม่ต้องมาวนเวียนในชีวิตฉันเหมือนวิญญาณตามติด โอเคปะ”“สำหรับคนอื่น ไม่สำหรับฉัน” จากที่ทำหน้าระรื่นดีใจที่โปรดบอกคิวเรื่องการเลิกราของคู่รัก กลับกลายเป็นว่าคิวผละใบหน้าจากหน้าแข้งฉันและขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนต้องใช้มือดันไหล่หนาให้ถอยห่าง“ทำไมสำหรับฉันแล้ว ยิ่งห่างกับเธอยิ่งอยากเข้าใกล้มากกว่าตอนคบกันว่ะ”“...”“ยิ่งห่างเรื่องทางเพศด้วย ฉันยิ่งต้องการเธอแบบสุดๆ แค่ได้กลิ่นเธอน้องชายฉันก็พร้อมตั้งโด่แล้วอะ” มีด้วยเหรอวะเนี่ย

“ดูจากสีหน้าที่หันมามองก็พอจะเข้าใจ ยังไงก็ต้องเข้าข้างมันอยู่แล้วนี่”“ลมหนาว”“เรียกทำไม กลัวจำชื่อเมียเก่าไม่ได้ว่างั้น!” กลายเป็นว่าสมรภูมิเดือดเริ่มปะทุมากขึ้น ทุกสายตามองฉันพลางซุบซิบได้ยินเต็มสองหู‘ลมหนาวหาเรื่องน้องสาวเนปะ’‘ไหนว่าเลิกกันแล้ว ยังจะมาตามตอแยคิวอีกเหรอ’‘เรียกร้องความสนใจหรือเปล่า แต่อย่างลมหนาวเนี่ยนะ เสียชั้นเชิงตัวแม่วิศวะหมด’ยัยเนยมองหน้าฉันพลางแตะมือลงบนท่อนแขนแกร่งต่อหน้าฉัน หากเป็นตอนที่คบกันฉันคงกระชากคิวให้หลุดจากการแตะเนื้อต้องตัวหล่อนแล้ว ตอนนี้มันต่างกัน ฉันกับคิวไม่ได้เป็นอะไรดังนั้นจึงทำได้เพียงเสมองไปทางอื่น ทั้งที่ในใจก็ร้อนรุ่มเสียจนต้องค่อยๆ ระงับอารมณ์เอาไว้“อย่าโทษพี่ลมหนาวเลยค่ะ พี่เขาสะดุดชาก็เลยหกใส่เนยเฉยๆ”“หกแบบเปิดฝาเนี่ยนะ?” คิวถามเพราะดูสถานการณ์มือซ้ายฉันยังถือฝาปิดแก้วชาอยู่เลย “บังเอิญใช่ปะ”“ตั้งใจ” ตอบแบบไม่มีท่าทีที่ประนีประนอมสักนิด ยังไงซะฉันก็ถูกมองเป็นนังตัวร้าย ตัวแม่วิศวะอยู่แล้ว ทำไมต้องแคร์กับอีแค่เรื่องนี้ด้วย “ฉันไม่มานั่งแอ๊บดัดจริตว่าไม่ได้ทำ ทำก็คือทำ”“แล้วไปทำน้องมันทำไม?” ร่างสูงยืนเท้าเอวและเอ่ยถามฉันอย่างนึ

เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า:: EP6 ::ก็แค่เดินหน้าจีบใหม่ ยากตรงไหน: QUE TALK : “ทำไมอะ ให้ผัวแค่นี้ไม่ได้”“อย่าเล่นคิว”คนข้างกายทำหน้าเหม็นเบื่อผมแบบสุดๆ ก่อนจะเสมองไปยังพี่ชายข้างห้องที่กำลังทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ ใครจะไปคิดกันล่ะว่าจะมาเจอกับลมหนาวที่บาร์หรูของโรงแรมซึ่งวันนี้ผมกับเพื่อนพากันมาดื่มกันตามปกติ หากสายตาของผมไม่สะดุดกับแผ่นหลังขาวเนียนคุ้นตา ก็นะคบกันมาครึ่งปีแค่แวบเดียวก็รู้ว่าแผ่นหลังที่คุ้นคือใคร ผมก็ไม่รีรอที่จะรีบมาทักทายเมียรักแต่ที่คาดไม่ถึงเลยก็ว่าจะมาเจอกับพี่ชายข้างห้องที่จ้องจะเคลมลมหนาวตั้งแต่คบกับผม ผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูกันไม่ออกล่ะว่าเขาต้องการแย่งเมียชาวบ้านมากแค่ไหน เพียงแต่ว่าต่อหน้าลมหนาวเขาไม่แสดงออก็เท่านั้นเอง“จะไปไหนก็ไป”“แล้วจะกลับยังไง?”“กลับกับพี่ธัน เขาชวนฉันมาก็ต้องกลับกับเขา” คิดว่าคนอย่างผมจะยอมมองลมหนาวกลับผู้ชายที่จ้องจะเคลมเมียผมเหรอวะ ฝันไปเถอะ! ผมจึงแสร้งทำเป็นตีหน้ายิ้มทั้งที่หัวนะมีแผนการมากมายอยู่เต็มไปหมด ลอบมองแผ่นหลังขาวเนียนของลมหนาว สังเกตว่ามือของเธอลูบไล้แขนตัวเองไปมาแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหนาว“เหอะ แล้วจะแต่งตัวโป๊

คว้าต้นแขนของลมหนาวไว้ บีบอย่างแรงจนเธอนิ่วหน้า “หัดยอมรับความจริงซะทีดิวะ!”“ไม่รับห่าอะไรทั้งนั้นล่ะ” ตะคอกใส่ลมหนาวอย่างเหลืออด “ในเมื่อเธอเปิดโอกาสให้มันได้ ทำไมฉันจะไม่ได้โอกาสนั้นบ้างหรือเพราะเป็นฉัน มันเลยยากวะ”“นายทำให้มันยากเองไม่ใช่เหรอ”“ฉันไปทำอะไร ตรงไหนอะไรก็บอกมาดิวะ!” ปล่อยให้ผมคิดเองแบบนี้ใครมันจะไปรู้ “ถ้าฉันมันโง่ เธอก็บอกดิ”“เรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ ไม่น่าเกิดมาเป็นคนเลยนะคิว”ลมหนาวเบือนหน้าหนีผม เธอไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวมันก็ทำให้ผมหงุดหงิดเหมือนกันนะ ไม่ใช่แค่เธอหรอกที่ใช้อารมณ์ ผมเองบางทีก็ใจเย็นไม่ไหวเหมือนกัน“แม่ง แล้วต้องทำยังไงเธอถึงจะเข้าใจวะหนาว”“ไม่ต้องทำ” เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ฟังแล้วเหมือนกับตอนบอกเลิกผมไม่มีผิด “แค่ยอมรับความจริงให้ได้ก็พอ”“...”“ความจริงที่ว่าเราสองคนเลิกกันแล้ว ไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีก และหยุดระรานฉันสักที”“งั้นบอกมา” ผมจ้องดวงหน้าสวยที่เชิดหน้าไม่ยอมแม้แต่จะหลบสายตาผม “หมดรักฉันแล้วใช่ไหม?”“ฉันไม่ตอบ”“ต้องตอบ” เปลี่ยนจากจับต้นแขนเป็นคว้าไหล่ทั้งสองข้างเอาไว้ “ตอบมาหนาว เธอหมดรักฉันแล้วใช่ไหม”ก็ในเม