All Chapters of เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า:: EP17 ::กินอมยิ้มหน่อยดิ“ท่าวารีสะเทือนบก!”ตูม“ท่าเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้โปรด ไอ้เวร”“ก็ดีกว่าท่ามึงก็แล้วกันไอ้คิว ท่าเหี้ยอะไร ระเบิดธารา”ฉันนั่งมองแก๊งผู้ชายที่กระโดดเล่นน้ำในสระกันตั้งแต่ค่ำจวบจนอาหารที่ทำกินกันเป็นอาหารทะเลซะส่วนใหญ่ ถูกจัดการไปบ้างและลงไปเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน ตั้งแต่เย็นที่ฉันเดินจับมือเดินเล่นกับคิว จนนัทกับแป้งมา เราก็ไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ ฉันกลับเข้าห้องอาบน้ำสวมเสื้อยืดสีดำตัวเดียวกับกางเกงซับตัวบางตวัดขาไขว่ห้างยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่ม ลอบมองนังเนยที่ลอยคออยู่ในสระน้ำกับเพื่อนและแป้ง มีฉันคนเดียวละมั้งที่จะไม่มีทางลงไปในสระน้ำเด็ดขาด กลัวติดเสนียดมองคิวที่สวมกางเกงขาสั้นสีขาวพอเปียกน้ำก็นะเห็นบ้องข้าวหลามเป็นลำเลย ยิ่งพอเขายกมือสางเส้นผมสีดำเทาหม่นๆ ที่ดูเหมือนเพิ่งจะไปย้อมมาใหม่มั้ง แม้จะไม่ได้เทาแบบเทาจ้า ก็ทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้น เพิ่งจะสังเกตก็ตอนนี่ล่ะ คิดภาพตามนะเด็กตัวโตเหมือนควายอย่างคิวนั่งขี่ห่วงยางม้ายูนิคอร์นสีม่วงอะ อยากจะบ้าตายกับความเด็กของคิว!มือขวาชูขวดเบียร์ขึ้นและกระดกดื่มเป็นว่าเล่น ก็คือดื่มไปหลายขวดแล

เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า:: EP18 ::ถ่านไฟเก่าปะทุ เดือดจนแตกเป็นลาวาแก้ผ้าฉันตั้งแต่ตอนไหนวะเนี่ย!“คิว หยุด”“ไม่หยุด” น้ำเสียงยานครางและสายตาคมที่ปรือมองมา ใบหน้าหล่อเหลายั่วยวนเสียจริง ก็นะเวลาเมาแบบมีสติคิวชอบทำหน้าทำตายั่วเมียตลอด เหมือนรู้นะว่าฉันแพ้ทางให้เขาตรงนี้ ใครบ้างจะไม่ใจอ่อนวะ มาดูหน้าไอ้เด็กคนนี้ตอนเมาก่อน แล้วจะรู้ว่าต่อให้ต้านสักแค่ไหนก็แพ้มันอยู่ดี “จะลักหลับสักหน่อย ตื่นมาทำไม?”“ไม่ตลกนะคิว” เอามือดันไหล่หนาให้ถอยห่าง ตัวหนักยังกับควาย “แล้วก็คือ... เตรียมพร้อมแล้วเหรอ!”“อือ” ทำหน้าตายอีกนะ เห็นบ้องข้าวหลามทิ่มตรงหน้าท้องก็รู้ได้ดีว่าแข็งแล้ว ถึงจะแข็งไม่เต็มที่ก็เถอะ “อยากรู้ปะว่าจุดแข็งของฉันคืออะไร”“ไม่” ที่อยากจะพูดคือฉันจะสามารถผลักไอ้เด็กตัวโตให้หลุดจากการคร่อมร่างตัวเองตอนไหนก่อน“แต่จะบอก” เอาแต่ใจชะมัด! “จุดแข็งของฉันก็คือควบคุมอารมณ์ได้ค่อนข้างดี”“ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้นนะ” นี่เหรอเรียกว่าควบคุมมันได้ดีน่ะ “ควบคุมสมองได้ ยกเว้น...”“อือฮึ” พยักหน้ารับพลางยิ้มกริ่ม ก่อนจะตึงข้อมือฉันทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ “จุดอ่อนคือยกเว้นความเงี่ยน”“คิว”“เงี่ยนอ่

เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า:: EP19 ::เป็นอะไรก็ได้ในชีวิตเธอ: QUE TALK :ความเมื่อยล้าเหมือนถูกสูบวิญญาณออกจากร่างทำให้ผมที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงนอน ค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ภาพตรงหน้าทำเอาผมกระพริบตาถี่เพื่อจะได้ดูให้ชัดถนัดมากยิ่งขึ้นว่าตรงหน้า... ไม่ใช่ความฝันใบหน้าสวยเก๋ยามหลับดูไร้พิษภัย เครื่องหน้าที่ไร้การแต่งแต้ม แพขนตางอนรับดวงตากลมโตและสันจมูก ไล่มาถึงกลีบปากสีชมพูระเรื่อธรรมชาติ เส้นผมสีฟ้าปกปิดใบหน้าเพียงครึ่งแต่โคตรสวยสำหรับผม ต่อให้ปิดเห็นแค่ปลายคางก็สวยอยู่ดีนั่นแหละ ผมไล่สายตามองผิวเนียนผุดผาดขาวละเอียดดุจน้ำนม ตอนนี้มีทั้งรอยฟัน รอยสีกุหลาบที่ผมจงใจสร้างมันไว้บนตัวของเธอแทบจะทุกซอกทุกมุมปลายนิ้วค่อยๆ เกี่ยเส้นผมออกเหน็บข้างใบหู รอยยิ้มของผมเจืออยู่บนใบหน้าขณะที่ขยับโน้มไปจรดจูบลงบนหน้าผาก สภาพของเราสองคนเปลือยเปล่าและตำแหน่งที่นอนกันคือลมหนาวนอนคว่ำเหมือนกับผมเป๊ะ“ใครจะปล่อยมือเธอได้ลงคอวะ” ถึงจะมีเสี้ยวหนึ่งที่คิดว่าหากลมหนาวไม่ได้รักผมแล้วจริงๆ วันนั้นผมคงฉุดรั้งเธอไว้ไม่ได้อย่างแน่นอน ตอนนี้ยังจับไว้อยู่อาหวังหน้าไหนก็อย่าได้มาเสร่อกับเมียผมก็พอผมชอบที่จะเป็นฝ่ายถ

