All Chapters of เมื่อวิศวะตัวแม่แพ้แฟนเก่า: Chapter 61 - Chapter 66

“ใช่ กูไปซื้อของมา” คิวพูดพลางเสมองไปในห้องนอนรับแขกที่มีถุงพลาสติกวางอยู่ตรงปลายเตียง “แต่เผอิญเจอกับไอ้โปรดมาที่คอนโดพอดี มึงโทรมา กูก็เลยคิดว่า... ถ้ากูจะรู้ความจริงระหว่างมึงกับลมหนาว กูควรทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว”ทุกคนในห้องไม่เว้นแม้แต่ตัวของฉันเองก็อึ้งไม่ได้ต่างกัน ที่บอกว่าคิวเปลี่ยนไปน่ะมันคือเรื่องจริงสินะ ฉันเองก็ไม่คิดหรอกว่าที่คิวเปลี่ยนไปจะเป็นการระแคะระคายเรื่องนี้มากกว่า คิวที่เคยโง่ คิวที่เคยคิดว่าสิ่งที่ฉันพูดบางเรื่องเป็นแค่เรื่องคิดมาก ตอนนี้เหรอมันกลับไม่ใช่แบบนั้น แววตาและท่าทางของคิวในยามนี้ น่ากลัวจนฉันเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดปากพูดอะไรออกไป ยิ่งไปกว่านั้นการได้เห็นว่าเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้ถูกเปิดเผยให้แค่คิวเท่านั้นที่รู้ มีโปรดอีกคนที่มาอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก“ไหนมึงบอกกูมาดิไอ้เน เรื่องที่กูได้ยินเต็มสองหู มันคือเรื่องเหี้ยอะไรกันวะ!” ตวาดใส่เนแต่กลายเป็นว่ายัยเนยสะดุ้งโหยงสุดตัว ปกติคิวจะอยู่ในโหมดขี้เล่น ตอนนี้เหรอต่อให้เล่นขี้ก็คงไม่ใช่แล้วล่ะ “กูฟังไม่ผิดใช่ไหมวะ เรื่องที่มึงสาธยายออกมาจนหมดเปลือก”“...” คิวเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เนพลางเอานิ้วชี้จิ้มขมับของต

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอโทษ” อยากซื้อคำๆ นี้จากปากคิวซะจริง ตั้งแต่เกิดเรื่องหมอนี่เอาแต่ขอโทษ ทั้งที่เรื่องนี้คิวอาจจะมีส่วนผิดแต่มันก็เล็กน้อยไง “ฉันไม่อยากให้นายต้องคิดมากหรือโทษตัวเองนะคิว”“...”“ที่ฉันทำก็เพราะอยากให้นายตาสว่าง ตอนนี้นายตาสว่างแล้ว เราสองคนต่างหลุดพ้นวังวนบ้าๆ นั่นแล้ว” ราวกับต้องการฟังจากปากของคิวว่าหลังจากนี้เรื่องของเราจะเอายังไงต่อดี นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการมากกว่าคำขอโทษ พอได้ฟังว่าคิวโอเคขึ้นฉันก็สบายใจ และคาดหวังจริงๆ คาดหวังเรื่องระหว่างเรา “นายโตแล้วคิว ฉันดีใจที่นายโตขึ้น”“รวมถึงฉลาดขึ้นด้วย?”“อือ” อย่างน้อยๆ ก็ส่งยิ้มให้กับคิวเพื่อให้เขาหายเครียดจากเรื่องนี้ คิวจ้องหน้าฉันก่อนจะหลุบสายตามองมือฉัน จากนั้นเขาก็จับมือฉันไปแนบแก้มตัวเอง “ขอบคุณนะลมหนาว”“ขอบคุณที่ช่วยทำให้หายโง่”“ทุกเรื่อง” คิวหลับตาลงก่อนจะหันหน้าเข้าหาฝ่ามือฉันพรมจูบและสูดดมราวกับต้องการรับกลิ่นกายของฉันให้ได้มากที่สุด “ฉันรักเธอ”“...”“รักมากที่สุดในชีวิตของฉัน” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันอยากฟังคิวบอกรักแบบนี้ไปตลอด เวลาคิวบอกรักฉันรู้สึกเหมือนถูกเขาโอบกอดและยกให้เป็นคนเดียวในห

“หนาวเป็นคนบอกให้มันยอมรับเรื่องนี้ ตอนนี้มันยอมรับแล้ว” เฮียศิลาเหมือนมากระตุ้นส่วนที่ฉันลืมไปเสียหมดสิ้น ฉันหัวชนฝาตอนที่เราสองคนเลิกรากันก็จริง มาตอนนี้ฉันกลายเป็นคนไม่รักษาคำพูดของตัวเองซะงั้นเพียงเพราะไม่คิดว่าคิวจะยอมรับมันต่างหาก “เรื่องที่เกิดขึ้นมันหนักเกินกว่าไอ้คิวจะยอมรับได้ มันจะรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุมันไม่แปลกเลยหนาว”“แต่ว่า...”“ไม่ต้องห่วง เฮียจะส่งคนออกตามหามันเอง แต่มันจะทำยังไงเรื่องระหว่างมันกับหนาวต่อ เฮียเองก็ไม่รู้” “ค่ะ”“มันไม่มีใครรู้ดีไปมากกว่าตัวของมันและตัวของหนาว” สุดท้ายแล้วต่อให้พึ่งพาใครก็คงไม่ได้ แม้แต่คนที่เป็นพี่ชายของคิวเองก็ยังช่วยฉันไม่ได้ ที่เฮียศิลาพูดก็ถูกนั่นแหละ เรื่องที่เกิดขึ้นคือเรื่องระหว่างเราสองคน ใครก็คงไม่สามารถเข้ามายุ่งเกี่ยวได้นอกจากพวกเรา ดังนั้นพอฉันเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ เฮียศิลาก็พาผู้หญิงคนนั้นออกจากร้านไปตุ้บ“กูรู้แล้ว!”“ตกใจหมด รู้อะไรของแกวะบอม” มะลิฟาดมือลงบนท่อนแขนแกร่งของบอมที่จู่ๆ ก็เอามือทุบโต๊ะจนดังสนั่น“ก็ผู้หญิงที่มากับเฮียศิลาไง กูรู้แล้วว่าใคร”“ใคร?” เซฟถามขณะนั่งกอดอกหลังจากกินอาหารคาวเสร็จเรียบร้อยก็ต่อ