พี่คิวไม่คิดบ้างเหรอคะว่าพี่ลมหนาวอาจจะรู้สึกอึดอัดก็ได้ที่พี่คิวเอาแต่ตามตื้อเธอทั้งที่เลิกกันไปแล้ว” เอาจริงผมก็ไปไม่เป็นเหมือนกันนะเนี่ย ทำไมทั้งไอ้เนกับเนยถึงได้พูดเหมือนกับว่าลมหนาวดูแย่มากๆ ทั้งที่หากคนจะแย่ในความสัมพันธ์ของเรา มันควรจะเป็นผมมากกว่าที่เอาแต่ทำเธอเสียใจกับนิสัยส่วนตัวของตัวเอง “ตอนที่เนยเจอพี่ลมหนาวไปเดตกับผู้ชายคนหนึ่ง”หมายถึงพี่ธันเหรอ? ตอนนั้นเป็นช่วงวันเกิดของผมนี่นา ที่ลมหนาวบอกว่าเจอเนยไปซื้อของขวัญให้ผม“เธอดูมีความสุขดีนะคะ หยอกล้อกับผู้ชายคนนั้นน่ารักเชียว” หัวคิ้วของผมแทบจะชนกันอยู่แล้ว “อย่าว่าเนยจุ้นจ้านเลยนะคะ เนยแค่ไม่อยากเห็นพี่คิวต้องเสียใจ ถ้าสุดท้ายสิ่งที่พี่คิวทำไปทั้งหมด พี่ลมหนาวไม่เคยซึ้งกับมัน”เนยเอียงคอมองผมพลางระบายยิ้มอ่อนโยนมาให้ ราวกับถูกป้อนข้อมูลใส่สมอง เหมือนกับว่าผมคิดเองไม่ได้อะนึกออกไหม ถึงจะรู้สึกแย่นิดหน่อยที่ถูกเพื่อนกับน้องสาวเพื่อนพูดในสิ่งที่น่าจะเป็นจริง ความรู้สึกที่ก่อขึ้นในหัวใจดันเจ็บเจียนบ้า ทั้งที่เจ็บจะตายอยู่แล้วตอนที่ถูกบอกเลิก แม้จะยอมเป็นฝ่ายถอยเพราะตามใจลมหนาว ผมก็กำลังพยายามอยู่นี่ไง“ขอบใจนะเนย” ผมเอื้อมมือ

ผสานสายตากันราวกับมีเรื่องราวบางอย่างให้ได้คิดทบทวนเรื่องระหว่างเรา ฉันชอบคิดว่าตัวเองลืมคิวได้ตลอด แต่รู้ไหมว่าเวลาเจอกันหรือคิวเข้ามาวนเวียนอยู่ในชีวิตแบบนี้ ทุกอย่างที่คิดว่าก้าวออกมาพ้นหลายสิบก้าว ฉันเหมือนกำลังจะเดินถอยหลังกลับไปเป็นศูนย์ทุกครั้ง และหากจะนับหนึ่งใหม่ก็ช่างยากเย็นเสียเหลือเกิน สองเดือนที่ผ่านมาใจแข็งแค่ไหน เหมือนคิวปล่อยให้ฉันได้ทำใจก่อน ถึงจะเข้ามาวนเวียนอีกครั้งเพื่อให้ฉันได้รักษาหัวใจตัวเองเพื่อเปิดรับเขาใหม่“บอกหรือไงว่าเลือกใคร?”“คิดเผื่อให้ไง”“ไม่ต้องมาคิดเผื่อ ฉันไม่ได้โง่”“กล้าพูด” เอามือยันแผงอกแกร่งให้ถอยห่าง “จะไฟเขียวแล้ว ขยับรถดิเดี๋ยวก็โดนรถคันหลังด่าตายห่า”“ก็ถ้าฉันฉลาดขึ้นมา เธอจะยังให้โอกาสฉันกลับไปหรือเปล่า?” คำถามของคิวทำให้ฉันเงียบ เมื่อรถขับเคลื่อนไปด้านหน้าอีกครั้ง “ยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ เดี๋ยวถามอีก”ทำไมคิวถึงได้ดูนิ่งแปลกๆ ฉันไม่ได้รู้สึกไปเองแน่ เหมือนในสายตาและในหัวของคิวกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ปกติเขาจะแทบไม่เคยนิ่งขนาดนี้และพอนิ่ง คิวดูน่าเกรงขามยังไงไม่รู้ดิ หรือช็อกที่เจอน้องสาวเพื่อนบอกชอบ ไม่ดิ คิวแทบจะไม่ได้สนใจเรื่องนังน